The Daughter of God and Alexandre Dumas

My little prison/Küçük hapisanem

2012-01-28T21:59:00.000+02:00

We are in the winter, the weather is horrible, we didn't see the sun in Villeneuve for a week now, to sum it up the situation doesn't look very bright from here (and on top of all that there is a rumor that snow is coming next week). In the meantime, let me introduce you my 9 quad-meters prison cell, to tell you the truth, mine is pretty good comparing to some ugly old, depressive places they call dormitories, so I won't complain much about it. "But it's not depressive at all, in fact I decorated it in a very cute way". Here is the small box that I call home:

Mevsim kış, hava soğuk, Villeuve'e bir haftadır güneş uğramadı, velhasıl gidişler kötü (haftaya kar geleceği söylentisi de var bir de yetmezmiş gibi). Bu arada ben size 9 metrakarelik hapisanemi tanıtayım, yine benim yurt odam insaflı, çok depresif, çok korkunç yurt odaları da var biliyorum o yüzden çok söylenmeyeceğim. "Yok ben şirin yaptım odamı canım ne depresifi". İşte benim minik kutum:

Postcards and photos of Leo beside the bed, that's what I call home! (almost). And let's not forget the friendly giraffe Raymonde!

Kartpostallar ve Leo köşesi :) Tabii ki şeker zürafamsı Raymonde'u da unutmamak gerek.

Yes, that is all of the room, start thinking small :)

İşte oda dediğim şey bu kadarcık bir kutu aslında.

More postcards and facebook open as always.

Daha fazla kartpostal ve bilgisayarda her zamanki gibi facebook.

Kardeşimsin Hrant!

2012-01-19T21:26:00.001+02:00

Olanlar o kadar adaletsiz, o kadar korkutucu ki hiçbir şey yazasım yok, biliyorum ki yazdığım hiçbir şey ne sonucu değiştirecek, ne de Dink'in sevenlerinin içine biraz su serpecek. Ama yine biliyorum ki yazmamak ondan da kötü. Şu kesin ki, Türkiye'de insanlar ne kadar ırkçı, ayrımcı olursa olsun, bugün o meydanda yürüyen onbinlerce kişinin ırk, dil, din ayrımı yoktu. O yüzden inadına kardeşimsin Hrant, babamsın, abimsin, arkadaşımsın, dostumsun...

19 Ocak 2012

Not: Anlatmak istediğim her şeyi Erhan benden bin kat daha iyi anlatmış, o yüzden izleyin, izletin...

Musical Wednesdays/Müzikli Çarşambalar 1Song3Interpretations

2012-01-11T17:24:00.001+02:00

After a long break here we are with 'Musical Wednesdays'. This week I'll give you 3 interpretations of an Etta James' song "Something's Got a Hold on Me". The first is of course by the goddess named Etta, the second is one of my favorite singers Beth Hart and the third interpretation was prepared for the movie Burlesque and sang by Christina Aguilera. My favorite is the version by Beth Hart even though Etta James is awesome as always and I cannot skip to say that although Christina has a powerful wonderful voice, she needs to cut the shouting a little bit, but the decision is yours, which one is your favorite?

Uzun bir aradan sonra bu hafta 'Müzikli Çarşambalar'da Etta James'in "Something's Got a Hold on Me' ve 3 versiyonu var, ilki bizzat tanrıça Etta'nın kendisinden, ikincisi kalbimin kraliçesi Beth Hart'tan, üçüncüsü de 'Burlesque' filminden Christina Aguilera hatundan. Ne yalan söyleyeyim üçü de çok başarılı olsa da ben en çok Beth'in yorumunu sevdim, bir de Christina biraz daha az bağırmayı öğrenmeli sanki, ama karar sizin....

A long overdue update/Çok gecikmiş bir n'apıyor bu kadın yazısı

2012-01-10T16:33:00.000+02:00

What is she up to? Where did she go in Lille? What is happening? It's a bit true in fact, I disappeared from the blogosphere, the classes, travels, new people to meet kept me from writing to my blog, I made long lists on what to write to the blog and didn't write any, so here is a small update to you.

N'apıyor bu kadın? Lille'e gitti kayıplara mı karıştı? Neler oluyor? Aslında biraz doğru, gittim ders, gezme tozma, yeni insanlar derken bloga yazayım dediklerim çığ gibi büyüdü de hiçbir şey yazılamadan öyle kaldı. Bu yazı özetler gibi olsun, uzun uzun hem de fotoğraflı bir "Napıyor Bu Kadın?" serisi yapabilirim.

For example I'm living in a place like this (sort of):

Misal böyle bir yerde yaşıyorum (sayılır):

I said sort of because in fact where I live is called Villeneuve d'Ascq, it's a small city right outside of Lille, but Villeneuve with other cities around is in Lille Metropole, so I sort of live in Lille... (Yes, french people have a tendency to complicate things).

Sayılır diyorum çünkü aslında ben Lille'in yanındaki Villeneuve d'Ascq isimli yerde yaşıyorum, fakat Lille'in çevresindeki bir sürü şehir Lille metropolü içinde sayıldığı için Lille'de yaşıyorum da denebilir... (Bu Fransızlar hayatı karmaşık hale getirmeye bayılıyorlar sanki?)

And this is Villeneuve:

Burası da Villeneuve:

For some reason, I deleted the photos of my little tiny room, I'll add it asap (I have to add that I also have the smallest bathroom which I pray for everyday, I saw awful places called dormitories, so I cannot complain much about mine). But since I'm living for the first time in a dorm room, it's still something strange, thank god I live alone in the room or I would seriously loose my mind by now.

Minicik küçücük içi dolu fıçıcık odamın fotoğraflarını silmişim nedense, onlar size borcum olsun (bir de ultra mini banyom var ki o var diye her gün dua ediyorum valla, insanlar yurt diye ne kötü yerlerde yaşıyorlar benimki yine en iyi yurt). Ama hayatımda ilk defa bir yurtta kalıyorum şu yaşımda, allahtan tek yaşıyorum yoksa kafayı yerdim garanti.

And these are where I travel to:

Böyle yerlerde geziyorum bir de:

Brussels

Brüksel

Boulogne

Boulogne

Prague

Prag

I eat stuff like that:

Böyle şeyler yiyorum:

And I look like that :

Bir de bu aralar böyle görünüyorum:

End of the summary.

Özetler bitti...

Blues and Beth Hart

2011-10-14T00:25:00.001+03:00

I know I have not write much on the blog since I came to Lille. All is well and an update will come soon, but I just can't resist to share this voice in the meantime...

Lille'e geldiğimden beri bloga çok yazmadığımın farkındayım, yakında bir şeyler yazmayı umuyorum, ama bu arada bu sesi paylaşmadan duramadım.

an a live performance/ canlı konser kaydı:

Heroes of the 21th century/ 21. Yüzyılın Kahramanları

2011-10-07T17:01:00.001+03:00

Steve Jobs'ın ölümüyle yine kendimi jenerasyonunu eleştiren kıl kişi pozisyonunda buluyorum (ki facebooktan dolaylı olarak kıl diye anıldım, o derece), ama Steve Jobs'a yakılan ağıtlar beni gerçekten deli ediyor, o yüzden dayanamıyorum ve yine içimdekini kusmak için bu blogu kullanıyorum.

Evet Mac çok iyi bir bilgisayar, evet Iphone eğlenceli bir şey, Ipad şık gözüküyor, hepsine tamam da bunlar sadece oldukça pahalı elektronik oyuncaklar. Şimdi olay ne bunları yaratan adam ölmüş, allah rahmet eylesin tamam. Ama bu ağıtlar nedir, neredeyse yas ilan edeceğiz adamın arkasından. "Büyük deha Steve Jobs'un ölümüyle artık dünya daha kötü bir yer" (!!). Öyle mi gerçekten, diyelim ki mac'ler dünyanın güzelleştiriyor, sanıyor musunuz ki adam ölünce mac'ler ortadan kalkacak, yeni Iphone çıkmayacak. Yoo, o çok uluslu şirkette Steve Jobs gibi 50 tane deha daha var, onlar üretecek, biz tüketeceğiz (ki açıkçası son dönem Iphone'lar Steve Jobs'ın elinden mi çıkıyordu emin de değilim.)

Sorun bu da değil aslında, sorun şu ki, şimdi insanlar çıkmış "Steve Jobs benim kahramanımdı" diyorlar, bir Ceo'yu kahraman olarak belirleyebiliyorlar. Bugün ki kahramanlarımız ceolar, şarkıcılar, oyuncular, modacılar; kendini "marka"ya çevirmiş insanlar. Bir kahraman illa politikacı/asker olmak zorunda değil elbette, ama insanlık için bir şey yapmış, bir şey kurtarmış, ya da en azından kurtarmaya çalışmış, olmalı.

Çok değil biraz geriye gidip 20. yüzyılın kahramanlarına bakarsak; Ghandi, Nelson Mandela,Dalai Lama, Che Guevera, Fidel Castro, Salvador Allende ...(aklıma ilk gelenler), ya da sanatın içinden Neil Amstrong, Joan Baez, John Lennon, Alice Walker, Edward Said ve daha nicesinin bir derdi vardı. Şimdi 21. yüzyıl kahramanı olarak karşıma Steve Jobs, Will Gates, Mark Zukerberg, Oprah gibi kişiler çıkarılınca kimse beni kıllıkla suçlamasın ben buna sinirleniyorum. Ve bugün bin çeşit sosyal medya marifetiyle dünyanın bilincini şekillendiren ve insanlara yol gösteren kişilerin artık Oprah ve Obama gibi şaklabanlar olması beni hem sinirlendiriyor, hem de korkutuyor. Evet kapitalizmin yarattığı güzel paketler içindeki bu insanlar çok çekiciler, fakat bunları kahraman olarak alan bir jenerasyonun gideceği yere gitmeyi ben reddediyorum. (Diyorum ve kıllığıma şimdilik ara veriyorum, alınan alınsın darılan darılsın!)

Happiness

2011-09-14T23:36:00.000+03:00

Happiness is a weird thing that comes and goes,
It's small like coffee and kisses,
And so big that you can even miss it

Happiness is like a tree
Spreading his arms to everyone around
And when it goes,
You're left with nothing but darkness.

Today happiness is besides me,
Who can tell
what tomorrow will be.

It's Gothic, it's a Soap Opera, it's Dark Shadows!

2011-09-04T11:56:00.001+03:00

Do you like gothic? Old mysterious houses, abandoned buildings, ghosts and such? Yes, I know you do. And I know that you watched a soap opera fanatically sometime in your life even though you'll never admit it. Then I'll tell you, you'll love love love Dark Shadows.

Gotik sever misiniz? Eski gizemli evler, terk edilmiş binalar, hayaletler? Kabul edin ki seviyorsunuz. Ve biliyorum ki kabul etmeseniz de hepiniz hayatınızın bir yerinde bir pembe diziyi çılgınca izlediniz. O zaman Dark Shadows'u sevmeniz garanti.

What is it you say? Well it's a gothic soap opera aired in 1966-1971. You may also hear the name more often now, as Tim Burton is planning to turn it into a movie next year (yes of course Depp and Bonham-Carter will star in). So if you like gothic and 60's, why not watch the t.v. series before the film starts to air in theaters. It's only 1245 episodes after all! I heard that in later seasons, the story will have parallel universes and time travel to the 18th century, after that time I guess we would be watching a comedy-gothic soap opera.

Dark Shadows 1966-71 arasında yayınlanan bir gotik pembe dizi (evet, yanlış duymadınız!). İsmini duymadıysanız bile yakında oldukça sık duyacaksınız, çünkü Tim Burton'un yeni planlarında bu diziyi filme çevirmek var. (Ve tabii ki yine Depp ve Bonham-Carter'la). Bu yüzden eğer gotiği ve 60'ları seviyorsanız, film vizyona girmeden diziye dalmanızda yarar var. Hem dizi sadece 1245 bölümcük! Bir de size küçük bir tüyocuk, ilerleyen sezonlarda diziye paralel evrenler ve zaman yolculuğu eklenecekmiş, böylece karakterleri 18. yüzyılda görüp bir komedi-gotik pembe dizi de izleyebileceğiz.

Let me be clearer on that, the episodes are only 20 minutes long and every plot in the story runs at least 50 episodes, so watching 50 episodes is like, I don't know, watching 5 Lost episodes. The bad side of it it's that it takes 20 episodes for the characters to see that 2+2=4 and you may grow tiresome of their stupidity when you get the idea in 2 episodes. But nevertheless, it's fun to watch and you never run out of episodes (yes the show is dependable, if not anything else).

1245 bölüm gözünüzü korkutmasın, bölümler sadece 20 dakika ve her hikaye en az 50 bölüm sürüyor, yani 50 bölüm izlemek 5 Lost bölümü izlemek gibi bir şey. Bunun tek bir kötü noktası var, o da şu ki karakterlerin ikiyle ikiyi toplaması 20 bölüm falan sürüyor, bu arada siz "Salaklar" diye diye kıvranıyorsunuz. Ama bu da tabii ki bir pembe dizinin olmazsa olmazı.

The story starts with an orphan governess; Vicki Winters coming to the founding home of Collinsport, Collinwood somewhere in Maine. A man; Burke Devlin, who was condemned for a car accident also comes to town in the same train. Vicki will meet with the gothic and snob aristocratic Collins family and the noisy townies:

Hikaye kimsesiz bir mürebbiye olan Vicki Winters'ın Collinsport'un korucu aristokrat ailesi Collinwood'a gelmesiyle başlıyor. Onunla aynı trende olan Burke Devlin ise hapis yattığı araba kazasından sonra ilk defa kasabaya geri dönüyor. Collinsport'ta Vicki artistokrat burnu kalkık Collins ailesi ve meraklı kasabalılarla tanışıyor ve olaylar başlıyor:

Victoria, Vicki, Winters:

Vicki Winters is the orphan governess who got a mysterious invite to work in Collinwood. As a child, she continuously received money from an unknown person in a town close to Collinwood, so she hopes to find something about her history there. What she finds, though, is ghosts and ghouls and all the spooks you can think of. (She is such a sweetheart that it annoys you sometimes. But she can be very stubborn too and is deeply attached to the Collins family.)

Vicki Winters Collinwood'da çalışması için tuhaf bir davet alan kimsesiz mürebbiyemiz. Çocukluğunda Collinport'a yakın bir yerden ona her ay para yollanmış, o da geçmişine dair bir şeyler öğrenmek umuduyla iş teklifi kabul edip Collinsport'a geliyor. Bulduğu şey ise, geçmişi yerine, hayaletler, canavarlar ve aklınıza gelebilecek her türlü korkunç şeu. (Vicki o kadar tatlı ki, bazen sinirinizi bozuyor. Ama bazı konularda da oldukça dikkafalı olabiliyor ve Collins ailesini kendi ailesi gibi görüyor).

Elizabeth, Liz, Collins Stoddard:

The Queen of Collinwood, she is the head of the family and the head of the town. The actress, Joan Bennett, is gorgeous and talented and she sure knows how to give the gothic vibe. 18 years ago, her husband left and she never left the premises ever since. It's also hinted that she has a deep secret, but God know what. Ah, before I forget, she is so fond of Vicki that it makes you think if they can be related. (Definitely my favorite actress of the series and a beautiful beautiful woman. It's just fun to watch her. Also ghost may invade the house, the house can be on fire, she may even be in a coma, but every time you see her she has the same complicated updo!).

Collinwood'un kraliçesi Liz ailenin ve kasabanın başı. Oyuncu Joan Bennett çok güzel ve yetenekli bir oyuncu ve gotiğin ne demek olduğunu oldukça içselleştirmiş biri. 18 yıl önce kocası onu terk ediyor ve o da o zamandan beri evin sınırlarından dışarı adım atmamış. Ayrıca dizide defalarca bir sırrı olduğu ima ediliyor, ama ne olduğunu allah bilir. Ayrıca Vicki'ye o kadar düşkün ki Vicki'yle aralarında kan bağı olduğunu düşündürüyor. (Dizideki en sevdiğim oyuncu, nefes kesici bir kadın. Sadece onu seyretmek için bile dizi izlenir. Ayrıca evi hayaletler basabilir, hatta ev cayır cayır yanabilir ama onu asla komplike topuzu olmadan göremezsiniz!).

David, Davie, Collins

David is Roger's son and the only heir to the Collins family. In the first 50 episodes, he is creepy, silly and plain bad. He reminded me of the boy in Omen! But after 50 or so episodes, he starts to resembling of a sweet young boy. He is capable of speaking with the ghosts and is obsessed with the supernatural. Oh, and yes, he hates his father and wishes that he would die! (He is such a rascal at the beginnings, but will grow sweeter. The young actor is second the best to Joan Bennett and I love love love him!)

David Roger'ın oğlu ve Collins ailesinin tek veliahtı. İlk 50 bölümde çok korkunç, aptal ve kötü bir çocuk gibi görünüyor. O bölümlerde bana bazen Omen'deki çocuğu hatırlattığı bile oldu. Ama sonra, şirin küçük bir çocuğa dönüşmeye başlıyor. Hayaletlerle konuşabiliyor ve doğa üstü her şeye kafayı fena halde takmış durumda. Ve, unutmadan, babasından nefret ediyor ve onun ölmesini istiyor! (Başlarda çok yaramaz ve kötü, ama ilerki bölümlerde çok tatlılaşıyor. Ayrıca oyuncu Joan Bennett'ten sonraki en iyi oyuncu ve onu cidden çok seviyorum).

Doesn't he have the cutest smile?

Siz bundan tatlı gülüş gördünüz mü?

Roger Collins:

The man we all love to hate. He is the father of David and Liz's brother. He kinda runs the business, but not really (you cannot run anything with a queen like Liz running around!). He is bitter, obnoxious and it's hinted that he was associated with the car accident 10 years ago. (If you ask me, I agree with Davie, I wish he would die. But he gets a bit better in the later episodes, nevertheless, he is the most spoiled selfish character in the series.)

Ulusal olarak nefret etmemiz gereken adam. David'in babası ve Liz'in kardeşi. Ailenin işlerinin başında olduğu inancına kapılmış, ama aslında alakası yok. (Tabii ki Liz gibi bir kraliçenin olduğu yerde sümsük Roger'ın hiçbir şeyi yönetme şansı yok.). Gıcık, sinir bozucu bir karakter ve 10 yıl önceki araba kazasıyla bir ilgisi var. (Bana sorarsanız ben Davie'ye katılıyorum, keşke ölse. Ama 150. bölümden sonra biraz daha iyileşiyor, yine de çok sinir bozucu bir karakter.)

Carolyn, Kitten, Stoddard:

She is the daughter of Elizabeth and the beauty of the house. She's young and flirty. Usually she is not the center of the plot, but helps to develop it. (She can be impossible with her childish fits of jealousy sometimes, but I like her a lot. With Elizabeth's updo and her signature hair, I pity the make-up department.)

Carolyn Elizabeth'in kızı ve evin afeti. Genç ve oynak bir kız. Genelde hikayenin çok içinde yer almıyor ama hikayenin gelişmesine yardımcı oluyor. (Burke'u kıskandığında çok sinir bozucu bir çocuk gibi olabiliyor ama yine de sevdiğim karakterlerden. Elizabeth'in topuzu ve Carolyn'in saçlarıyla doğrusu kuaför departmanına çok acıyorum.)

Burke Devlin:

When he was first introduced to the series, he seems like a villain. But since I hate Roger deeply, I cannot help sympathizing with him. He claims that Roger was the one who drove the car at the night of the accident. After spending 5 years in jail and 5 years building a fortune, he returns to Collinsport to take revenge and some women on the side! (He seduces Carolyn, but in fact is more interested in Vicki. Nevertheless, he is a womanizer. I'm surprised he didn't try anything on Liz for that matter. He is also very fond of Davie and possibly can be his real father!)

Dizinin başlarında dizinin kötü adamı gibi gösteriliyor. Ama Roger'dan nefret ettiğimden Burke'e hak vermeden edemiyor. 10 yıl önceki araba kazasında kendisinin değil Roger'ın arabayı kullandığını iddia ediyor. 5 yılı hapiste, 5 yılı da ceplerini doldurmakla geçirdikten sonra öcünü almak için Collinsport'a geri dönüyor. Tabii bu arada bir kaç kadının da aklını çelmesi işten bile değil. (Aslında Carolyn'i tavlamaya çalışır gibi gözüküyor, ama Vicki'yle daha ilgili. Her ne olursa olsun tam bir kadın avcısı. Açıkçası ben Liz'e yavşamamasına şaşıyorum. Ayrıca Davie'yle çok yakınlar ve onun gerçek babası olması olasılığı var!).

Joe Haskell:

He is the trusty fisherman who works at the Collins fishing fleet and the early love interest of Carolyn. When something needs to be done, it's the good old Joe who does it. He is very kind and sweet and kinda Carolyn's toy.

Joe, ailenin balık filosunda çalışan güvenilir balıkçı ve Carolyn'in ilk aşkı. Bir şey yapılması gerektiğinde hemen Joe aranıyor. Çok tatlı ve ağırbaşlı biri ve Carolyn'in elinde oyuncak olmuş durumda.

Sam Evans:

Sam Evans is the artist of Collinsport and a drunk. He saw something regarding the car accident 10 years ago and the guilt is eating him alive. He can be find quarreling with Roger or enjoying a drink in Blue Whales.

Sam Evans Collinsport'un sanatçısı ve ayyaşı. 10 yıl önceki kazayla ilgili gördüğü bir şey yüzünden vicdan azabından kurtulamıyor. Genelde Roger'la kavga ederken ya da Blue Whales'de içerken görülüyor.

Maggie Evans:

Maggie is the daughter of Sam and the coffee source of the town (which in the 60's meant a great deal apparently, half of the show is about coffee. They even eat steaks with coffee for God's sake!). She is a bit noisy and curious (understatement!) and she tries to solve the mysteries in order to help his father. She is cute as a button and very bubbly which is a change after seeing Roger.

Maggie Sam'in kızı ve kasabanın kahvesini sağlama gibi ulvi bir görevi var. (Ki bu 60'larda çok önemli bir şeymiş gibi gözüküyor. Dizinin yarısı kahveyle ilgili konuşmakla geçiyor ve adamlar bifteğin yanında bile kahve içiyorlar). Meraklı ve dedikoducu olmasının yanında babasına yardım etmek için gizleri çözmekle uğraşıyor. Neşeli ve çok şirin bir kız ve Roger'dan sonra insana çok iyi geliyor.

Josette Collins:

She is the French bride of the Collins family when the family first moved to Collinsport. It's told that she killed herself jumping from the cliffs from loneliness. She is the head of the ghosts in the house and appears quite a lot after 50th episode. David sees and loves her a lot and she helps the family on difficult situations.

Collins ailesi ilk Collinsport'a yerleştiğinde yaşamış Fransız gelin. Yalnızlıktan kendini uçurumdan attığı düşünülüyor. Evdeki hayalet çetesinin başı ve 50. bölümden sonra aktif olarak hayatımıza giriyor. Özellikle David onu çok seviyor ve genelde aileyi kurtarmaya çalışmakla mümkün.

Of course, there are other characters, but this will get you started. If you want to learn everything there is to know about Dark Shadows, visit Dark Shadowed. It's the blog of the friend who got me hooked on the series. Fun guaranteed!

Tüm karakterler bu değil tabii ki, ama bunlar size başlangıç için yeter sanıyorum. Dark Shadows'la ilgili daha fazla şey öğrenmek için, sizi beni diziye bulaştıran arkadaşımın bloguna alayım. Eğlence garanti!

all photos taken from/görseller: dark shadows wiki

1001 Movies You Must See Before You Die

2011-09-02T13:20:00.000+03:00

I have a lot of free time on my hands, so I calculated how many of the '1001 movies' I watched until now, you know, you never know I can drop dead tomorrow... I plan on doing these 1001 movies for a while for 'Cinema Mondays'. But first, let's see what films I did watch, the number is 254, we'll see how much more I can watch by the end of the year...

Evet, üşenmedim oturup "Ölmeden önce izlenmesi gereken 1001 film"den kaç tanesini izlemişim hesapladım, malum hayat belli olmaz, yarın bile ölebiliriz, bu kadar iddialı bir soruya kayıtsız kalamayız değil mi? Bundan sonra 'Sinemalı Pazartesiler'de bir süre bu 1001 film içinden izlemediğim filmlere yer vereceğim. Ama önce neleri izlemişim onlara bakayım, ben hali hazırda bunların 254 tanesini izlemişim, bakalım yıl sonuna kadar bu sayıyı kaça çıkaracağım...

The decade when cinema is born. From this decade, I watched The Great Train Robbery and one of my favorite films of all times Un Voyage Dans la Lune/ A Trip to the Moon with its fantastic decors and extraordinary (!) special effects.

Sinemanın doğduğu yıl... Bu on yılda, The Great Train Robbery/ Büyük Tren Soygunu ve en sevdiğim filmlerden biri olan, aya seyahati fantastik dekorlar ve muhteşem (!) efektlerle veren film Un Voyage Dans la Lune/ Aya Seyahat var.

From the 1910-1920, we have Griffith's still discussed masterpieces The Birth of a Nation and Intolerance and the film of criminals known as "vampires" Les Vampires/Vampires in the list. This decade was the true birth of cinema, because the last decade was more on experimenting with the camera and finding new technology and this decade created a film language and produced films still enjoyable today.

1910-1920 yılları Griffith'in hala çok tartışılan şaheserleri The Birth of a Nation/Bir Ulusun Doğuşu ve Intolerance/Hoşgörüsüzlük ve vampirler olarak bilinen bir suç grubunun filmi Les Vampires/Vampirler var. Bu on yıla gerçek anlamda sinemanın doğuşu diyebiliriz, zira bir önceki on yıl, daha çok kamerayı ve yeni teknikleri keşfetmeye odaklanmışken, bu on yılda, sinema dilinin oluştuğunu ve bu gün bile izlenebilen filmlerin ortaya çıktığını görüyoruz.

This decade witnessed the birth of Soviet Cinema and the art-house of today and also started the Hitchcock era that will become a true sensation through the world. The first documentaries The Man With the Movie Camera and Nanook of the North, alongside with the stunning performance of Maria Falconetti in La Passion de Jeanne D'Arc/The Passion of Joan of Arc, Luis Bunuel's Un Chien Andalou/ An Andalusian Dog with the eye cutting scene that is identified with the cinema itself today are the highlights of the decade. Another dominant style of the era is the German Expressionism with Das Cabinet des Dr. Caligari/ The Cabinet of Dr. Caligari and the first vampire movie Nosferatu. Also, you can name Alfred Hitchcocks semi-talkie (the film has sound in only half of it, the other half is silent!) Blackmail.

Bu on yıl, bir yandan Sovyet sinemasının doğuşuna, ve bugünkü anlamıyla sanat sinemasının atalarına şahit olurken, diğer yandan da, sinema dünyasını kasıp kavuracak Hitchcock dönemini başlatıyor. Sinema dünyasının ilk belgeselleri Dziga Vertov'un Man with the Movie Camera/Film Kameralı Adam'ı ve Nanook of the North/Kuzeyli Nanook'un yanında, Maria Falconetti'nin müthiş oyunculuğuyla La Passion de Jeanne d'Arc/Jeanne d'Arc'ın Tutkusu, sinemayla özleşen göz kesme sahnesiyle Luis Bunuel'in Un Chien Andalou/ Bir Endülüs Köpeği var. Bu on yılda ortaya çıkan diğer bir tür ise, Alman Ekspresyonist Sineması'ndan Das Cabinet des Dr. Caligari/ Doktor Caligari'nin Muayenehanesi ve ilk vampir filmi Nosferatu var. Alfred Hitchcock'un filmi ise yarı sesli (gerçekten filmin bir kısmında ses var, kalanında yok!) Blackmail/Şantaj.

30's are very important for the history of cinema both because of the transition of talkies and the arrival of first color movies. The most important art movies of the decade are Luis Bunuel's Age D'Or/ The Golden Age, the most important film of French Impressionism Partie de Campagne/ A Day in the Country and the controversial Nazi propaganda film of Leni Riefenstahl Triumph des Willens/ Triumph of the Will. This decade is also important for the most genuis comedian Charlie Chaplins' movies City Lights and Modern Times, the creator of suspense genre, alongside with Hitchcock, Fritz Lang's M, one of the first Disney movies Snow White and most beloved classics The Wizard of Oz and Gone with the Wind.

1930'lar hem sesli sinemaya geçiş, hem de ilk renkli filmlerle, sinema tarihinin en yenilikçi on yılı. Bu on yılın en önemli sanat filmleri Luis Bunuel'in L'Age D'Or/ Altın Çağ'ı ve Fransız İmpresyonist akımının en önemli filmi Partie de Campagne/ Bir Kır Eğlencesi'nin yanı sıra, tartışmalar yaratan Leni Riefenstahl'ın Nazi propoganda belgeseli Triumph des Willens/İradenin Zaferi. Ayrıca bu on yılda gelmiş geçmiş en dahi komedyen Charlie Chaplin'in City Lights/Şehir Işıkları ve Modern Times/Modern Zamanları, Hitchcock'la beraber gerilim sinemasını yaratan Fritz Lang'ın M'i, ilk Disney filmlerinden Snow White/ Pamuk Prenses, ve on yılın en sevilen klasikleri The Wizard of Oz/ Oz Büyücüsü ile dünyanın en güzel aşk filmlerinden biri Gone with the Wind/Rüzgar Gibi Geçti ise, gerçekten ölmeden önce izlenmesi gereken filmler arasında.

Most important films of the 40's include Citizen Kane of the genius Orson Welles, Rossellini's Roma, Citta Aperta/ Rome, Open City and Kurosawa's Rashomon. The unforgettable classics of the era are Gilda, Casablanca, The Postman Always Rings Twice and It's a Wonderful Life. The darker side of cinema of the 40's are Hitchcock's Rebecca and the birth of film noir with Double Indemnity. Besides these classics, the films I watched this decade are; Beauty and the Beast, the sailor comedy with Gene Kelly and Frank Sinatra On the Town and Disney animations Fantasia, Pinocchio and Dumbo.

1940'lı yılların en önemli filmleri sinema dahisi Orson Welles'in Citizen Kane/Yurttaş Kane'i, bunun yanında Rossellini'nin Roma, Citta Aperta/ Roma, Açık Şehir'i ve Kurosawa'nın Rashomon'u var. Dönemin unutlumaz klasikleri Gilda, Casablanca, The Postman Always Rings Twice/Postacı Kapıyı İki Kere Çalar ve It's A Wonderful Life/Şahane Hayat. Hitchcock'un Rebecca'sının yanı sıra, bu on yıl aynı zamanda Double Indemnity/Çifte Tazminat ile film noir'ın da başlangıcına tanıklık ediyor. Bunun dışında bu on yıla ait izlediğim filmler; Beauty and the Beast/ Güzel ve Çirkin, Gene Kelly ve Frank Sinatra'lı denizci komedisi On the Town/Denizciler Geliyor ve Walt Disney çizgi filmleri Fantasia, Pinocchio/Pinokyo ve Dumbo.

The importance of the 50's lies for me in French New Wave and the beginning of Godard's carrier. The film I saw this decade includes the New Wave films A Bout de Souffle, Alain Resnais dealing with Nazis Nuit and Bruillard and another face-off with the 2nd World War Hiroshima Mon Amour. The American cinema was thriving in this decades with big studio movies, like my favorites Gigi with the calm beauty of Leslie Caron, Barefoot Contessa, Roman Holiday and Singin' in the Rain, but also Sunset Boulevard, An American in Paris and Seven Brides for Seven Brothers. The films I watched continue with a Tati comedy Mon Oncle, the angry men of Britain 12 Angry Men, those of the two biggest stars of the era; Marilyn Monroe's Gentlemen Prefer Blondes, Some Like it Hot and the film that created James Dean's short but fabulous career Rebel Without a Cause, Kurosawa's Seven Samurai and Rear Window, The Man Who Knew Too Much, The Wrong Men of Hitchcock.

1950'lerin benim için en önemli yanı, Fransız Yeni Dalga'nın ve dolayısıyla Godard'ın ortaya çıkışı, bu yılda Yeni Dalga akımından A Bout de Souffle/Serseri Aşıklar, Alain Resnais'nin Nazilerle hesaplaşması Nuit et Brouillard/Gece ve Sis'i ve Hiroshima Mon Amour/ Hiroşima Sevgilim bu on yılın en önemli sanat filmleri. Benim en sevdiğim filmler arasında olan güzelim Leslie Caron'lı Gigi, Barefoot Contessa/ Çıplak Ayaklı Kontes, Roman Holiday/Roma Tatili ve Singin' in the Rain/Yağmur Altında'nın yanı sıra, dönemin keyifli stüdyo filmleri Sunset Boulevard/ Sunset Bulvarı, An American in Paris/ Paris'te Bir Amerikalı, Seven Brides for Seven Brothers/Yedi Kardeşe Yedi Gelin. Bunun yanında Tati komedisi Mon Oncle/Amcam ve İngiliz'in kızgın adamları 12 Angry Men/ 12 Kızgın Adam, dönemin iki starı Marilyn Monroe'dan Gentlemen Prefer Blondes/Erkekler Sarışınları Sever ve Some Like it Hot/Bazıları Sıcak Sever ve James Dean'li Rebel Without a Cause/Asi Gençlik, Kurosawa'nın Seven Samurai/Yedi Samuray'ı, ve Hitchcock'un Rear Window/Arka Pencere, The Man Who Knew Too Much/Çok Şey Bilen Adam ve The Wrong Man/Lekeli Adam'ı, dönemin izlenmesi gereken filmlerinden.

The 60's are the decade of the thrillers as much as the art films. While French New Wave continues with my favorites of Godard Vivre Sa Vie, Pierrot le Fou, Week-end and Truffaut's Jules et Jim, this decade has a high importance for Fellini with 8 1/2 and Guiletta degli Spiriti/Juliet of the Spirits. Also Antonioni's Blow-up, his long lost film The Passenger and Chris Marker's La Jetée are the other famous art films. But for me, the best films of this decade are, without any hesitation or doubt, Ingmar Bergman's Persona and Luis Bunuel's Belle Du Jour.

1960-1970'ler sanat filmleri kadar bilimkurgu filmlerinin de on yılıdır. Fransız Yeni Dalgası Godard'ın en sevdiğim filmleri Vivre Sa Vie/Hayatı Yaşamak, Pierrot le Fou/Çılgın Pierrot ve Week-end/Hafta Sonu ve Truffaut'nun Jules et Jim/Jules ve Jim'iyle devam ederken, bu on yıl Fellini için de çok üretken geçer; 8 1/2 ve Juliet of the Spirits. Aynı zamanda Antonioni'den Blow-up ve The Passenger ve Chris Marker'dan La Jetée de dönemin önemli sanat filmlerindendir, ama benim için bu yılın en önemli filmleri hiç tartışmasız Ingmar Bergman'ın Persona'sı ve Luis Bunuel'in Belle de Jour/Gündüz Güzeli'dir.

Other directors who put their stamps in this decade are Hitchcock with Psycho, The Birds and Marnie and Stanley Kubrick with the absurd politic satire of the nuclear era Dr. Strangelove or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb and 2001 A Space Odyssey. The intelligent sci-fi Planet of the Apes, classics of the era Breakfast at Tiffany's, Bonnie and Clyde, Goldfinger and Rosemary's Baby are the other films who made the list for the 60's.

Bu on yıla damgasını vuran diğer isimler ise Psycho/Sapık, The Birds/Kuşlar ve Marnie ile Alfred Hitchcock ve absürd politik hicvi Dr. Strangelove or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb/ Garip Doktor ve uzay macerası 2001 A Space Odyssey/ 2001 Uzay Yolu Macerası ile Stanley Kubrick'tir. Bunun yanısıra bilimkurgu olarak Planet of the Apes/ Maymunlar Cehennemi, dönemin unutulmaz klasikleri Breakfast at Tiffany's/Tiffany'de Kahvaltı, Bonnie and Clyde/Bonnie ve Clyde, Goldfinger/Altınparmak ve Rosemary's Baby/Rosemary'nin Bebeği dönemin diğer önemli filmleri.

The list grows bigger when we're closer to our times of course. I think the highlight of 70's-80's is the boom in horror and suspense films. The Exorcist, The Texas Chainsaw Massacre, Don't Look Now, Jaws, Carrie, The Hills Have Eyes, Halloween and Alien. Besides those, this was the decade when we met the sensational trilogies Star Wars and Godfather.

Günümüze yaklaştıkça izlediğim filmler artıyor tabii. 1970-1980'lerin en önemli özelliği korku ve gerilim filmleri patlaması olsa gerek. The Exorcist/Şeytan, The Texas Chainsaw Massacre/Teksas Katliamı, Don't Look Now/Büyü, Jaws, Carrie, The Hills Have Eyes/Tepenin Gözleri, Halloween/Yabancı ve Alien/Yaratık. Bunun yanında on yıla damgasını vuran Star Wars/Yıldız Savaşları ve Godfather/Baba serisiyle de bu on yılda tanıştık.

The masterpieces of the art scene in this decade are Truffaut's La Nuit Américaine, Passolini's Salo o le 120 Giornate di Sodoma/ Salo or the 120 Days of Sodom and Fellini's Amarcord. For me, the most important film of this decade is Maysles Brothers Rolling Stones documentary Gimme Shelter. We must also name Polanski's Chinatown, Kubrick's Barry Lyndon and Clockwork Orange, Scorcese's Taxi Driver and One Flew Over the Cuckoo's Nest and Monty Python as the other important movies of the era.

Sanat filmlerine gelirsek, Truffaut'dan La Nuit Américaine/Amerikan Gecesi, Passolini'nin Salo o le 120 Giornate di Sodoma/ Salo ya da Sodom'un 120 Günü ve Fellini'nin Amarcord'u. Benim için bu on yılın en önemli filmlerinden biri ise Maysles Kardeşler'in Rolling Stones belgeseli Gimme Shelter'dır. Polanski'nin Chinatown/Çin Mahallesi, One Flew Over the Cuckoo's Nest/Guguk Kuşu, Monty Python, Kubrick'in Barry Lyndon'ı ile Clockwork Orange/Otomatik Portakal'ı ve Scorcese'nin Taxi Driver/Taksi Şoförü dönemin diğer önemli filmlerindendir.

Again, we met with the sci-fi Close Encounters of the Third Kind, Rocky, Woody Allen's Annie Hall and David Lynch's Eraserhead in this decase. The decade also witness some fun musicals; Grease and Cabaret.

Yine bilimkurgu filmlerinden Close Encounters of the Third Kind/ Tehlikeli İlişkiler, Rocky, Woody Allen'ın Annie Hall'ı ve David Lynch'in Eraserhead'i de bu on yılda görme zevkine kavuştuk. Grease ve Cabaret/Kabare de dönemin eğlenceli müzikallerinden.

To tell you the truth, 80's are not my favorite decade, neither it was the cinema's favorite. In the 80's blockbusters invaded the market. Nevertheless, we must name a couple of action-filled flics Scorcese's Raging Bull and Ridley Scott's Blade Runner and Spielberg's E.T. and Poltergeist. Paris, Texas by Wim Wenders is the hidden gem of the 80's. Plus, the first Turkish film enters the list; Yılmaz Güney's The Road. Best of the blockbusters are as follows; Nightmare on the Elm Street and my favorite Ghostbusters.

Doğrusunu söylemek gerekirse 80'li yıllar çok sevdiğim yıllardan değil. 80'lerde daha çok Blockbuster'ların saldırısı altına girmiş bulunuyoruz. Bunun yanında Scorcese'nin Raging Bull'u ve Ridley Scott'ın Blade Runner'ı gibi aksiyon yüklü filmlerle, Steven Spielberg'ün E.T. ve Poltergeist'ı dikkate alınması gereken filmlerden. Wim Wenders'ın 'Paris, Texas'ı ise 80'lerin saklı kalmış incilerinden. Ayrıca listeye giren ilk Türk filmi Yılmaz Güney'in Yol'u da bu on yıldan.
Blockbuster'ların en iyileri ise Nightmare on the Elm Street/ Elm Sokağı'nda Kabus ve favorim Ghostbusters/ Hayalet Avcıları.

If we must continue with the 80's, we find more blockbusters; Batman, Die Hard, Naked Gun, Back to the Future. We had some good films thoughİ David Lynch's Blue Velvet, Woody Allen's The Purple Rose of Cairo (my favorite from the 80's) and Almadovar's Women on the Verge of a Breakdown also appeared in this decade. The biggest hit of the era were When Harry Met Sally, Top Gun and Goodfellas.

80'lere devam ettiğimizde karşımıza yine Blockbuster'lardan Batman, Die Hard/Zor Ölüm, Naked Gun/Çıplak Silah ve Back to the Future/Geleceğe Dönüş geliyor. Bunların yanında David Lynch'in Blue Velvet/Mavi Kadife'si, Woody Allen'ın Purple Rose of Cairo/Kahire'nin Mor Gülü filmi (80'lerin favorisi) ve Almodovar'ın Women on the Verge of a Breakdown/Sinir Krizi Eşiğindeki Kadınlar'ı gibi daha ciddi filmler var. Dönemin en çok tutan filmleri ise, romantik komedi When Harry Met Sally/Harry Sally'le Tanışınca, Top Gun ve Goodfellas.

I find 90's to be such a better decade than the 80's. First, the cults Natural Born Killers and Tarantino's Pulp Fiction and Reservoir Dogs were born in this decade. With them, we have Dances With the Wolves, Pretty Woman, Thelma&Louise, Jurassic Park and Dracula. The most special films of the decades were Kieslowski's Trois Couleurs/Three Colors, Forrest Gump, Shawshank Redemption and Spielberg's Schindler's List.

90'lı yıllar sinema için 80'lerden çok daha keyifli yıllardı. Öncelikle kült filmlerden Natural Born Killers/Katil Doğanlar ve Tarantino'nun Pulp Fiction/Ucuz Roman ve Reservoir Dogs/Rezervuar Köpekleri hayatımıza bu on yılda girdi. Bunun yanında Dances With the Wolves/Kurtlarla Dans, Pretty Woman/Özel Bir Kadın, Thelma&Louise, Jurassic Park ve Dracula gibi unutulmaz filmler de bu on yıla ait. Bu dönemin en özel filmleri ise Kieslowski'nin Trois Couleurs/Üç Renk üçlemesi, Forrest Gump, Shawshank Redemption ve Spielberg'ün Schindler's List/Schindler'in Listesi.

The movie that puts his signature on this era was without a question Braveheart. And Trainspotting was the cult sensation of the decade. Other unforgettable films of the era were Underground with whom the world met Kusturica, The English Patient and Shine. The signature films of the era, which I'm sure we all love, were the dark action pictures Strange Days and Seven. Also the Scream franchise, whose 4th addition was recently on the theaters signifies the soul of the era.

Bu döneme damgasını vuran film kuşkusuz Türkiye'de yıllarca vizyonda kalan Braveheart/Cesur Yürek. Benim için en önemli film ise kült filmlerin kralı Trainspotting. Kusturica'yı dünyaya tanıtan Underground, The English Patient ve Shine yine unutulmaz filmlerden. Karanlık aksiyon filmlerinden Strange Days ve Seven yine hepimizin hatırladığı filmlerden ve benim için 90'lı yıllar filimin alamet-i farikası. Tabii geçen aylarda devamı vizyona giren Scream de dönemin en iyi gerilim filmlerinden.

I saved the best for last. The highlights of the decades were; Matrix, The Sixth Sense, Eyes Wide Shut, Fight Club and Pi. We must also remember the biggest hit on the box-office Titanic and Saving Private Ryan. The film that was talked more about its marketing strategy rather than the film itself The Blair Witch Project and Run Lola Run also must not be forgotten. Besides the epics Braveheart, The English Patient and Titanic, 90's were mostly about blockbuster comedies, dark and futuristic actions and again horror/suspense movies.

Bu son bölümdeki filmler kesinlikle 90'ların en iyileri. Matrix, The Sixth Sense/Altıncı His, Kubrick'in son filmi Eyes Wide Shut/Gözleri Tamamen Kapalı, Fight Club ve Pi dönemin unutulmaz kült filmlerinden. Bunun yanında 90'lar dünyanın en çok gişe yapan filmlerinden Titanic ve Saving Private Ryan'a da ev sahipliği yaptı. Kendinden çok reklam stratejisiyle film tarihine geçen The Blair Witch Project/Blair Cadısı ve Run Lola Run/Koş Lola Koş da dönemin unutulmaz filmleri arasında.
Braveheart, The English Patient ve Titanic gibi epik filmler dışında 90'lı yılların, gişe filmleri komediler, karanlık ve fütüristik aksiyonlar ve korku/gerilim filmleri.

To tell you the truth, I have a hard time spotting trends in the 21st century cinema. Fantastic book adaptations Lord of the Rings and Harry Potter, romantic comedies that grew like weeds, action, horror and art films... In short, the last decade of the cinema has everything we can think of.
My favorites from the first part are Le Fabouleux Destin D'Amélie Poulain, Requiem for a Dream, Amores Perros, Memento and Mulholland Dr. We also have the eternal hits of the box-office Moulin Rouge! and Gladiator.

Açıkçası 2000'li yıllarda herhangi bir trend bulmakta zorlanıyorum. Lord of the Rings ve Harry Potter gibi fantastik fimler, romantik komediler, macera ve korku filmleri ve sanat filmleri... Kısacası geçtiğimiz 10 yılda sinemaya dair her şey var.
İlk bölümden favorilerim Le Fabouleux Destin D'Amélie Poulain/Amélie, Requiem for a Dream, Amores Perros, Memento ve Mulholland Dr. Bunların yanında Moulin Rouge! ve Gladiator/Gladyatör dönemin unutulmaz gişe rekortmenleri.

My favorite in this section is without a doubt Goodbye Lenin. Alongside it, there are The Pianist, Chicago and Kill Bill. Also there were 2 Turkish films who made it to the list; Distant and Gegen die Wand/Head-On.

Bu bölümdeki favorim hiç tartışmasız Goodbye Lenin. Yine The Pianist, Chicago ve Kill Bill bu bölümün unutulmaz filmlerinden. Listeye giren 2 Türk filmi; Uzak ve Duvara Karşı da bu on yılda karşımıza çıkıyor.

In this last section, my favorites are Lieben der Anderen/The Life of Others and Slumdog Millionaire. Also the not-so-known futuristic distopia flic Children of Men must definitely be on your watch list.

Son bölümde benim favorilerim Oscar ödüllü The Life of Others/Başkalarının Hayatları ve Slumdog Millinaire. Çok tanınmayan fütüristik distopya filmi Children of Men de izlenmesi gereken bir film.

Finally, the end of this long long list. I intent to watch more films from '1001 Movies' and post them here. We'll see how much more I will see by the end of this year.

İşte listesin sonuna da geldik. Bundan sonra niyetim bir süre bu 1001 filmden izleyip listeyi çoğaltmak. Bu yıl sonuna kadar sayının ne kadar arttığını ise hep beraber göreceğiz.

Kutu Kadar Bir Evcik

2011-08-30T22:56:00.000+03:00

original

Bu küçük kentin içindeki kutu kadar evcikte yıllar geçirdik seninle. Bu güneşli pencerenin çiçeklerinin ardından sokağı seyreder gibi yaptık, ama hep birbirimizi seyrettik seninle. Bakışlarımı yakalarsan yüzünü çevirirdin oyun bozulmasın diye. Kahveni yudumlardım ya da gazeteye bakardın, kediyi severdin bazen de. Ama aslında bana bakardın hep gizlice.

Ben de sana baktım tüm ömrümce, yüzüne, gözünün bebeğine, kirpiklerinin gölgesine. Kahve içmeni izlemek en güzel filmden de özeldi, kediyi okşayışın en ünlü tablolardan bile değerli...

Küçücüktü, kutu kadardı evciğimiz; bir masa, bir yatak yerde, bir koltuk bir de radyo... Bir de çiçekler pencerelerinde, pembe mor, salkım şakayık... Onların ardından kente bakardık, ama aslında birbirimize baktık hep yıllarca.

Birlikte uzandığımızda yatağa, dünya dönmeyi bırakmış gibi gelirdi, zaman durmuş, sesler susmuş. Sana dokununca uyur gibi yapardım ama hep bana bakardın gizlice.

Gün geldi, mevsimler geçti, karlar yağdı küçücük evciğimizin camlarına. Dışarıya hasret kediler gibi baktık seninle pencerelerden. Dışarıya, o küçük kente. Daha büyük kentler düştü aklımıza, daha büyük hayatlar. Sana baktığımda çevirdin bakışlarını yine, oysa senin de aklına düşmüştü büyük kentler, başka yaşamlar.

Küçücük evimizin duvarları maviydi, büyük kentlerin denizlerinin mavisi. O yatak, koltuk, masa bir de radyo kondular küçük kutulara, penceredeki çiçekler soldu. Biz kalbimizde büyük hayatlar, büyük kentlere gittik. Oysa biz en çok o küçük kentin içindeki kutu kadar evcikte mutluyduk sevgilim, çiçeklerin ardından bakarken birbirimize.

Sıkıldık büyük kentlerden, büyük hayatlar yordu bizi. Bir gün kar yağarken büyük kentin canlarına, toplandı eşyalar yine, tüm bir ömür kondu bir kaç küçük kutuya. Her şey o kutu kadar eve başlamıştı çünkü biliyorduk. Şimdi yıllar sonra penceredeki çiçeklerin ardından bakarken yine gizlice, ben gözbebeklerinde tüm ömrümü seyrettim gizlice. Seninle başlayan, seninle bitecek bir ömür.

The Books I Read List 2011-Okuduğum Kitaplar Listesi 2011

2011-08-26T13:30:00.001+03:00

I didn't do the 'Books I Read List' this year and half of the year is passed! This year wasn't a great year of reading for me so far, besides some exceptions. Let's see what I read so far:

Yılın başından beri bu listeyi yapmadım, artık zamanı geldi de geçti bile. Bu yıl bir kaç iyi kitap okusam da, nedense kitaplardan yana yüzüm çok da gülmedi henüz. Bakalım bugüne kadar neler okunmuş:

January/Ocak

Justine/Marquis de Sade: For some time, my step mom was talking and talking about this book, so I thought of recommending it for my book club. When I read it, I realized that she wasn't talking about the book, but the movie 'Quills' -which was a great movie by the way-. The book isn't great itself, with our naive, stupid heroine Justine and her adventures of continuous rape and misfortune. It may have been a controversial book at its time, but today it doesn't matter all that much. I strongly recommend you to read 'The 120 Days of Sodom' from Sade instead.

Bu kitabı uzun süredir babamın eşi (step-mom) anlata anlata bitiremiyordu. Ben de ona kanıp bir de kitabı kitap kulübünde okuttum. Okuyunca ortaya çıktı ki aslında onun anlattığı bu kitap değişmiş, 'Quills' filmiymiş. Film güzeldi vesselam, kitaba gelince Justine adlı saf hatta su katılmamış salak kızımızın tecavüzden tecavüze koşan hayat hikayesi, o dönemde şok edici olabilir ama, bugün için kitabın pek bir değeri kalmadığını söyleyebilirim. 'Sodom'un 120 Günü' tercih edilmeli.

Anna Karenina/ Tolstoy: You can read my review about Anna Karenina in here. It was a reading of my book club and the rare books that didn't disappoint me this year...

Anna Karenina yazımı buradan okuyabilirsiniz. Yine kitap kulübüyle okuduğum bu kitap yılın nadir hayal kırıklığına uğratmayan kitaplarından.

February/Şubat:

The Gun Seller/Hugh Laurie: You must know by now that I'm deeply madly in love with Hugh Laurie (a.k.a. House MD). So when I saw this book, I needed to immediately order it from Ebay. Now, I cannot say anything negative about his acting or his music, but the book was too much Brit humor, too masculine a little bit geeky for my taste.

Hugh Laurie'ye (a.k.a. House MD) olan aşkımı bilen bilir. O yüzden bu kitabı görünce, bir de İngilizce okuyacağım diye tutturup E-Bay'den asıl dilinde aldım. Laurie'nin oyunculuğu ve müzisyenliğine zerre laf edemem, ama bu kitap beni hiç açmadı. Fazla İngiliz mizahı, fazla maskülen, biraz da şapşal bir kitap izlenimi bıraktı bende.

March/Mart

Sunset Park/Paul Auster: Another disappointing book and another reading for the book club. In fact, since I don't expect much from Auster anymore, saying it was disappointing wouldn't be so true, but it was sad to see a book that starts so promisingly to turn into a cold distanced tale about a family drama and meaningless teenage angst. Another manufacture from the Auster factory which you can totally miss.
İşte hayal kırıklığına uğratan bir kitap daha. Gerçi Auster'den artık çok şey beklemediğim için hayal kırıklığı demek pek doğru olmaz ama, güzel başlayan bir kitap nasıl bu kadar karıştırılıp sıradanlaştırılır aklım almadı. Aile dramasına karışan ergen bunalımları, nedensiz çılgınlıklar yapan ergen karakterler ve öykünün içine sokmayan bir anlatımla, Auster fabrikasının bu son hadisesi okunmasa da olurmuş.

Bir Gün Tek Başına/Vedat Türkali: İşte bu yılın nadir iyi kitaplarından biri! Kitap kulübünün yılbaşı hediye çekilişinde uyumsuz tarafından şahsıma hediye edilen bu kitapla ilgili söylenecek o kadar çok şey var ki. Bir nesili yok eden siyasi olaylarla hesaplaşma ve insana dair içinde çok önemli şeyler barındıran, bunları ise gündelik bir dille, sıkmadan ve okuyucunun gözüne sokmadan vermeyi başarabilen çok özel bir kitap 'Bir Gün Tek Başına'. 'Tutunamayanlar'la birlikte baştacı edilmesi gereken kitaplardan biri.

April/Nisan

Kürk Mantolu Madonna/Sabahattin Ali: Yine bu yıl yüzümü güldüren ve okumak için oldukça geç kaldığım bir kitap. Sabahattin Ali'nin akıcı güzel Türkçe'siyle, İstanbul'dan Almanya'ya uzanan ölümsüz bir aşk hikayesi. Ama her şeyden önce Türk Edebiyatı'nın en önemli eserlerinden biri.

To The Lighthouse/Deniz Feneri- Virginia Woolf: I read this book for the book club again and no one except me liked the book (which I loved). You can read my review in here.

Kitap kulübünde okuduğumuz ve benim dışında herkesin nefret ettiği güzide Woolf klasiği. Yazıma buradan ulaşabilirsiniz

May/Mayıs

Şairin Romanı/Murathan Mungan: Bu kitapla ilgili söyleyebileceğim tek bir şey var: okumayın! Niye derseniz, şuradan yazıma göz atabilirsiniz. Ömür törpüsü bu kitap da yine kitap kulübü okumalarından.

June/Haziran

The Dispossessed/ Mülksüzler- Ursula Le Guin: I re-read this utopia novel from Le Guinn this time in English. One of the best utopias created in the literature history!

Çok sevdiğim bu Ursula Le Guin ütopya/distopyasını bu kez de İngilizce aslından okudum. Edebiyatın en iyi ütopya kitaplarından biri.

The Wall/Duvar-Jean-Paul Sartre: The book is a selection of 5 stories by Sartre and the book, especially the story 'The Wall' is considered to be one of the best existentialist literary piece of all times. This is a fair consideration, alongside with the powerful story of the last night of 3 prisoners condemned to death 'The Wall', my favorite story of the book 'Intimacy' which studies the womanhood and sexuality, the turmoil of a man's soul who wants to become a mass-murderer 'Herostratus', 'The Room' which is a story about madness and the development of a 4 year old rich boy into manhood 'The Childhood of a Leader' creates the book.

5 varoluşçu hikayenin toplandığı bu kitap, özellikle de 'Duvar' hikayesi Sartre'ın en başarılı eserlerinden sayılıyor. Böyle sayanlar çok da haklılar, İspanya iç savaşı zamanında kurşuna dizilmeyi bekleyen 3 mahkumun son gecesini betimleyen çok güçlü bir hikaye olan 'Duvar'ın yanında, benim favorim kadın olma ve cinsellik üzerine 'Özel Yaşam', kafasına seri katil olmayı takmış bir adamın gelgitlerinden oluşan 'Herostratos', delilik üstüne 'Oda' ve 4 yaşından yetişkinliğe kadar bir çocuğun gelişim hikayesi 'Bir Yöneticinin Çocukluğu' kitabın 5 öyküsünü oluşturuyor.

July/Temmuz

Snuff/Ölüm Pornosu-Chuck Palahniuk: This was also a reading for my book club. You can read my review in here.

Yine kitap kulübünün okuması olan ve ülkemizde malum tartışmalarla gündeme oturmuş bu kitapla ilgili yazımı şuradan okuyabilirsiniz.

Miramar-Necib Mahfuz: I'm writing the review of this marvelous modern Egyptian tale that I read for the book club as soon as possible...

Yine kitap kulübünün okuması olan bu şahane kitapla ilgili yazımı daha yazamadım. Ama yakında bu modern Mısır masalını blogda okuyabilirsiniz.

My Sister, My Love. The Intimate Story of Skyler Rampike-Joyce Carol Oates:
I liked Oates' 'Haunted: The Tales of the Grotesque' a lot, so I immediately bought this book when I saw it. The book is a fictionalized account of the beauty pageant queen JonBenét Ramsey's murder, through the eyes of her older brother. While looking for clues of a never-solved murder, it criticizes the American family and society. It's an interesting books in some aspects, but not an entertaining read. Like most critics say, while some of the Oates' books are marvelous, others fail to deliver.
Oates'un 'Lanetliler'ini çok sevdiğim için bu kitabı görünce hemen aldım, ancak maalesef bu da hayal kırıklığına uğratan kitaplar arasına girdi. 15 yıl kadar önce Amerika'da bir çocuk güzellik kraliçesi olan JonBenét Ramsey'in ölümünün üzerine yazılmış bu kurgusal kitap, olayları kraliçenin kardeşi Skyler gözünden anlatıyor. Bir yandan hiç çözülememiş bu cinayete dair ipuçları ararken, diğer yandan da Amerika aile-toplum sistemine karşı giydirmelerde bulunuyor. Bazı yönleriyle ilginç bir kitap sayılsa da, okunması keyifli bir kitap olamıyor. Eleştirmenlerin dediği gibi Oates'un bazı kitapları çok iyiyken, diğerleri hayal kırıklığına uğratıyor demek ki.

Cumhuriyet'in Divası: Müzeyyen Senar- Radi Dikici: Canım divam Müzo'mun hayatı, kendi ağzından Radi Dikici aracılığıyla anlatılıyor. Tahmin edebileceğiniz gibi çok renkli, biraz dertli ama çok keyifli bir hayat hikayesi. Ayrıca bu kitapla Cumhuriyet dönemi Türk Sanat Müziği'nin tarihini öğreniyor, yanında verilen CD'yle de Müzeyyen Senar'ın billur gibi sesinden iyi seçilmiş parçalar dinleyebiliyorsunuz. Bir de kitabı okursanız Zeki Müren'in ne pis, ne adi bir adam olduğunu görüyorsunuz ki (aslında Müzeyyen Senar onu hep korumaya çalışsa da), müzik güneşimiz hakkındaki bu bilgiler ışığında şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki, Zeki Müren Türk Sanat Müziği'ni yaşatan değil toprağa gömen kişi olmuş gerçekten de. Kitabın tek değiştirmek istediğim yanı Radi Dikici'nin anlatımı, Senar'ın kendi ağzından verilen kısımlar çok keyifliyken, Dikici'nin biraz didaktik, biraz da yalaka yazımı kitaba yakışmamış.

August/Ağustos

Before You Sleep/Sen Uyumadan Önce- Linn Ullmann: The novel of the daughter of Liv Ullmann and Ingmar Bergman was my recommendation for my book club this month. I will write about it as soon as possible, but I can easily say that this was a book that everyone in the club enjoyed. (Which is a rare thing, let me tell you)

Liv Ullmann'la Ingmar Bergman'ın kızları Linn Ullmann'ın bu kitabı benim kitap kulübü için önerimdi. Yazı yakın zamanda burada olacak ama şunu söyleyebilirim ki, tüm kulübün severek okuduğu, keyifli ve iyi yazılmış bir kitap.

Her Temas İz Bırakır-Emrah Serbes: Benim gibi Behzat Ç. fanatiği bir insan için yine geç kalınmış bir kitap. Yalnız şunu söylemeliyim ki, herkes kitabı daha iyi dese de, ben diziyi daha çok sevdiğimi fark ettim. Bunun ne kadarı Erdal Beşikçioğlu'nun oyunculuğu ve karizmasından, ne kadarıysa "la" yerine çok kabaca "lan" denmesinden kaynaklanıyor bilemiyorum.

Ölümsüz/Sadık Yemni: Pisi'ciğimin güle güle kitaplarından Ölümsüz'ü okumaya yeni başladım. O yüzden yorumu sonraya saklıyorum. Şimdilik ilginç diyebilirim.

Snuff/Ölüm Pornosu

2011-08-22T15:04:00.000+03:00

original

Before starting to write about the book, let me tell you about a special situation in Turkey. The book is currently in court with some stupid censorship case suggesting that "it's pornographic and can harm the children's values". Of course, any parent wouldn't let his/her children read a book named 'Snuff' (Porn of Death in Turkish), but our government is incredibly concerned about the well-being of youngsters (!), so it feels responsible to protect the kids from books and films and such. So of course, the book is a best-seller now.

Ölüm pornosu Türkiye'deki malum davayla gündemimize gelip en çok satanlar listesine girdi, şimdi buna destek vermek mi desek, merak kediyi öldürür mü desek, yoksa cinselliği kısıtlanmış Türk milletinin azgınlığı mı desek bilemiyorum. Zira, kitabın iyi olduğundan bu kadar satmadığı belli. Maalesef 'Ölüm Pornosu' Chuck Palahniuk'un en iyi romanı olmadığı gibi, aslında vasat bir roman bile değil.

The book has the claim to show the ugly truth about the porn industry, but lacks in any deep observations about porn or sexuality and of course it has no ethical/moral concern (if you know Palahniuk more or less, you can guess that already I'm sure).The only thing the book tries to accomplish is to create a strong reaction from the reader. But the method is too obvious for it to create such a reaction, so at the end, you just stand there with the book in your hands, wondering why it was written in the first place.

Porno sektörünün iç yüzünü anlatmak iddiasıyla yola çıkan kitap, pornoyla ilgili ahlaki sorunlarla uğraşmadığı gibi (zaten Palahniuk'u az çok tanıdıysanız böyle dertleri olmadığını tahmin edersiniz), pornoyla ve cinsellikle ilgili derin gözlemler de içermiyor. Kitabın yapmaya çalıştığı tek şey, okuyucunun üstüne gelip onun bir tepki göstermesini sağlamak. Ama bunu o kadar göze batırırcasına yapıyor ki o da işe yaramıyor. Benim kitaba verdiğim tek tepki, bir süre cips yememek oldu!

'Snuff' is the recording of real-life scenes resulting in death and most of the time involving torture and rape. This book is a "snuff" because the porn queen Cassie Wright agrees to be with 600 men consequently in order to break the record. Everyone in the book, including Cassie, is very well aware that Cassie will die at the end, but no one cares about it. This gruesome expectation, with the lost child of Cassie are the main stories of the book.

Kitabın İngilizce adı 'Snuff' yani ölümle sonuçlanan gerçek görüntülerin çekilmesi, bunlara çoğunlukla tecavüz de eşlik ediyor. Bu kitabın adının 'Snuff' olma nedeni ise, rekor kırmak için üst üste 600 erkekle birlikte olmayı kabul eden porno kraliçesi Cassie Wright. Cassie dahil setteki herkes Cassie'nin bu çekimden canlı çıkmayacağını biliyor, ama kimsenin bu konuyla ilgilendiği yok. Bunun yanı sıra Cassie'nin gençten doğurup evlatlık verdiği çocuğuyla olan hikayesi ana hikayeyi oluşturuyor.

The only interesting and entertaining thing about the book is the fun facts about porn and movie industry, like the fact that the first blow-up doll was ordered by Hitler in order to portray the perfect German race and Marilyn Monroe's long baths on ice in order to make her boobs more pointy and the fact that she made one of her shoes shorter in order to have a bouncy behind.

Kitabın tek ilginç ve eğlenceli tarafı ise porno ve sinema sektörüne dahil araya serpiştirilen bilgiler. Mesela ilk şişme bebeğin mükemmel Alman ırkını temsil etmesi için Hitler tarafından yapılması, Marilyn Monroe'nun göğüsleri diri görünsün diye yaptığı saatlerce süren buz banyoları ve kalçası daha çok sallansın diye ayakkabılarından birinin topuğunu kısaltması.

At the end, the book leaves the reader with nothing to account for and what's worse is that it isn't even entertaining. My advice for someone who wants to read Palahnuik would be to choose a different book.

Sonuç olarak ise kitap hiçbir şey vermeyen bir kitap, üstelik eğlendirici bile sayılmaz. Benim tavsiyem Palahniuk okumak istiyorsanız başka kitaplarına yönelmeniz.

Blogger N'lerini Seçiyor

2011-08-22T14:30:00.001+03:00

Bu işi yapmakta sonuncu oldum herhalde ama, madem ki Vladimir beni mim'lemiş, benim de sizi mim'lemek boynumun borcu diyorum ve başlıyorum.
Olay şu:

-Öncelikle başlığı "Blogger N'lerini seçiyor" şeklinde yazıyoruz.

-Her kategoriye en fazla 3 blog yazabiliyoruz (en çok kendini anlatan kategorisi hariç, onun sınırı 5)

-İstersek bir kategori daha ekleyebiliyoruz, ama bunun en zeki, en akıllı, en güzel gibi kategoriler olmamasına, ya da insanları rencide etmemesine dikkat ediyoruz.

-Bir blog birden fazla kategoriye yazılabilir.

İşte benim N'lerim:
En İyi Tasarıma Sahip Blogger: madebyozlemakin
En Meraklı Blogger: devrimakkaya
En Çok Bilgilendiren Blogger: sinema bir mucizedir
En Çok Eleştiren Blogger: gaykedi
En Çok Kendini Anlatan Blogger: pisikopati , devrimakkaya
En Akıcı Yazan Blogger: pisikopati , vladimir'in derdi
En Çok Güldüren Blogger: eddie finnerty'nin muhteşem kaderi , pisikopati , tv benim canım

Şairden Romancı Olmaz!

2011-08-17T21:00:00.000+03:00

'Şairin Romanı'nın adını gördüğümde tüylerim hafiften dikilmişti zaten, bir de 'Yüksek Topuklar' faciasından sonra kolay kolay Murathan Mungan romanı okumazdım, hele bu kadar uzununu... Okumazdım ya, illederoman'da ayın kitabı olunca el mecbur okumak (eziyetini çekmek) zorunda kaldım.
Çok az kitaba karşı bu kadar şiddetli tepki duyarım, ama 'Şairin Romanı' bir çok yönden hataları olan ve işlemeyen bir roman maalesef. Tekrarlar ve laf uzatmaların yanına, ikide bir şiirle ilgili uğraşıldığı çok belli pasajlar ve "ben hayatın sırrını çözdüm" aforizmaları, zaten uzun olan konuyu iyice okunulmaz kılıyor. Kitabın 15 yılda yazıldığı çok belli, zira bazı bölümler birbirinden çok kopuk ve kitabın temposu (iki ileri-bir geri) okuyucunun sabrını zorlar gibi.

Kitaba dair nefretimi kustuktan sonra, şimdi geçelim konuya. Masalsı bir şiir dünyasında bir seri katil ve onu yakalamaya çalışan bir dedektifin hikayesi. Bunun yanında 50 yıl önce Anakara'dan ve şiirden kaçan bilge şair Bendag ve kendini kapattığı evden yıllar sonra çıkıp yollara düşen Mootah Anakara'yı baştan başa aşıyorlar. Kitabı zorlaştıran noktalardan biri de aslında kitabın içinde iki ayrı kitap bulunması; fantastik bir yol romanı ve dedektiflik romanı. Bentag'la Mootah'ın gezdiği yolları anlatan bölümlerin bir kısmı başarılı, ama son 150 sayfaya kadar kitabın dedektiflik bölümü kitabı hantallaştırmaktan başka bir işe yaramıyor. Maalesef o son 150 sayfaya gelindiğinde kitaptan o kadar soğunmuş olunuyor ki, hikayenin sürpriz sonu bile okuyucuyu (en azından beni) etkileyemiyor.

Bunun yanında yan hikayelerden biri olan genç savaş şairi Serhenas'la başlayıp güzel şiir okuyucusu Zeheyra'nın hikayesiyle birleşen bölümler tüm bu kitapta öne çıkan ve beğendiğim tek yer oldu. Ama bu hikaye de uzun betimlemeler ve şiir üzerine didaktik pasajlara boğulduğundan tam olarak keyfini çıkaramadım.

Yaratılan şiir dünyası da, fantastik ya da masalsı olmaktan çok aşırı romantik ve biraz da didaktik bir dünya olmuş ve beni yeterince tatmin edemedi. Sonuç olarak, bu kitap eğer 200 sayfa daha kısa olsaydı belki farklı şeyler söyleyebilirdim, ama başta söylediğim gibi, yine anladım ki maalesef şairden romancı olmuyor!

P.S. Bir yazarın böyle bir fotoğraf çektirmesi sadece bana mı itici geliyor?

Photography Fridays: Dear Photograph

2011-08-12T12:40:00.001+03:00

This week, I want to talk about the documentary aspect of photography, instead of aesthetics. When we put the aesthetics aside, every photograph, even the stage-one shot in a studio, is a witness to its time. Today, we learn most of the things about the last 100 years from photographs; big events and historical people, but also the fashion, living and cities of the time... Thus, when a photograph ages, it gains nostalgic value, as well as artistic and documentary-ones. Opposite of what Walter Benjamin suggests, the years that pass construct the photograph's aura.

Bu hafta, size fotoğrafın sanat işlevinden çok belge işlevinden bahsetmek istiyorum. Zira fotoğraftaki estetiği bir yana bırakırsak, her fotoğraf, hatta sahnelenmiş ve stüdyo ortamında çekilmiş olanlar bile, tarihe tanıklık eder. Bugün geçtiğimiz yüz yıla ait bir çok şeyi dönemin fotoğraflarından öğreniyoruz; büyük olaylar ve tarihi kişiliklerin yanında günün modası, şehirlerin eski halleri... Bu yüzden fotoğraf yıllandıkça sanatsal ya da belgesel özellikler dışında nostaljik özellikler de kazanıyor. Walter Benjamin'in savunduğunun aksine, geçen yıllar fotoğrafın aurasını oluşturuyor.

Dear Photograph, the site I want to talk about today emphasizes this aspect of photography. You take an old photo in your hand and stand where the photo was taken. By this way, the new photograph includes many years and interesting stories.

Bugün bahsedeceğim site de, fotoğrafın bu özelliklerine vurgu yapan bir site. Geçmişteki bir fotoğrafı elinize alıyorsunuz ve o fotoğraftaki mekana gidip elinizde eski fotoğrafla orayı fotoğraflıyorsunuz. Böylece aynı fotoğraf karesi içinde yılları ve ilginç hikayeleri barındırıyor.

Here are some of the photos on the site:

İşte bazı fotoğraflar:

Dear Photograph, If I could turn the corner in 1942 and walk right into my mother, I'd ask her "May I walk beside you one more time?"

Love, Your Daughter

Dear Photograph,

I fell in love with a woman. I'm not ready to let go... but she is.

McKenzie Dillingham

Dear Photograph,

Je t'aime Paris, but I love my mother more. After 15 years she finally brought me along.

Leah Romm

Dear Photograph,

Oh, to put on daddy's hat and go for a big fish all over again!

Deb Wheaton

Dear Photograph,

Oh, how the views change.

Suzanne Danzinger

All visuals are taken from Dear Photograph. To see more, go to the site.

Adile Naşit'in Çıplak Gerdanı

2011-08-11T18:38:00.001+03:00

Bu başlığı okuyunca tahrik olan kaç kişi var ülkede? Ya da Tosun Paşa'nın hamam sahnesini izlediğinde? Bir yandan Hatay'da mülteci kampında 400 kadına tecavüz edelim, diğer yandan ar ve haya duyguları diye Winnie the Pooh'la Adile Naşit'e sansür uygulayalım, otobüste voleybolcu kız dövelim. Ne var peki sırada?
Sonuçta bu hastalıklı adamların tahrik olması için bir şey gerekmiyor ki. Yoksa 400 Suriyeli mülteci kuyruk mu sallamıştı? Şöyle 400'ü birden? Bir de bence TRT artık at eşek de göstermesin, malum halkımın başka tahrik olduğu bir nokta, hem onlar sürekli kuyruk sallıyor...
Aile içi tecavüz, çocuk satma, turiste tecavüz, komşuya tecavüz, öğrenciye tecavüz, mülteciye tecavüz.... Sonra milletin ar haya duyguları diye ağlanalım, kokuşmuş bir milletiz anlamıyor musunuz, bizde ar haya ne gezer?

Quasimodo Mon Amour

2011-08-11T13:41:00.004+03:00

The Hunchback of Notre Dame

Get Movie Widget

Movies & Actors at Flixster

The first time I met with 'The Hunchback of Notre Dame' was probably in elementary school. I watched the Walt Disney made animation film. But the real beginning of my love falls in the years of my French high school. I was probably 14 years old and France made its best musical ever, a musical adaptation of 'Notre Dame de Paris' with the famous song 'Belle'. Its vcd somehow found its way to my high school and suddenly turned into a true sensation, in every free class or other occasion was an excuse to make the students watch it. In fact, my classmates repeatedly made me ask the teacher (I was the teacher's pet) to skip the class and watch it instead. I think in a semester, I watched it 20 to 50 times...

'Notre Dame'ın Kamburu'yla ilk tanışmam, herhalde ilkokuldaydı. Walt Disney'in yaptığı animasyon filmi izlemiştim. Ama aşkımın asıl doğuşu Saint-Benoit yıllarına denk düşer, yaş muhtemelen 14, benim için efsanevi olan 'Notre Dame de Paris' müzikali yapılıyor ve vcd'si Saint-Benoit'da birilerinin eline geçiyor. Sonrasında boş ders, etüt saati gibi bahanelerle okulca sürekli bu vcd'yi izliyoruz. Hatta hocanın beni çok sevdiğini bilen arkadaşlar, beni kafalayıp dersi kırmak için hocaya yalvartıyorlar, Fransızca dersi yerine gidip yine müzikali izliyoruz. Ben diyeyim 20, siz deyin 50 kere.

Notre Dame de Paris

Get Movie Widget

Movies & Actors at Flixster

By this time, I'm already head over heals about Quasimodo and Esmeralda, and finally, after a long search I found a copy of the vcd too. Then I started to watch it every day at home, I memorized all the lyrics and even most of the dance moves.... At the end, my love was taken to other heights when I found an old bounded copy of 'Notre Dame de Paris' in a second-hand book store. Of course, the book was read in two-three days, which is the first of many readings I'll do in the future.

Zaten ben bu sırada Quasimodo'ya ve Esmeralda'ya sırılsıklam aşığım, uzun aramalardan sonra o vcd'den bir adet de ben buluyorum. Artık evde her gün 'Notre Dame de Paris' izleniyor, ben bütün şarkıları ezberliyorum... Derken bir sahafta eski kakmalı kaplı bir 'Notre Dame'ın Kamburu' buluyorum, kitabı da bir solukta okuyorum.

original

My love that started in 1998 came to today without any lost in heart. Sometimes, I may become very impressed of a book I read and think that that is my favorite book, but at the end I realize that my favorite book is and always will be 'Notre Dame de Paris'.

Ve 1998'de başlayan aşk bugünlere kadar hiç sönmeden geliyor. Bazen bir kitap okuyup çok etkileniyorum, en sevdiğim kitap bu diyorum, ama kısa süre sonra anlıyorum ki hiç bir kitap beni 'Notre Dame'ın Kamburu' kadar etkilemiyor.

Esmeralda, Charles Auguste Steuben

The beauty of the book lies in its story and characters. You can even look it as a feminist, or at least, pro-women book today. Of course, Hugo wasn't an early feminist, but his infinite humanism included all humans, women, men, poor, even the crippled. According to him, every living in this universe has a right to live and live freely, to make the point, he picks the most marginal examples, a gypsy woman and a freak of nature. Esmeralda is a young and pretty gypsy and every man on Paris falls in love with him in very different ways the moment she sets foot on Paris. The handsome captain Phoebus only desires her sexually, the archdeacon of Notre Dame Frollo is bound to her with a tumultous and sick desire, the poet Gringoire's love for her is more of an admiration, but only the most frowned upon character; Quasimodo can love her selflessly. At the end of the book, Esmeralda became the victim of other people's desires and though Quasimodo takes her and took sanctuary in the cathedral, she is killed with the king's orders and Frollo's help.

Kitabın güzelliği, hikayesi ve karakterlerinde. Bugün bakıldığında kadın taraftarı sayılabilecek bir kitap. Hugo feminist olduğundan değil elbette, ama onun sonsuz hümanistliğinde her canlının yaşamaya hakkı olduğundan. Bunu anlatmak için yine çok uç bir örnek seçiyor ve her toplumca dışlananları, bir çingeneyle, bir ucubeyi ana kahramanı yapıyor. Esmeralda, genç ve güzel bir çingene kızı. Onun Paris sokaklarına gelişiyle romandaki her erkek ona farklı bir şekilde aşık oluyor. Yakışıklı asker Phoebus'ün Esmeralda'ya hissettiği sadece tensel arzudur, Notre Dame'ın baş rahibi Frollo ona gelgitlere sahne hastalıklı bir tutkuyla bağlanır, şair Gringoire ona hayrandır, kitapta onu gerçekten tek seven insan ise, insanların küçümsediği hasta ve sakat Quasimodo'dur. Kitabın sonunda ise, Esmeralda tüm bu tutkuların kurbanı olur ve Quasimodo'nun onu katedrale saklayıp sığındırmasına rağmen, kral ve Frollo tarafından öldürülür.

The Hunchback of Notre Dame- August Couder

One of the main themes of the book is fate and the change of fate. Esmeralda (born Agnes), a daughter of a wealthy family, gets kidnapped by gypsies. They left the "freak" Quasimodo in her place. The mother abandons him and people believes him to be devil's son and wants to kill him. Frollo saves him and brings him to Notre Dame. When fate brings Esmeralda and Quasimodo together again, it will result in both their deaths.

Kader ve kaderin değişebilirliği kitabın ana temalarından biridir. Aslında zengin bir ailenin kızı olan Esmeralda (Agnes) bebekken çingeneler tarafından kaçırılır. Çingeneler onun yerine ucube doğmuş olan Quasimodo'yu bırakırlar. Halk, şeytanın çocuğu olduğuna inandıkları Quasimodo'yu öldürmeye çalışırken, Frollo onu himayesine alır ve onu katedralin zangoçu yapar. Kaderleri Esmeralda ve Quasimodo'yu tekrar buluşturduğunda, bu buluşma ikisinin de ölümüyle sonuçlanır.

original

The real protagonist of the book, and one of its main themes is the cathedral of 'Notre Dame' itself. Hugo writes to book to save the cathedral which was in despair and even some people suggested to tear it down. After the book, not only the cathedral is restored, but gothic architecture revived as well. In the book, the cathedral is both a piece of architecture and the church itself, with people destroying the cathedral, it became a cemetery instead of a sanctuary and caused their deaths. The only person who doesn't cast out Esmeralda is Quasimodo, the one with the lowest status in the book. In this, Hugo declines the thought that the bad and intolerance rise from ignorance, it's the opposite, it's the knowledge the society imposes on us in forms of religion and tradition that creates discrimination. That is why only Quasimodo can love Esmeralda.

Kitabın asıl ana kahramanı ise 'Notre Dame de Paris' katedralidir. Bu kitabı Victor Hugo, 18. yüzyılda oldukça eskiyen ve yıkılması konuşulan katedrali kurtarmak için yazar. Nitekim kitaptan sonra katedral restore edilir ve bugünkü görkemli haline kavuşur. Kitapta katedral hem bir bina, hem de kilisenin kendisidir. Aslında koruyucu ve kucak açıcı olan kilise, insanların onu bozmasıyla bir mezarlığa dönüşür ve Esmeralda'yı korumak yerine ölüme mahkum eder. Esmeralda'yı dışlamayan tek kişi ise Quasimodo'dur, yani kitabın toplumdaki yeri en düşük olan kişisi. Bu sayede Hugo bize insanın içindeki kötülüğün ve hoşgörüsüzlüğün cahillikten değil, tam tersine bilgiden kaynaklandığını söyler. Çocukluğumuzdan itibaren aldığımız din, gelenek, görenek gibi çeşitli yüklemeler, ayrımcılığı yaratır, bu insanın özünde yoktur. Bu yüzden sadece hiçbir bilgisi olmayan Quasimodo Esmeralda'yı gerçek anlamda sevebilir.

'Notre Dame de Paris' is such a immortal book, that we can still see discrimination against many groups (and still against gypsies and women) through the whole world. Because of this and to debate on human nature, reading Hugo is one of the best gifts someone can give himself.

'Notre Dame'ın Kamburu' o kadar ölümsüz bir kitap ki, bugün hala belli gruplara (ve hala çingene ve kadınlara) karşı aynı davranışları bütün dünyada görebiliyoruz. Hem bu yüzden, hem de insana dair bir şeyler düşünmek adına Victor Hugo okumak insanın kendine yapabileceği en büyük iyiliklerden biri.

A change of Scenery/ Yolcudur Abbas Bağlasan Durmaz

2011-08-09T14:41:00.001+03:00

The protagonist of this story, our blogger is going somewhere, but where is the destination? Here is how the story goes, our protagonist is trying to get a scholarship and acceptance from a university for a master degree since December. First she got the scholarship, then got several acceptances from universities. The decided country is France, but which university she should pick? Finally, she decided on Lille.

Hikayemizin kahramanı blog sahibemiz yine leyleği havada gördü, açtı kanatlarını gidiyor. Ama nereye? Hikaye şöyle, bu zavallı arkadaş Aralık ayından beri yüksek lisans için burs ve okul peşinde koşturup duruyor. Önce burs çıkıyor, sonra okullardan kabul geliyor. İstikamet Fransa... Ülke belli de, okul için hangisini seçmeli, düşünüyor taşınıyor Lille'de karar kılıyor.

Lille is a historical flemish city 1 hour away from Paris, just on the border to Brussels. It's supposed to be a cultural, fun university city, close to Paris but cheaper. The university is done, the dorm is found and the hour of the departure is getting closer and closer...

Lille, Paris'ten bir saat uzakta eski bir Flaman şehri, Brüksel'in hemen kıyısında. Rivayete göre kültürel keyifli bir şehir, Paris'e yakın ama o kadar pahalı değil. Okul halloluyor, yurt bulunuyor derken kahramanımızın uçma vakti yaklaşıyor da yaklaşıyor.

originals

If the heroine can get her visa in time, the departure is in 5th of September, if not, well, we'll see together what the hell she'll do about it. Let's hope not!

Bu arada hala vizesini alamamış kızımız vizeyi zamanında cebine atabilirse yolculuk 5 Eylül'e, alamazsa ne halt yiyecek onu zaten hepimiz göreceğiz...

Books to Read/Okunacak Kitaplar

2011-08-09T13:24:00.001+03:00

Zeynep tarihinde ilk defa okuyacak deste deste kitabım var. Hep kitapsız kalıp milletin kütüphanesine saldıran bünyeye fazla geldi bu kadar kitap, diğerini okumaya geçeyim diye yarıştırır hale geldim kitapları.

İlk kitap bu illederomanolsun'a benim okutacağım Linn Ullmann'ın 'Sen Uyumadan Önce'si. Ingmar Bergman'la Liv Ullmann'ın kızları olması dolayısıyla zaten en baştan sevdiğim, sonra da 'Stella Düşerken'le sevgimi artıran Ullmann'ın bu kitabı pek bir güzel. Aslında bir yanım hiç bitirmek istemiyor.

Emrah Serbes'in 'Her Temas İz Bırakır'ı oldukça geç kalınmış bir kitap, malum Behzat Ç.'nin hastasıyız, okuma vakti artık geldi de geçiyor.

Sadık Yemni'ler ise pisiciğimin gidiş hediyesi (nereye gidiyorsun derseniz, az sabır onu da yazacağım). Fransa'da ne kadar sıkılırsam sıkılayım, okuduğum kitaplar beni sıkmayacak ondan eminim. Pisiciğe tekrar teşekkürler!

Sarhoşum Ama Hiç Rakı İçmedim

2011-07-30T18:20:00.002+03:00

Daha sonra size Zarife Hanım, Denizkızı Eftelya ve kantoculardan bahsetmeyi düşünüyorum, ama şimdilik bu şarkıyla yetinelim:

Harry Potter and the first 3-D Experience

2011-07-25T00:23:00.001+03:00

*does not contain spoilers*

*spoiler içermez*

An era closed for me as I saw the last Harry Potter film and I finally did see a film in 3-D that I despised for so long. Here are my feelings about the movie and the 3-D:

Bugün Harry Potter'ın son filmine giderek bir dönemi kapattım ve uzun süredir burun kıvırdığım 3-D olayına da vakıf oldum. İşte izlenimlerim:

1. This 3-D thingy is not for the people with eye problems. My mom had to put the 3-D glass on her regular glasses and her nose is pierced after the movie and I saw the whole film blurred (I need to wear glasses but I don't and I normally don't see the world blurred). My eyes constantly tried to focus on something, but had no luck there.

1. Bu 3-D bozuk gözlüklüler için bir olay değilmiş. Gözlüğünün üstüne 3-D gözlük takan anamın burnu delinirken, gözlüksüz dolaşan ama aslında gözleri bozuk ben ise bütün filmi flu izledim. Zavallı gözlerim bir yere odaklanmak için bayağı çaba harcadı fakat başarılı olamadı.

2. People keeps telling that this 3-D stuff improved a lot in the last years, but it wasn't different from the short movie I saw in Disneyland in 1998, at the end not that impressive really. I admit that the scenes when somethings fly towards the camera are interesting, but for the rest of the movie, the depth-of-field doesn't make up for the artificial feeling of 3-D.

2. Bu 3-D çok gelişti bıdı bıdı dediler, de benim 1998'de Disneyland'de gördüğümden farklı bir şey de yoktu. Bir şeyler kameraya doğru uçunca güzel de, normal sahnelerde alan derinliği yapaylığı kurtarmıyor valla.

3. Apparently, Harry my dear has chest hair now!

3. Harry'ciğim canımın göğüs kılları çıkmış, bu filmde bunu görmüş olduk.

original

4. And Neville my darling, who was a funny looking fat little boy grew up to be quite handsome.

4. Neville'ciğim diğer canım küçük sümsük çocuktan yakışıklı bir gence dönüşmüş, çok şeker olmuş (sübyancı mode-on).

original

5. Snape who I used to see as quite charismatic looks a bit like a transvestite with tons of plastic surgery and make-up.

5. Benim bir zamanlar çok karizmatik bulduğum Snape, siyah göz farı sürmüş Fatih Ürek'e dönmüş.

original

6. The end of the movie was really funny. 15 going on 40 if you know what I mean:d

6. Filmin sonu çok kolpaydı ya, 15 going 40:D

7. Oh how fast do they grow up, I feel old looking at them.

7. Bu çocuklar ne büyüdü, yaşlandık bea.

original

I Cry For You on the Kitchen Floor

2011-07-23T20:33:00.001+03:00

Often music legends die and you can see millions of people crying for them. Until today, I didn't. No, I didn't shed a tear for M.J. and though I was close, I didn't cry for Lhassa. I may have cried for Janis Joplin or for the assassination of John Lennon, but I wasn't around that time.

Ünlü bir müzisyen öldüğünde, onun için ağlayan milyonlarca hayranı olur. Ben ise bugüne kadar kimse için ağlamadım. Hayır, M.J. için bile ağlamadım, Lhassa'yı duyduğumda boğazım düğümlendi ama o kadar. Eminim ki Janis Joplin ya da John Lennon için ağlayabilirdim ama o zamanlar daha dünyada mevcut değildim.

Today is the first day I cried for a celebrity's death (I even didn't cry for Princess Di), Amy Winehouse was a great musician with a haunting voice and was a regular guest on my blog. But she was a troubled soul, for that I feel good for her and hope she'll find the peace she missed wherever she went. R.I.P. Amy Winehouse, you will be missed and the world probably will not hear a voice like you...

Bugün ilk defa bir ünlünün ölümüne ağlıyorum (düşünün Prenses Diana'ya bile ağlamadım, ki daha çocuktum). Amy Winehouse akla zarar bir ses ve tarza sahip büyük bir müzisyendi ve yıllardır en severek dinlediğim ve bu bloga da sık sık yazdığım bir isimdi. Ama o sorunlu bir ruha sahipti ve bu yüzden onun için üzülmek yerine, sonunda aradığı huzuru bulduğunu umuyorum. Huzur içinde yat Amy ve şunu bil ki bu dünyaya senin gibi bir müzisyen bir daha kolay kolay gelmez...

Bilgi'de Neler Oluyor

2011-06-24T13:17:00.000+03:00

Üniversite mezunu her insan üniversitesiyle gurur duymak ister, ister ki 10-20 yıl sonra "Bilgi mezunuyum" dediğimde karşısındaki "Bilgi de ne demesin". 4 yıl geçirdiği üniversitesinde derse giren asistanlar değil akademisyenler olsun ister, o akademisyenlere insan gibi davranılsın ister, Afrika'dan getirilmiş köle gibi değil.

Bilgi son zamanda porno olayı sayesinde devletten darbe görmüşse, onun bin katını okulu satın alan Amerikalılar ve rektörden görmüştür. İnsanlar nedensiz ve habersiz işten atılmış, üstelik bu e-mail hatta msn üzerinden yapılmıştır. Son zamanlarda sendikalı çalışanları işten çıkarmaya başlamıştı, sıra şimdi Chris Stephenson'a gelmiş.

Zaten yıllardır hükümete yaltaklanmak için yırtınan Bilgi, şimdi bir de gözünü kâr bürümüş Amerikalılara yaranmaya çalışırken Bilgi üniversiteden çok her şeye benziyor. Şuradan Chris Stephenson'ın Bilgi'de kırılan rekorlara dair mailini, şuradan da Bilgi Çalışanları'nın sendika sayfasını bulabilirsiniz. Bilgileaks için ise şuraya tıklayabilirsiniz.

Desperate Housewife

2011-06-24T12:22:00.000+03:00

Lately I transformed from stress-eater to stress baker and as you can see from the photo, I'm a true desperate housewife now. For days I've been baking pizzas and pastries and deserts. Will somebody save me please?

Bünye stresten yemekten sonra stresten hamur açma olayına geçti, ben de şekilde görüldüğü gibi tam bir desperate housewife haline geldim. Sylvia Plath de kafasını bir şeye taktığında kendini yemek yapmaya veriyormuş, ben de günlerdir evde el açması pizzalar, gözlemeler, tatlılar kafası yaşıyorum, yakında altın günü düzenlemeyi de düşünebilirim. O derece yani...

Musical Wednesdays/Müzikli Çarşambalar-Adele

2011-05-25T20:55:00.001+03:00

I'm crazy about this song from the first time I heard it on Glee. But I love the Glee version better, this bad-boy St. James can sure sing!

Bu şarkının Glee'de izlediğimden beri hastasıyım. O yüzden bu hafta 'Müzikli Çarşambalar'da Adele-Rolling in Deep şöleni var. Ama ben Glee'nin versiyonunu daha çok sevdim, St. James piçi çok güzel şarkı söylüyor!

Türkiye'de İngilizce Kitap Alma Rehberi

2011-05-24T23:48:00.002+03:00

Uzun sayılacak bir uğraştan sonra Mülksüzler'in ingilizcesini bulup alınca, benim gibi ingilizce kitap arayanlara yardımcı olacak bir liste hazırlayayım dedim. Aslında internetten kitap alışverişi yapmayı sevmiyorum, bir kitap almadan önce kitapları ellemek, kurcalamak, kokularını duymak hoşuma gidiyor, ama üşengeç olduğumda internetten de sipariş veriyorum. Sonuçta bu listenin yararlı olacağını umuyorum, belki birileri de listeye katkı yapar, ben de yeni bir yer öğrenmiş olurum...

1. Robinson Crusoe

original

Robinson Crusoe, mabetim... Daha önce de bahsettiğim gibi öldüğümde gömülmek istediğim yer burası işte! İstiklal Caddesinde, Galatasaray Lisesi'nin yakınında koyu ahşap ve cam girişi, yüksek tavanı ve tavana kadar kitaplarıyla bir kitap cennetidir Robinson. Her zaman aradığım kitabı bulamasam da ilk baktığım her Robinson'dur, ayrıca internetten de aradığınız kitabı sipariş edebilir, kitap yoksa da yurtdışından sipariş edebilirsiniz. İnternetten verdiğim siparişi 1 günden kısa bir sürede getirmesiyle de kalbime taht kurmuştur.

2. Pandora Kitabevi

original

Yine İstiklal Caddesi üzerindeki Pandora, geçen sene asıl yerinin karşısına açtığı İngilizce kitaplar satan dükkanıyla listenin ikinci sırasına yükseldi. Robinson kadar olmasa da keyifli bir kitabevi. Bir kere içine girince kırtasiye/cd/film/oyuncak değil kitap görüp, kitapların havasını soluyacağınız nadir kalan kitabevlerinden. İngilizce kitap seçkisi hiç fena değil, yine olmayanları yurtdışından getirtme olasılığınız da var. İnternet üzerinden de sipariş verilebiliyor. Ben sonunda üstte belirtilen Mülksüzler'i burada buldum, kargo ise 2. günün sabahı geldi, yani gayet hızlı diyebilirim, üstelik motorlu kuryeyle hızlı teslimat seçeneği de var...

3. Remzi Kitabevi-Suadiye

original

Remzi'nin diğer yerlerine gitmeyeli uzun zaman oldu, o yüzden onları bilemiyorum ama Suadiye'deki mağazada, özellikle yeni popüler kitapları İngilizce olarak bulmanız oldukça olası. Vampir kitapları koleksiyonu ise tek kelimeyl muhteşem, benim Türkiye'de Southern Vampires'ı bulabildiğim iki yerden biri olduğu için sıkça uğruyorum (malum kadın her yıl yeni bir tane yazıyor). Yıllar önce bana hiçbir yerde bulamadığım Cyrano de Bergerac'ı buldukları ve Harry Potter'ın kitaplarını erken getirip rezervasyon aldıkları için zaten sevdiğim bir yerdi Remzi, şimdi daha da bir çok seviyorum. Ama maalesef internetten alışveriş yapılamıyor.

4. Ada Kültür- Kadıköy

Rıhtımdaki Seyhan Müzik'in yerine bir yıl kadar önce açılan Ada Kültür'e önce sadece dolmuşlara yakın diye girdim, ama en sevdiğim kitabevlerinden biri oldu. Kitapların yanısıra DVD koleksiyonu da keyifli, ve eskiden 30-40 tane olan ingilizce kitaplar son aylarda bayapı büyüdü ve Susan Sontag'ın 'On Photography'si gibi çok keyifli kitaplar bulmak mümkün. Ayrıca son gidişimde eski ciltli Fransızca sahaf kitaplar da olduğunu gördüm. İnternette izleri yok, yalnız yolunuz Kadıköy'e düşerse uğramanızda fayda var diyorum. Ayrıca çok keyifli müzikler çalarak da beni benden alan bir yer...

5. D&R-Suadiye

Esasında D&R'ı içinde kitaptan çok her şey olan kitapçılar sınıfında bir zincir kitapçı olduğu için pek sevmem, ama Southern Vampires'ı bulabildiğim 2. yer burası olduğu için zaman zaman uğruyorum. İngilizce kitapları fena olmasa da bence çok yeterli değil. İnternetten sipariş mevcut, ama kargonun size ulaşması bir haftayı bulabiliyor.

6. Homer Kitabevi

original

Asıl olarak ingilizce arkeoloji ve sanat tarihi satmak amacıyla açılan Homer, edebiyat kitapları alanında çok zengin içeriğe sahip değil ama sosyal bilimler konusunda bir kitap arıyorsanız ilk bakmanız gereken yer. Galatasaray'daki yerine hiç girmesem de Bilgi Üniversitesi'ndeki yerleri küçük olsa da keyifli kitaplara sahip bir yerdir. Yine internetten sipariş seçeneği mevcut, ama bir şey almadığım için bir yorumda bulunamıyorum.

Geri Kalanı

Ayrı bir başlık açmaya gerek duymadığım yerler, klasik eserlerin Wordsworth ya da Penguin baskılarını ucuz fiyata satan, ancak pek fazla seçenek tutmayan yerler; Kabalcı Kitabevi, Alkım Kitabevi ve Kadıköy'deki Penguen Kitabevi (Penguen bu arada en sevdiğim kitapçılardan biridir). Penguen'e uğrarsanız İngiliz klasik yazarların tüm eserleri kitaplarını (yaklaşık 5 kilo ağırlığında oluyorlar) 25 tl'ye alabilirsiniz, benden söylemesi. Ben Jane Austen ve Virginia Woolf'umu çoktan aldım, geri kalanlara da bir el atmak niyetindeyim.

Son Çare:

Aradığınız kitap bu yerlerden hiçbirinde yoksa, yurtdışından almak zorundasınız demektir. Bu da biraz fazla teslimat parası ödemek ve 4-5 hafta beklemek anlamına geliyor. Ama eğer bunlardan yılmayacaksanız benim tavsiyem Amazon yerine Ebay'e bakmanız. Çünkü Amazon her siparişte fiks bir 5 dolar teslimat masrafı alıp sonra onun üzerine her kitap için ayrı teslimat ücreti istiyor yani biraz pahalıya geliyor. Tabii Ebay'den almak sanal satıcılardan almak demek, yani biraz riski var, ama ben bugüne kadar Ebay'le hiçbir sorun yaşamadım. Üstelik ikinci el almak sizin için sorun değilse, oldukça ucuza aradığınız kitabı bulabiliyorsunuz. Eğer Amerikan sitesine değil İngiliz sitesine bakarsanız, hem teslimat daha hızlı olur hem de teslimata daha az para ödersiniz.

Cat is the New Black/Kedi Güzeldir

2011-05-20T23:09:00.001+03:00

Postacı Kapıyı İki Kere Çalar

2011-05-18T21:05:00.000+03:00

Bilenler bilir, çocukluğumdan beri mektup arkadaşlarım vardır ve içimde yaşayan 90 yaşında teyzenin de yüzünden hala elle yazılmış mektup gönderir alırım. Mektup kağıtları, zarf, pul, postane bunlar benim hayatımın önemli bir yerindedir.

Bir de postacılar tabii, hele bizim mahallenin postacısı! Taşındığımdan beri gelen fazlaca mektup/paket sayısından artık akraba gibiyim, adres yanlış da yazılsa o mektubumu bana ulaştırır. Hatta beni o kadar iyi tanıyor ki, geç kaklktığımı bildiğinden zile uyanayım diye 10 kere basar, önemli bir zarf varsa yukarı kadar çıkarır (üstelik bunu eski evdeki postacı gibi bahşiş almak için yapmaz). Leo'yu ismiyle tanır, her gelişinde okşar...

Mektupların sıkça kaybolduğu bir ülkede, üstelik benim gibi mektup/kartpostal almanın gününü güzelleştirdiği insana böyle bir postacı düşmesini hayatın küçük bir güzelliği olarak değerlendirip buradan kendini anmak istedim...

Musical Wednesdays- Müzikli Çarşambalar-Armenian Folk Music

2011-05-11T14:45:00.002+03:00

I keep listening more and more Armenian music, especially songs by Sayat Nova over the past few years. Qani Vur Djan İm also has a special meaning for me, as I listened to it years ago in a concert...

Ermeni halk müziği ve özellikle de Sayat Nova'nın besteleri ve duduk gittikçe daha çok dinlemeye başladığım bir müzik türü. Özellikle de Kani Vur Can İm'i 5 sene önce Kardeş Türküler, Sayat Nova Korosu ve Ruhi Su Dostlar korosunun konserinde dinlediğimden beri vazgeçemediğim bir parça...

One of my friends translated the lyrics for me some years ago, but unfortunately I cannot remember it, so we have to do with the Armenian version right now, maybe someone will translate it for us...

Zamanında bir arkadaşım sözlerini çevirmişti, ama maalesef hatırlayamıyorum, o yüzden Ermenice sözleri yazmakla yetiniyorum, belki biri bizim için çevirir...

ՔԱՆԻ ՎՈՒՐ ՋԱՆ ԻՄ (QANI VUR DJAN IM)
Քանի վուր ջան իմ, (Qani vur djan im)
Յա՜ր, քի ղուրբան իմ. (Yar qi ghurban im)
Աբա ի՛նչ անիմ. (Aba intch anim)
Արտասունք անիմ, (Artasunq anim)
Շատ հոքուց հանիմ, (Shatd hoquts hanim)
Յա՛ր, ղադեդ տանիմ. (Yar ghadéd tdanim)
Հաքիլ իս ատլաս, (Haqil is atdlas)
Թուրլու զար ու խաս՝ (Turlu zar u khas)
Սալբու դալ բովուն. (Salbu dal bovum)
Զեռիդ ունիս թաս, (Djerrid unis tas)
Լըցնիս ու ինձ տաս, (Letsnis i indz)
Ղուրբան իմ մովուն. (Ghurban im movum)
Թաք դուն բաղչեն գաս՝ (Taq dun baghtchén qas)
Անիս մասնեմաս (Mani masnémas)
Քու Սայաթ Նովուն։ (Qu Sayat Novum)
Մու՛տ բաղչեն նազով, (Mutd baghtchén nazov)
Քիզ գովիմ սազով, (Qiz govim sazov)
Յա՜ր, իլթիմազով։ (Yar iltimazov)

To the Lighthouse

2011-05-04T15:15:00.001+03:00

original

I was the only one who was happy to read a Virginia Woolf book and 'To the Lighthouse' didn't disappoint me in the least. The foundation of the book is Woolf's childhood memory of not being able to go to the lighthouse near her St. Ives' summer house and the Ramsey family portrait has many resemblances to Woolf's own family.

Kitap kulübünde geçen ay Virginia Woolf okuduğumuza tek sevinen insan olarak 'Deniz Feneri' beni hiç de hüsrana uğratmadı. Kitabın temeli Virginia Woolf'un çocukluğunda yazlarını geçirdiği St. Ives'teki deniz fenerine gidememesinin hayal kırıklığı oluşturuyor ve çizilen Ramsey aile portresi Woolf'un kendi ailesine göndermeler yapıyor.

To be able to truly understand this book with many autobiographic references, one must look at Virginia Woolf's life first. Her mother Julia Stephen is a true beauty who posed for famous painters of the era. Mrs. Ramsey, the main character in the book, has a beauty that didn't reduced with age, which mesmerises everyone around her. Mr. Ramsey is, like her own father, an intellectual who lives in his own world, unable to bond with anyone, and with a bad temper. Everything must be perfect around him and this perfectness is protected by her wife Mrs. Ramsey.

Bu otobiyografik göndermeler içeren kitabı anlamak için biraz Virginia Woolf'un hayatına bakmak gerekiyor, Woolf'un annesi Julia Stephen, dönemin ünlü ressamlarına modellik yapan, güzelliğiyle göz kamaştıran bir kadın. Kitabın ana karakteri Mrs. Ramsay de ilerleyen yaşına rağmen güzelliğiyle herkesi kendine hayran bırakan bir kadın. Mr. Ramsey ise, tıpkı Woolf'un babası gibi, kendi dünyasında ve tamamen entellektüel bir ortamda yaşayan bir yazar/düşünür. İnsan ilişkileri yönünden çok başarısız olmasının yanı sıra, çevresinde mükemmel olmayan hiçbir şeye tahammülü yok, burada herşeyin mükemmel olmasını sağlamak Mrs. Ramsey'e düşüyor.

Julie Stephens

The captain of the ship in this family definitely is Mrs. Ramsey. Masterfully, she manages eight children, a husband who needs more attention than the children and a lot of visitors, she is in charge that everything runs perfectly, because even someone who wants a second plate of soup is enough to cause a breakdown for Mr. Ramsey.

Bu ailede geminin kaptanı kesinlikle Mrs. Ramsey. Mrs. Ramsey usta bir şekilde, sekiz çocuk, çocuklardan beter bir koca ve bir sürü misafiri yönlendirerek her şeyin mükemmel gitmesini sağlıyor. Çünkü bir misafirin masada ikinci çorbayı istemesi bile kocasını buhranlara sokmaya yetiyor.

The first part of the book is rather a journey to character's thoughts and feelings. It ends with a long diner scene, which seems very stressful to Mrs. Ramsey, because the children, the visitors, the food and the conversations need to be managed at the same time. The main event in this chapter is the family's little boy James disappointment on not being able to go to the lighthouse. Mr. Ramsey thinks the weather will not be fine for it, but Mrs. Ramsey knows that this little instance will cause a deep trauma to little James and will turn him against his father. Everyone in this house lives with exaggerations, and a little disappointment really causes some trauma to James.
Kitabın ilk bölümü karakterleri tanıtan ve daha çok karakterlerin iç yolculuğu ve düşünce akışlarıyla ilerleyen bir bölüm. Uzun ve Mrs. Ramsey'e göre gerilim dolu bir akşam yemeği sahnesiyle ilk bölüm bitiyor. Bu bölümdeki tek olay evin en küçük çocuğu James'in ertesi gün Deniz Feneri'ne gitme hayallerini alt üst eden Mr. Ramsey ve bu olayın çocukta travma bırakacağına inanıp hayıflanan Mrs. Ramsey'in tepkileri oluşturuyor. Dediğim gibi bu evde herkes dünyayı abartı biçimde algılıyor, bir gezinin yapılmaması bir çocukta travma yaratabiliyor.

The second part; 'Time Passes', is for me the masterpiece of British modern literature. The wind and sands coming from the sea travels inside the empty summer house, tearing the place apart, at the same moment, we learn that there is a war going on and Mrs. Ramsey is that with the two children Andrew and Prue. These deaths are sudden, just as they are in real life, and are given as a paranthesis and points out the mortality of humans against the immortal nature. Every sentence of this short part is in the flow of time technique that Woolf uses a lot in her books.

İkinci bölüm 'Zaman Geçiyor', bana göre İngiliz modern edebiyatının başyapıtıdır. Denizden gelen rüzgar ve kumlar Ramsey'lerin terketilmiş yazlık evinin içinde dolanırken, biz savaşın çıktığını, Mrs. Ramsey ve iki çocuğunun öldüğünü öğreniyoruz. Bu ölümler tıpkı hayatta olduğu gibi ani bir biçimde parantez içinde veriliyor. Böylece rüzgarın ve doğanın devinimlerinin ölümsüzlüğü ve insanın faniliği vurgulanıyor. Bu kısa bölümün her cümlesi, Woolf'un çoklukla kullandığı zamanın akışı tekniğine uygun olarak gelişiyor.

The lighthouse in the book/ Kitaptaki Deniz Feneri

The third part welcomes the remaining Ramseys and the former visitors Lily Briscoe and Carmichael into the summer house again. This time, the long-waited trip to the lighthouse happens. This part has a parallel story-telling with the never-married Lily Briscoe's reckoning with herself and Mrs. Ramsey and the trip to the lighthouse. James is, in fact, hating his father, so does Cam, but the real wish of the children is only to feel loved and honored by their father.

Üçüncü bölümde Ramsey'lerin hayatta kalanları ve zamanında misafirleri olan Lily Briscoe'yla Carmicheal eve geri dönüyorlar ve bu sefer James'in 10 yıldır beklediği Deniz Feneri'ne gezi gerçekleşiyor. Bu bölümde bir yandan evlenmeyi reddeden Lily Briscoe'nun kendiyle ve Mrs. Ramsey'le iç hesaplaşmasını, hem de James'le Cam'in babalarıyla yaşadığı çekişmeyi izliyoruz. James gerçekten de babasından nefret etmekte, ama aslında iki çocuğun da istediği tek şey babalarından takdir ve sevgi görmek.

As Lily's reckoning ends, the children make peace with their father and the boat arrives to the lighthouse, in this way, the story ends at the same point that it could have ended 10 years ago.

Lily'nin Mrs. Ramsey'le hesaplaşması bittiğinde, çocuklar da babalarıyla barışmış oluyorlar, tam bu sırada bindikleri tekne deniz fenerine yanaşıyor ve hikaye yine başladığı noktada sonlanıyor.

Lily Briscoe needs to be focused on in this novel, because it resembles in some aspects to Woolf herself. They both paint and they are both different from their mothers. Lily want to be a painter, but a snub visitor, Charles Tansley told her that women cannot be painters (or writers) and this blocks her creativity and will to paint. She is unable to bond a relationship with men, she is intimidated by Mr. Ramsley, a single word by Tansley is enough to keep her from painting, the thought of Carmichael looking at her painting rest her incompetent. In fact, she is the antitype of the perfect Victorian mother and wife Mrs. Ramsey. She both admires and hates her because of it. Virginia Woolf examines the two women types of two generations by Lily's reckoning with Mrs. Ramsey.

Burada Virginia Woolf'a benzediği için Lily'e biraz değinmek gerekiyor. Lily ressam olmak isteyen, ama Ramsey'lerin ukala misafiri Charles Tansley'nin kadınların resim yapamayacağını söylemesiyle bir anlamda eli kolu bağlanan, erkeklerle ilişkilerinde başarısız bir kadın. Böyle diyorum çünkü Tansley'nin ukalaca bir lafı onu allak bullak ediyor, Mr. Ramsey'e nasıl davranacağını bilemiyor, kitabın en zararsız karakteri Carmichael'ın o resim yaparken resmine bakmaya çalışması onu korkudan titretiyor. Aslında Lily, Viktorya dönemi mükemmel anne/eş Mrs. Ramsey'nin antitip'ini oluşturuyor. Virginia Woolf bu iki karakter üzerinden iki jenerasyonun kadın imgesini irdeliyor.

The thing that fascinates me the most in the book is that a childhood memory as simple as that can become a novel of this caliber by Woolf's wit and ingenuity.

Ben bu kitabı en çok, bu kadar küçük bir çocukluk imgesinden böylesine bir kitap yaratarak Virginia Woolf'un zekasını kanıtladığı için önemli buluyorum.

Doğa İçin Çal 3

2011-05-02T13:03:00.000+03:00

I know I've been neglecting this blog for some time, I hope the good weathers will change that soon...

Bir süredir blogu boşladım farkındayım, havaların iyileşmesiyle üstümdeki rehaveti aşarım umarım...

'Play for Nature' is a project which involves musicians from Turkey and abroad playing to raise awareness to nature and is the Turkish part of 'Playing For Change' project. The 3rd video is the best for me, what do you think?

Bu videoda Gesi Bağları, Çemberimde Gül Oya ve Çayelinden öteye var. Bence 3. video en iyisiydi, ben bayıldım ya siz?

Click here to learn more about the project and watch the second video...

Doğa İçin Çal 2 ve doğa için çalın ne olduğunu öğrenmek için buraya tıklayın....

The Force

2011-04-09T17:04:00.001+03:00

It's rare that we can watch a commercial made by a true genious. The force by Volkswagen is a commercial like that. May the force be with you!

Televizyon izlerken geçen zamanda çok nadiren gerçekten dahiyane bir reklam izleme şansımız oluyor, Vokswagen'in "The Force"u da son zamanlarda izlediğim en güzel reklam. Güç sizinle olsun!

Devşirme

2011-04-08T21:31:00.000+03:00

Çok merak ediyordum 'Muhteşem Yüzyıl' devşirme olgusu nasıl işleyecek, ya da işlemekten kaçınacak mı diye, bu haftaki bölümle merakım giderilmiş oldu.

kaynak

Dizide Pargalı İbrahim Paşa, Parga'ya geri dönüp babasıyla karşılaşıyor. Daha önce dizide devşirme sistemi zaten hep geçiştirilmişti, bu sefer daha da komikleştiler. Babası Pargalı'yı "iyi ki seni vermişim", "seni verdim" gibi gönüllü olarak vermek manasına gelecek laflar etti. Pargalı bir ara kardeşine "sen hiç koparılıp alınmak ne demektir bilir misin?" gibi bir tirat söylese de, ana fikir ailelerin çocuklarını isteyerek vermesiydi. Tarihi bir dizi yapılıyorsa karşılaşacak zor noktalar olduğu muhakkak, ama böyle durumlarda bazı Osmanlı'cı tarihçiler gibi gerçeği eğip bükmektense, ya doğru söylenmeli ya da bunun konusu hiç açılmamalı.

kaynak

Devşirme I. Murat döneminde başlayan ve Osmanlı'nın özellikle Balkanlar'da fethettiği yerlerde yaşayan gayri-müslim erkek çocuklardan bazılarının, ailelerinden alınıp müslüman yapılmaları ve eğitilerek asker ya da bürokrat haline getirilmeleri demektir. Genelde 8-18 yaş arası erkek çocukların seçiminde, güç, güzellik gibi özellikler aranırdı. Şu da doğrudur ki, ailenin tek erkek çocuğunu almamak ve bir aileden birden fazla çocuk almamak gibi daha yumuşak kurallar vardır, ama sonuçta bu çocuklar, çok küçük yaşta ailelerinden ve yurtlarından alınıp, dinleri, adları ve kimlikleri değiştirilirdi. Bana göre Osmanlı tarihinin en tartışmalı ve en çok utanılması gereken olgulardan biridir.

Anna Karenina

2011-04-02T21:19:00.004+03:00

original

Unlike 'War and Peace' 'Anna Karenina' deals with the society and human relations which makes it easier to read and sticking to the story. (The ones who read 'War and Peace' will remember the endless pages of war tactics, history and philosophy). In its time, some critics found it too romantic, even like a romance novel, but the characters and study of the society makes the book a delightful classical novel.

‘Savaş ve Barış’ın aksine ‘Anna Karenina’ toplumla ve insan ilişkileriyle uğraştığından daha rahat okunan ve hikayeye daha sadık bir roman. (‘Savaş ve Barış’ı okuyanlar sayfalarca bitmeyen savaş taktikleri ve tarihi bilgiyi hatırlayacaktır). Bazılarına göre fazla romantik hatta klasik edebiyatın pembe dizi kitabı sayılan bir roman olmasına rağmen, içerdiği karakter ve toplum incelemeleriyle benim en keyif aldığım klasik kitaplardan biri oldu.

The point that got me interested the most it's the closeness of 'Anna Karenina' to the classical French literature. If the names of characters and places would not be in Russian, I could easily forget that the story takes place in Russia and read it as a French novel. The influence of the French culture of the era of course influenced the characters of the book, but I also find Tolstoy style closer to French novelists, especially to Alexandre Dumas.

Bana ‘Anna Karenina’da ilginç gelen bir nokta, Fransız Edebiyatı’na ne kadar yakın oluşuydu. Eğer karakter ve yer adları Rus olmasaydı, Rus kitabı okuduğumu unutur, Fransız kitabı okuduğumu sanardım. Bunda dönemde tüm Avrupa’ya hakim Fransız etkisi ve özentisinin karakterlere yansımasının rolü büyük tabii ki, ama ben yazım tarzında da Fransız Edebiyatı’na, özellikle de Alexandre Dumas’ya benzer bir tat aldım.

Perhaps Anna is the best created female character of the classical literature, when compared with other female protagonists like Natasha from 'War and Peace' or Madame Bovary, I find a better formulated character with a lot of different layers. It's remarkable that in an era when men-women relationships are strictly based on social values, with a huge gap between two genders, a man can observe the women's world so clearly. Especially the stream-of-consciousness parts at the end of the novel are created which such skill that everyone must acknowledge.

Anna belki de klasik edebiyatın en iyi yaratılmış kadın kahramanı, onu yine baş karakterin kadın olduğu ‘Savaş ve Barış’ın Natasha’sıyla ya da Madame Bovary’le karşılaştırdığımda, karşımda çok daha katmanlı hazırlanmış, kanlı canlı bir karakter görüyorum. Dönemin yaşayış şeklinden dolayı kadın-erkek arasında çok büyük bir ayrım olan bir dönemde erkek bir yazarın kadınları bu kadar iyi gözlemleyebilmiş olmasına şapka çıkarmak lazım. Özellikle kitabın sonlarındaki bilinç akışı bölümlerini bu kadar başarıyla yazmak, sadece yazarlık değil gözlem açısından da Tolstoy’un çağıllarından çok daha üstün olduğunu kanıtlıyor.

Leaving the technique of the book aside, even though the characters are very well formed, I could not like Anna at all, this is probably because of her passive-aggressive behavior. From the beginning of her affair with Vronsky, she is a woman trying hard to destroy the relationship. This is of course an impulse coming deep from her subconsciousness; nevertheless her air of not caring, she is a product of society values and she finds herself guilty and not deserving happiness. I find Vronsky more honest in this relationship.

original

Kitabın tekniği bırakıp dedikodu kısmına geçersek, çok iyi yaratılmış bir karakter olmasına rağmen, ben yine de Anna’yı hiç sevemedim, bunun nedeni de pasif-agresif tavırları. Vronsky’le ilişkilerinin başından itibaren, ilişkiyi yok etmeye çabalayan, hatta çırpınan bir kadın Anna, bunu da çok bilinçaltından gelen bir dürtüyle yapıyor, çünkü her ne kadar aldırmaz görünse de, toplumun değerleriyle yetişen birisi olduğu için kendini suçlu görüyor. Ben bu yüzden bu ilişkide Vronsky’i çok daha samimi buluyorum.

Another character very well formed is Dolly, her reactions to his husband Oblonsky's unfaithfulness and her feelings during her visit to Anna (first she is envious of the life Anna has and dreams of having a lover, then she misses her children and longs to go home and she is ashamed of her old clothes) makes Dolly the second most developed character. But my favorite character in the book is the underdog Oblonsky. He is a perfect portrayal of his era's nobleman and a man of leisure. His funny or out-of-place remarks in the most important parts of the novel creates a fun little detail in the novel.

Kitabın çok iyi işlenmiş başka bir karakteri de Dolly, hem Oblonsky’nin aldatmalarına gösterdiği tepkiler ve Anna’yı ziyaretindeki hisleriyle (önce Anna’yı kıskanıp kendini bir sevgiliyle hayal etmesi, ama 2-3 saat sonra çocuklarını özleyip eve koşmak istemesi ve giysilerinin eskiliğine utanması) Dolly Anna’dan sonra üstüne en çok düşülmüş karakter. Yine de benim kitapta en sevdiğim karakter, çok da önemli bir yere sahip olmayan, Oblonsky. Hem tam döneminin asilzadesi resimlediği, hem de keyif adamı olduğu için Oblonsky’e hayran kaldım. Üstelik hikayenin çok kritik yerlerinde karşımıza çıkıp komik ya da alakasız yorumlarda bulunması da kitaba güzel bir espiri katmış.

The book has two parallel stories, and the protagonist of the second story is Levin. Levin is Tolstoy's reflection and is used to give Tolstoy's thoughts about land and labor. Like Levin, Tolstoy is a son of a wealthy family with land, and he is known to share his wealth with the peasants throughout his life. Levin, on the other hand, is a more conformist character taking a pride in his land. Sometimes, though, his thoughts on land and labor becomes parallel to Tolstoy.

original

Kitap aslında paralel iki hikayeyi anlatıyor, kitabın ikinci hikayesinin baş kişisi de Levin. Levin Tolstoy’un yansıması ve onun özellikle toprak/emek üstüne düşünceleri sorgulamasına yarıyor. Tolstoy da Levin gibi toprak sahibi asil bir ailenin oğlu, ama gençliğinden itibaren kişisel varlığa karşı olduğu ve çoğu zaman mallarının büyük kısmını köylülerle paylaştığı bilinmekte. Levin ise olaya daha gelenekselci yaklaşan ve toprağıyla fazlasıyla gurur duyan biri. Yine de köylülerle olan ilişkilerinde emek ve toprak üzerine düşünceleri bazen Tolstoy’un düşünceleriyle bağdaşıyor.

This parallel form of the book is because 'Anna Karenina' is written as two different pieces and put together later by Tolstoy. It creates a modern construction to the novel and a deeper layer to a romantic story. With its technique, characters and observations on the society, 'Anna Karenina' is one of the most entertaining and important books of all times.

Bu paralel kurgu, aslında ‘Anna Karenina’nın iki parça olarak yazılıp sonradan birleştirilmesiyle oluşuyor, ama yine de bu hem dönemine göre çok modern bir kitap kurgusu, hem de romantik sayılabilecek bir kitabı, çok katmanlı bir baş yapıt haline getiriyor. ‘Anna Karenina’, hem kurgusu, hem karakterleri ve toplum gözlemleriyle edebiyatın en önemli ve keyifli kitaplarından biri.

Do It For Johnny!

2011-03-30T22:33:00.000+03:00

You may wonder why I didn't write to the blog for such a longtime, well my idiot of a country's silliest court decided to ban blogger because some blogs make copyrights infringement. Anywho, all is past now and I'm baaaaaaccccccccckkkkk!

Bloguma kavuştum mu nedir, içimde bir sevinç, bir sevinç... Gerçi araya sansürler, dijiler girdi soğudum ama, ısınırım zağar dedim oturdum yazmaya.

I watched 'Do it For Johnny' yesterday and I must say that it was the most entertaining, funniest film I watched for a long time. The film is a documentary of a couple of young indie filmmaker wannabes trying to reach Johnny Depp a script!

'Do it For Johnny!'yi dün izledim ve şunu söylemeliyim ki uzun zamandır izlediğim en eğlenceli, en ilginç belgesel ve filmdi. Filmimiz, tamamen bağımsız yani çulsuz sinemacı adayı bir grup gencin senaryolarını Johnny Depp'e ulaştırmaya çalışmalarını anlatan bir belgesel!

Great idea, isn't it? The film is also great, first the gang buys a torn away van (all the money comes from the director's fiancee's credit cards!) then they made Scott Baxendale do a special guitar for Johnny, put their script in the back of the guitar and go on a crazy road trip across U.S.A. It's known that Johnny is a sweet man out of complexes who respects indies, and a musician, plus the film is a biopic of Scott Baxendale's life, so they thought that if Johnny sees the script all will be well.

Süper fikir değil mi? Film de süper zaten, arkadaşlar önce bir kırık dökük karavan alıyorlar (para yönetmenin nişanlısının kredi kartlarından çıkıyor!) sonra Johnny için Scott Baxendale tarafından özel yaptırdıkları gitarın arkasına yapıştırdıkları senaryolarıyla düşüyorlar Amerika yollarına. Johnny bağımsız sinemaya saygı duyan kompleksiz bir adam malum, bir de müzisyen, zaten film de Scott Baxendale'in biyografisi, dolayısıyla düşünüyorlar ki "Johnny'e bunu bir versek tamamdır".

But how? First, as you may know, our little Johnny lives with her Vanessa Paradis and the children in the South of France and he's about to shoot 'The Pirates of Caribbean' 2 and 3. And of course Johnny is pretty hard to meet... They said that we can either reach Johnny from the company that represents him our the company he and his sister owns or through Robert Rodriguez. But, Rodriguez isn't a guy who hangs out in Starbucks on Sunset Boulevard either, he is indie all right, but a pretty known indie.

İyi de nasıl? Bir kere Johnny malum Vanessa Paradis ve çocuklarıyla Güney Fransa'da yaşıyor, bir de filmin çekildiği sırada 'Karayip Korsanları' 2 ve 3 çekilmek üzere. Bir de tabii Johnny epeyce ulaşılmaz bir adam... Diyorlar ki, Johnny'e biz ya onu temsil eden şirketten ulaşırız, ya kızkardeşiyle kurdukları şirketten, ya da bize etse etse Robert Rodriguez yardım eder. Lakin Robert Rodriguez de Sunset Boulevard'a elinde Starbucks kahvesi gezmiyor malum, bağımsız filan ama kelli felli adam oldu ama.

What happens, you say... 2,5 years and thousands of kilometers later, they finally found Johnny somewhere and gave him the guitar. Johnny is being his sweet sympathetic self as always, but he simply cannot accept a script that doesn't come from his agency. He told them to send it to the agency and that he'll tell them to accept it. The script is sent and the sister is talked with, but a year later, the script still doesn't reach Johnny. And the agency wrote a review about how a masterpiece the script is and how well the characters are and blah and blah and blah...

Sonuç derseniz, 2,5 yıl ve binlerce kilometre yol sonra, Johnny'i bir yerde yakalayıp gitarı eline veriyorlar. Johnny çok sempatik çok tatlı, amma, diyor ki ben ajansımdan gelmeyen hiç bir senaryoyu kabul edemiyorum, siz ajansı arayın ben onlara söylerim kabul ederler. Ajansa yolluyorlar, sonra kız kardeşiyle konuşuyorlar yine aradan geçiyor bir yıl, peki senaryo Johnny'e geçiyor mu? Hayır. Hem de ajans senaryo için başyapıt, şöyle güzel böyle inanılmaz diye rapor yazdığı halde.

At the end, the gang gives away on reaching Johnny and finished the documentary, in fact Johnny already hears somethings about the gang before he met them, but with Tim Burton and Disney in line, our gang doesn't stand a chance. If you ask what this experiment tells about indies, being outrageous is good and well but it cannot compete with a million dollars that big studios offer...

Sonunda ekip Johnny'e ulaşmaktan vazgeçip belgeseli bitiriyorlar, aslında daha gitar Johnny'e gelmeden Johnny'nin bundan az-çok haberi var ama Tim Burton, Disney dururken bizimkilere sıra gelmiyor işte. Bu filmden bağımsız filme dair ne çıkar derseniz, yırtık olmak iyidir güzeldir ama, o bile büyük stüdyoların vereceği 100.000.000 dolarla yarışamıyor diyorum.

By the way, the film's opening sequence is the best!

Bu arada filmin başlangıç jeneriği muhteşem?

For visuals and the original site go to: www.doitforjohnny.com

Görseller ve filmin resmi sitesi: www.doitforjohnny.com

La-Edri Second Hand

2011-03-16T19:59:00.001+02:00

La-Edri Second Hand, İstiklal'den Sıraserviler'e çıkarken Çukurluçeşme sokak üzerinde yeni keşfettiğim bir dükkan.

Bu dükkanı internette, dergide vs. görmemiştim, o yüzden ben yeni keşfettim, yoksa 1.5 yıldır açıklardır. Şunu söyleyebilirim ki, bugüne kadar İstanbul'da gördüğüm en düzenli ve temiz dükkan, ayrıca çok tatlı bir sahibesi var. Diğer bazı ikinci elciler kadar büyük olmasa da, çok düzenli, yani elbise bulmak için küf kokan sepetler, kutular karıştırmıyorsunuz.

Bu kırmızı ayakkabılarda da aklım kaldı, gidip alsam mı acaba?

Üstelik bu hafta, palto, ayakkabı dahil her şey sadece 5 liraymış. Ee ben de fırsatı kaçırmadım tabii, 3 süper elbiseyi dolabıma ekleyiverdim, şimdilik aldıklarımı kendime saklıyorum, siz de gidin siz de alın...

Adres tarifi vermek gerekirse, İstiklal Cad. Mis sokağın karşısındaki T-box'un sokağından gidip, sokak bitince sola doğru yürüyüp yine ilk sol sokağa, çukurluçeşme'ye girin, sokağın sonuna doğru La-Edri'yi göreceksiniz.

Görseller: La-Edri Second Hand Facebook

Kürk Mantolu Madonna-Alıntı

2011-03-11T23:24:00.001+02:00

"...Bilhassa tahammül edemediğim bir şey, kadının erkek karşısında her zaman pasif kalmaya mecbur oluşu... Neden? Niçin daima biz kaçacağız ve siz kovalayacaksınız?... Niçin daima biz teslim olacağız ve siz teslim alacaksınız? Niçin siz yalvarışlarınızda bile bir tahakküm, bizim reddedişlerimizde bile bir bir aciz bulunacak? Çocukluğumdan beri buna daima isyan ettim, bunu asla kabul edemedim. Niçin böyleyim, niçin diğer kadınların farkına bile varmadıkları bir nokta bana bu kadar ehemmiyetli görünüyor? Bunun üzerinde çok düşündüm. Acaba bende anormal bir taraf mı var, dedim. Hayır, bilakis, belki diğer kadınlardan daha normal olduğum için böyle düşünüyorum. Çünkü hayatım, sırf bir tesadüf eseri olarak, diğer kadınları mukadderatlarını tabii görmeye alıştıran tesirlerden uzak geçti. Babam, ben daha küçükken öldü. Evde annemle ikimiz kaldık. Annem, tabi olmaya, itaat etmeye alışmış olan kadınlığın adeta bir timsaliydi. Hayatta yalnız yürümek itiyadını kaybetmiş, daha doğrusu bu itiyadı asla kazanmamıştı. Yedi yaşında olduğum halde onu ben idare etmeye başladım. Ona ben metanet tavsiye ettim, akıl öğrettim, destek oldum. Böylece erkek tahakkümü görmeden, yani tabii olarak büyüdüm. Mektepte kız arkadaşlarımın miskinliği, emelleri beni daima tiksindirirdi. Hiçbir şeyi, kendimi erkeklere beğendirmek için öğrenmedim. Hiçbir zaman erkeklerin önünde kızarmadım ve onlardan bir iltifat beklemedim. Bu hal beni müthiş bir yalnızlığa mahkum etti. Kız arkadaşlarım benimle ahbaplık etmeyi ve fikirlerimi kabul etmeyi zevklerine ve rahatlarına aykırı buldular. Hoş tutulan bir oyuncak olmak, onlara insan olmaktan daha kolay ve cazip geliyordu. Erkeklerle de arkadaş olmadım. Aradıkları yumuşak lokmayı bende bulamayınca, müsavi kuvvetlerle karşı karşıya gelmektense kaçmayı tercih ettiler. O zaman erkek azminin ve kuvvetinin ne olduğunu gayet iyi anladım; dünyada hiçbir mahluk bu kadar kolay muvaffakıyetler peşinde koşmaz ve hiçbir mahluk bir erkek kadar hodbin, kendini beğenmiş ve nahvetli (kibirli), fakat aynı zamanda korkak ve rahatına düşkün değildir. Bir kere bunları fark ettikten sonra erkekleri sahiden sevebilmem imkansızdı. En hoşuma giden ve birçok husularda bana yakın olan adamların bile, küçük vesilelerle, bu kurt dişlerini gösterdiklerini; her ikimize aynı derecede zevk veren beraberliklerden sonra, özür dilemeye, himaye etmeye çalışan, fakat aynı zamanda herhangi bir şekilde muzaffer olduğunu zanneden ahmakça bakışlarıyla yanıma sokulduklarını gördüm. Halbuki acınacak halde olarak onlardı. Hiçbir kadın, ihtiras halindeki bir erkek kadar aciz ve gülünç olamaz. Buna rağmen bu hallerini bir kuvvet tezahürü zannedecek kadar yersiz bir gururları vardır... Aman yarabbi, insan deli olur..."

Kürk Mantolu Madonna, Sabahattin Ali, Yapı Kredi Yayınları, s. 99-100

My Latest Discovery/ En Son Keşfim-ZAZ

2011-03-10T22:40:00.000+02:00

My latest discovery of a wonderful voice thanks to the coolest friend list of mine on Facebook. I cannot believe how I could miss this one... Listen...

Facebook'taki müthiş arkadaş listemden inanılmaz bir paylaşım... Ben nasıl kaçırmışım bu kadını, ayıpladım kendimi. Dinleyiniz...

Musical Wednesdays- Müzikli Çarşambalar

2011-03-10T00:33:00.001+02:00

Bir kızıl goncaya benzer dudağın
Solist: Aylin Şengün

I Hate It

2011-03-06T21:57:00.001+02:00

Bu hafta hiç neler sevdiğimi yazasım yok, sevdiğim şeyler olsa da, bu hafta nelerden nefret ettiğimi yazacağım. Şu gözünü sevdiğimin ülkesinde nefret ettiğim çok şey var, ama işte ilk 5:

1. Bloguma Dokunma!

Evet, bu hafta en nefret ettiğimiz şey, tabii ki dici dici telif hakları derdine düştü diye Türkiye'de blogspot üzerinden tüm blogların suçlu gibi kapatılabilmesi oldu. İleri demokrasinin sınırlarını zorluyoruz vallahi...
Hala yapmayanlar şu facebook sayfasını beğenin lütfen!

2. Soğuklar

Tamam, bu devletle değil ülkenin konumuyla ilgili, ama bıktım kardeşim, bir de haftaya kar geliyormuş, gelsin bir o eksik! Kendimi şöyle deniz kenarında, üzerimde bikini, elimde kokteyl, yanımda bir yakışıklı olarak görmek istiyorum artık, bıktım soğuk, git soğuk!

3. Sosyal Mecra Acemileri

Buradan sosyal mecralar moda oldu diye bu maceraya da adım atan Mehmet Ali Birand'a seslenmek istiyorum, geçmiş olsun da, bu kadar detaya girmeseydik babacığım, ben aramızdaki mesafeden memnundum oysa ki... Twitter'dan ishalim geçti filan yazmak nedir ya? İnsan da bundan sonra saygı mı kalır? Velhasıl, sosyal mecra adamı şah da eder maskara da, dikkat et Birand diyorum.

4. Tarihin Arka Odası

Bu kadar adam var dünyada, ama sanırım ben en çok Murat Bardakçı'ya gıcığım. O ne küçük dağları ben yarattımcılık, o ne ukalalık, o ne kendini beğenmişliktir yarabbim. Ama konumuz şimdi Tarihin Arka Odası'nın Cumartesi geceki bölümü (ya da ben Cumartesi gecesi gördüm, tekrarsa bilemiyorum), efendim tarihin en sevimsiz üçlüsü Türkiye'de atçılığın tarihi işleyecek diye stüdyoya at getiriyor. Bildiğin at yani, canlı canlı. Sonra Batu hanımcağızım stüdyoda ata biniyor, yetmiyor bir de okçuluk tarihi göstermek için üçlümüz okçuluk sergiliyorlar.

Sonra da çıkıp çıtı pıtı Batu kızımız marifetmiş gibi, stüdyo ışıklarından korkmasın diye atı sersemleştirdik diyor. İyi halt ettim Batu'cuğum, çok iyi halt ettin. Yani hasbinallah demekten başka bir şey diyemiyorum, ağzım bir karış açık kaldı.

5. "Hırsız ciğerini söküp almaya gelmişse ciğerine soracaksın ne suç işledin diye"

Bu da ne diyorsanız, bu Mehmet Ali Şahin'in bugün Ergenekon'dan göz altına alınan gazetecilerle ilgili ettiği kelam. Ülkemizin pek muhterem (?!) sağ kanat şairi Fazıl Hüsnü demişmiş. Bu nasıl bir mantıktır? Biri bana ait bir şey çaldığında suçlu ben mi oluyorum yani? 35 kişinin tecavüzüne uğrayan 12 yaşındaki kız da bu mantıkla suçlu bulundu herhalde, ülkem işte böyle güzel kafalarla dolu...

Türkiye garip bir yer, çok garip bir yer....

Bloguma Dokunma!

2011-03-01T14:03:00.000+02:00

Bir şirketin emriyle bütün bir blog sahasının kapatılabildiği sevgili ülkemizde sıra şimdi de blogspot'a gelmiş. Neymiş bir kaç blog maç linki koymuş, peki sevgili Digiturk ve berbat kararların birinci adresi pek muhterem Diyarbakır 5. Asliye Ceza Mahkemesi, benim sinema, edebiyat vs içerikli, ya da diğerlerinin moda içerikli bloglarının maç yayınıyla ilgisi ne?

Bu nasıl bir zihniyet ki, zaten insanların kendini ifade ettiği her yere düşman, nasıl kapatsam diye bakıyor, Digiturk şikayet etmiş iki blogu, hadi biz tüm blogları kapatalım yaklaşımına girebiliyor. Ben burada yazdığım her şey için sorumluluğumu kabul ederim, bir gün yasalar karşısına gelmem gerekirse gelirim, ama benimle hiç ilgisi olmayan bir konu yüzünden blogumu kapatmak kimsenin hakkı olamaz, devletin bile.

Çünkü devlet, önce vatandaşlarının özgürlüğü, ve yaşama hakkını korumakla yükümlüdür, diğer tüm yükümlülükler bu iki durumu sağlamak için vardır. Digiturk'un, ama bizim telif haklarımız yönünde kendini savunmaya çalışması da gereksiz ve yetersizdir, çünkü, her ne kadar ben anlamasam da, maç canlı izlenen bir şeydir, bloglar üzerinden maçları insanlar ancak kaçırmışlarsa izlerler, yani Digiturk çok büyük bir maduriyet yaşamaz. Blog üzerinden maç yayınlamak illegal midir, evet, ama Digiturk'ün madur ayaklarına yatması kimseye inandırıcı gelmez.

Bloglarımızı kapatacak mıyız? Hayır, yine DNS ayarlarıyla boğuşacağız, ve sevgili Digiturk, maç yayınlayan siteler de aynı şeyi yapacaklar. Dolayısıyla bize zorluk çıkarmaktan başka hiç bir işe yaramayan bu kararı kınıyoruz.

83rd Oscar Awards-The Winners

2011-02-28T15:13:00.002+02:00

There was no surprise in the awards this year, I'm very glad that Nathalie Portman got the 'Best Actress' award, but I would love to see Helena Bonham Carter to also have one. Apparently the propaganda to eliminate 'The King's Speech's chance by accusing the film as a story of a anti-semitist king is failed. There are a lot of politics in the Academy Awards anyway, no need to add new-ones to the list.

Bu yıl ödüller çok sürpriz olmadı, Nathalie Portman'ın ödül aldığına çok sevinsem de, gönlüm Helena Bonham Carter'ı da görmek isterdi. Dün NTV Oscar programında Mehmet Açar'ın söylediği, belirsiz bir kaynaktan Akademi üyelerine giden, 'The King's Speech'de Yahudi düşmanı bir kral anlatılıyor, film ise bu düşmanlığa hiç yer vermemiş yolundaki karalamanın da işe yaramadığını görmek sevindirici. Zaten Oscar'larda dönen bir sürü hesap var, yenilerini yaratmaya gerek yok bence.

This year, the most number of awards went to 'The King's Speech' and Inception with 4 awards each, 'The Social Network' ran second by 3 awards and 'The Fighter', 'Toy Story 3' and 'Alice in Wonderland' won 2 awards each. Now, let's look at who won:

Bu yıl dörter ödülle 'The King's Speech' ve 'Inception' en çok ödül alan filmler oldu. Onları ise, 3 ödülle 'The Social Network' ve ikişer ödülle 'The Fighter', 'Toy Story3' ve 'Alice in Wonderland' izledi. Gelelim bu yıl ki ödüllere:

Best Film/En İyi Film

The King's Speech

Directing /Yönetmen

Tom Hooper, The King's Speech

Actor In a Leading Role/ Erkek Oyuncu

Colin Firth, The King's Speech

Actor in a Supporting Role/ Yardımcı Erkek Oyuncu

Christian Bale, The Fighter

Actress in a Leading Role/ Kadın Oyuncu

Nathalie Portman, Black Swan

Actress in a Supporting Role/ Yardımcı Kadın Oyuncu

Melissa Leo, The Fighter

Animated Feature Film/ Animasyon Filmi

Toy Story 3

Art Director/ Sanat Yönetimi

Alice in Wonderland

Cinematography/ Sinematografi

Inception

Costume Design/ Kostüm

Alice in Wonderland

Documentary/Belgesel

Inside Job

Film Editing/ Kurgu

The Social Network

Foreign Language Film/ Yabancı Film

In a Better World

Visual Effects/ Görsel Efektler

Inception

Writing (Adopted Screenplay)/ Senaryo (Adaptasyon)

The Social Network

Writing/ Original Screenplay

The King's Speech

Red Carpet post/ Kırmızı halı yazısı

Oscars 2011-Red Carpet

2011-02-28T03:28:00.000+02:00

Almost live from red carpet, let's see the best dressed of the Oscars...

Kırmızı halıdan neredeyse canlı yayında karşınızdayım sayın seyirciler. Hemen bakalım bu yılın göz alıcıları kimler?

Gwyneth Paltrow, Calvin Klein

Hilary Swank, Gucci Premiere Couture

Hale Berry, Marchesa

Amy Adams. L'Wren Scott

Anne Hathaway, With Valentino, in Valentino

Hailee Steinfeld, Marchesa

Florence Welch, Valentino Couture

Mandy Moore, Monique L'Huillier

Mila Kunis, Elie Saab Haute Couture

Nathalie Portman, Rodarte

And of course, our dear Helena Bonham Carter

Favorite dressers: Hilary Swank, Mandy Moore and Gwyneth Paltrow, and favorites to win: Nathalie Portman and Helena Bonham Carter.

images taken from: just jared

Let's Learn About the Persian Cats

2011-02-28T03:01:00.001+02:00

original

Kurdish Iranian Director Bahran Ghobadi'; 'Turtles Can Fly's director's film 'No one Knows About Persian Cats' is a semi-documentary fiction film about the underground music scene in Iran.

'Kimsenin İran Kedilerinden Haberi Yok' , 'Kaplumbağalar Uçar' filminin Kürt asıllı İranlı yönetmen Bahran Ghobadi'nin, İran underground müzik sahnesini izlediği kurgu/belgesel filmi. Geçen sene İstanbul Film Festivali'nde kaçırdığım bu filmi sonunda IF'te izledim.

At the beginning, the film states that it is fictionalized, but with some truth in it: "Based on real people, real events and locations". After this statement, we start following Ashkan and Negar, two young Indie rock musicians, trying to find band members along with fake passports and visas in order to leave Iran and perform in a festival in London. The film trows you in the young world of musicians and until the end, you stop questioning the realness of the film.

Film daha başında 'kurgusal' olduğunu bildiriyor: "Bu film, gerçek olaylar, kişiler ve mekanlara dayanmaktadır". Bu yazıdan sonra kendimizi Ashkan ve Nigar adlı iki genç müzisyenin çağrıldıkları Londra'daki indie rock festivalinde çıkabilmek için, arkalarında çalacak bir grup, ve yurtdışına çıkabilmek için sahte pasaportlar ve vizeler ayarlamaya çalışmalarını izliyoruz. Film, sizi anında bu gençlerin dünyasına sokuyor, öyle ki filmin sonuna kadar filmin belgesel mi kurgu mu olduğunu sorgulamıyorsunuz.

original

The actors plays themselves and a low-key camera direction follows simple acting, with this unusual re-animation method, the film portrays Iran's unknown underground music scene. It was directed in only 17 days, without permission from the government and almost all of the cast fled Iran right after the shoot, because they know they would be arrested otherwise.

Oyuncular kendilerini oynuyor ve sade oyunculukları gösterişsiz kamera yönetimi izliyor, bu çok kullanılmayan canlandırma yöntemiyle, film İran'ın bilinmeyen müzik dünyasını gözler önüne seriyor. Film 17 günde, izin alınmadan gizlice çekiliyor, ve çekimler bittiği anda filmin oyuncularının çoğu İran'ı terk ediyor, çünkü İran'da kalırlarsa tutuklanacakları kesin.

original

Interestingly, these youngster do not do a political or revolutionary music as expected, they just want to do the music they want. But Ahmedinejad finds this type of music as a western propaganda and dangerous for Islamic culture, this is why you can be arrested, not for recording an album or performing on a concert, but for rehearsing a song that is western. The result is a huge amount of illegal bands jamming in secret locations 4 levels underground, in a farm or on an unfinished instruction building. According to the film, today there is at least 300 bands in Iran who does Indie Rock.

Şunu söylemek gerekir ki, bu gençlerin yaptığı müzikler hükümet karşı ya da isyankar değil, onlar sadece müzik yapmak istiyorlar. Ama Ahmedinecad yönetimine göre bu müzikler batılı ve gençleri batıya özendirip İslam değerlerinden uzaklaştırıyor. Bu yüzden İran'da bırakın albüm çıkarıp konser vermeyi, batı normunda bir müzik yapıp bunu bir yerde prova ederseniz yakalanıp hapis yatıyorsunuz. Sonuçta ise ortaya, yerin 3-4 kat altında, bir ahırda ya da inşaat tepesinde prova yapan ve yasadışı konserler veren gruplar çıkıyor. Filmde geçen bir bilgiye göre, bugün İran'da sadece indie türü müzik yapan 300'den fazla grup var!

original

In Iran, playing western instruments on t.v. or radio and performing as a female solo is band. If you're a woman and wants to perform, you need to find two other women to play with, for the reasons that is beyond me. In one of the most interesting scenes, in order to avoid the police, a heavy metal band jams in a farm. But the music is so noisy that the cows stopped eating and mows unhappily behind the band, around straws and a drum set. But Persian music created under these circumstances is a very powerful and an influential one. The band which suppose to oppress them makes them stronger.

İran'da televizyon ya da radyoda batı enstrümanları çalmak da, tek bir kadının şarkı söylemesi de yasak. Eğer bir kadınsanız ve şarkıcıysanız şarkı söyleyebilmek için iki kadın daha bulmanız gerekiyor. Bunun nedeni ise benim için anlaşılması imkansız. Filmin en güçlü sahnelerinden birinde, heavy metal grubunun polise yakalanmamak için, grup solistinin çiftliğinde prova yaptığı sahne. Müzik o kadar gürültülü ki, inekler süt vermekten kesilmiş ve samanlar arasındaki provanın arka planında mutsuz mutsuz mölüyorlar. Ama bu şartlarda ortaya çıkan İran müziği, bence Türk rock camiasından kat kat daha başarılı. Zorluklar onları yıldırmak yerine daha da başarılı hale getiriyorlar.

As Ashkan and Negar is trying to go to London, they met the most interesting character of the film, cinema and music enthusiastic, producer or agent wannabe Nadar. Nadar tries to hook them with fake passports and visas and took them in a musical journey in the back alleys of Tehran.

Ashkan ve Nigar Londra'ya gitmeye çalışırken, filmin en keyifli karakteri, sinema ve müzik tutkunu prodüktör ya da menajer diyebileceğimiz Nadar'la tanışıyorlar. Nadar bir yandan onlara sahte pasaport ve vize ayarlamaya çalışırken, diğer yandan da bir grup kurmaları için, onları İran'ın arka sokaklarında bir müzik yolculuğuna çıkarıyor.

'No one Knows About Persian Cats' is not only a film which opens the closed doors of Persian underground music, but it's also a fantastic musical film. The bands that Askhan and Negar meet with, plays from jazz and blues, to rock, rap and even heavy metal and their music mixing with the living texture of Tehran. This the reason behind its success as a musical film.

'Kimsenin İran Kedilerinden Haberi Yok' sadece bize gizli bir dünyanın kapılarını açan bir film değil, aynı zamanda çok keyifli bir müzik filmi. Ashkan ve Nigar'ın müzik yolculuğunda karşılaştıkları gruplar, jazz, blues, rock, rap hatta heavy metal yapıyorlar ve müzikleri İran'ın dokusuna karışan bir kurguyla film boyunca izleyicilere sunuluyor. Uzun süredir izlediğim en iyi müzik filmi olmasının nedeni de bu.

original

The movie is about oppressions and bans, but aside from its end is a hopeful and happy film. The end is designed to trow the audience to a wall, with the reality call for these hopeful and visionary youngsters, the ending forces the audience to raise their voice about the current situation in Iran.

Film, baskılar ve yasaklarla ilgili, ama sonu dışında umutlu ve mutlu bir film. Sonu ise seyirciyi duvardan duvara vuruyor, bütün o umutlu ve hayalperest gençlerin gerçeğe dönüşüyle bizi de İran'daki mevcut durum hakkında ses çıkartmaya zorluyor.

The happy news is that after the award 'Un Certain Regard' that the film won at the Cannes, the lead actors Ashkan and Negar found asylum in England. The remaining cast cannot also return to Iran, as the drummer who returned to Iran for family matters got battered and arrested by the police for appearing in the film. At the end, the film is very hopeful as it shows us a different kind of Persian young that most beliefs. Now, let's tune to the soundtrack of the film, see if you agree with me...

Mutlu bir haber ise, film Cannes Film Festivali'nde 'Un Certain Regard' ödülünü aldıktan sonra filmin başrol oyuncuları Ashkan ve Nigar'ın İngiltere'de mülteci hakkı kazanması. Filmin geri kalan oyuncuları ise İran'a geri dönemiyorlar, çünkü grubun davulcusu bir aile sorunu yüzünden İran'a geri dönünce polisler tarafından tartaklanıp tutuklanmış. Yine de film, gösterdiği İran gençliğiyle umutlu bir film ve özellikle bu kadar yakınımızda yaşananlardan haberdar olmamız için izlenmesi gerek! Şimdi filmdeki grupların müziklerini dinleyelim, bakalım bana hak verecek misiniz?

I ♥ It Sundays

2011-02-27T22:50:00.000+02:00

1. I ♥ Hot

I'm frozen over here, so I love everything hot, hot coffee, hot chocolate, fireplaces, lying in bed with my hot cat, lying in bed reading, lying in bed in general...

Ruhumun bile donduğu bu günlerde, sıcak olan her şeyi seviyorum, sıcak kahve, sıcak çikolata, şömine (evimde olduğundan değil de), sıcak kedimle sıcak yatağımda yatmak, sıcak yatağımda yatıp kitap okumak, yani genelde sıcak yatağımda yatmak...

2. I ♥ Layering

In these cold days, the only thing I can do is to layer over layer over layer....

Bu dondurucu günlerde, soğuktan korunmanın tek yolu, kat üstüne kat üstüne kat üstüne kat giyinmek...

3. I ♥ Chestnuts

One of the rare things I love about chestnuts: roasted chestnuts, chestnut desserts, chestnut candy...

Kışın bize sunduğu nadir güzel şeylerden biri, kestane: kızarmış kestane, kestaneli tatlılar, kestane şekeri, hele de çikolatalı kestane şekeri...

4. I ♥ Persian Cats

'No one Knows About Persian Cats' is a movie by Bahman Ghobadi that I watched yesterday in a film festival. I will tell about the film later, but let me tell you this, young Persian musicians rock!

'Kimsenin İran Kedilerinden Haberi Yok' dün IF'te izlediğim bir film. Filmden daha sonra bahsedeceğim, ama İranlı genç müzisyenler muhteşemler!

5. I ♥ Heels

Like every women, I'm in love with heels, my feet often aren't, but I cannot help it...

Her ne kadar ayaklarım benimle aynı fikirde olmasa da topuklulara bayılıyorum...

all images via weheartit

Too Much Pussy

2011-02-23T14:15:00.000+02:00

original

It's time of the 'IF Istanbul' film festival again, and I'm starting my reviews with 'Too Much Pussy! Feminist Sluts, a Queer X Show'. First of all, let me say that, even though IF screened some courageous films before, but this was by far the most outrageous film I ever saw on IF, and on any film festival for that matter. The film's genre is docuporno, meaning its porn with a documentary technique. Some of the festival-goers for some reason had to leave the film at the first five minutes, but those of us remaining saw a post-feminist film that we never saw anything like before.

İf İstanbul filmlerine 'Too Much Pussy! Feminist Sluts, a Queer X Show'la başlıyorum. Türkçe'ye hafifletilerek 'Kevaşeler Sahnede' olarak çevrilmiş. If'de özellikle gökkuşağı bölümünde ne kadar cesur film gösterilmişse de, bu film sanırım IF tarihin en cesur filmlerinden. Zaten docuporno olarak tanımlanıyor, yani belgesel tekniğinde bildiğimiz porno. Öncelikle, çok sinir olduğum festivale kitapçığı okumaya gerek duymadan rastgele bilet alan entel grubundan öcümü aldığı için bu filme çok teşekkür etmeliyim. Zira filmin ilk 5 dakikasında bu entel-dantel takımı grup halinde salonu terk etti. Bir kısmı biraz daha bekleyip, ortasında dayanamayıp çıktı, biz kalanlarla güzel bir film izlemiş olduk.

Emilie Jouvet, the director is in fact a porn director. Her first film Pour une Nuit/One Night Stand was a big hit in feminist porn scene (yes, they have a scene, really). The main idea behind feminist porn is to portray female sexuality from women's eye, so instead of male fantasies, women in these movies have sex the way they want to have. In Too Much Pussy, we are following the European tour of Queer X Show, a show group realized by Wendy Delorme, Judy Minx, Madison Young, Sadie Lune, Mad Kate and DJ Metzgerei and with shows of burlesque, peep-show, striptease and avant-garde theater.

Filmin yönetmeni Emilie Jouvet zaten bir porno yönetmeni. İlk filmi Pour Une Nuit/One Night Stand'le feminist porno sahnesine bomba gibi düşmüş. Feminist pornoda ana fikir, kadın cinselliğinin erkek gözünden değil kadının istediği gibi sergilenmesi, yani gerçeği yansıtmayan erkek fantazileri yerine, bu filmlerde kadınlar kendi istedikleri gibi sevişiyorlar. Too Much Pussy ise Wendy Delorme, Judy Minx, Madison Young, Sadie Lune, Mad Kate and DJ Metzgerei'dan oluşan Queer X Show'un burlesque, peep-show, striptizle avangard tiyatro karışımı gösterileriyle çıktıkları mini Avrupa turunu izliyor.

When you watched the movie or read about it, you'll see that these women call themselves as "sex-positive feminists", "pro-sex feminists" or "sex-radical feminists". Sex-positive feminism is a movement started in the 80's as a response to mainstream feminism which condemns the porn industry. Sex-positive feminists defends the female sexual freedom and see the mainstream feminists' view on porn as another limitation to female sexuality.

Filmi izlediğinizde ya da hakkında bir şey okuduğunuzda bu kadınların kendilerini "seks-pozitif feminist" olarak tanımladığı göreceksiniz. Seks-pozitif feminizm; 'sex-positive feminism', 'pro-sex feminism' sex-radical feminism' gibi adlarla da anılıyor. Ana hatlarıyla, halk arasında 'kızgın feminist' olarak bilinen ve pornoya savaş açan ana feminist akıma tepki olarak 80'lerde oluşmuş bir akım. Seks-pozitif feministler, esasında tüm kadınların cinsel özgürlüğünü savunuyorlar ve bazı feministlerin kadın pornoculara bakışını, bir başka sınırlama olarak görüp buna karşı koyuyorlar.

The women of Queer X Show states that different kind of pleasures exist in sexuality and that the female body, sexuality and fantasies are nothing to be ashamed of. The feminist and queer theory in the film is only given naturally by talks between and my favorite comment came from Judy Minx about post-porn; "You can't masturbate with post-porn, how come something you can't masturbate with can be porn".

Queer X Show'un kadınları gösterilerinde cinsellikte farklı tür doyumların olduğunu, kadın vücudu, cinselliği ve fantazilerinin utanılacak bir yanı olmadığı, kısacası seksin çok da öyle önemli bir şey olmadığını gösteriyorlar. Filmde feminist ve queer teoride son derece doğal bir şekilde, aradaki konuşmalarda veriliyor sadece, özellikle Judy Minx'in post-porno hakkındaki "post-pornoyla mastürbasyon yapamıyorsun ki, mastürbasyon yapamadığın şey nasıl porno olur?" yorumuna bayılıyorum.

But we can also say similar things about this film too. The film is not your typical festival film for the Turkish audience, but I guess it's not also the regular porn junkie's first choice. The harsh tone of the film and the confident women that we don't normally see on porn will kill the fun for those porn junkies.

Ama bu film için de benzer şeyler söylenebilir. Bu film klasik festival izleyicisine hitap etmediği gibi, bence klasik porno izleyicisinin de tercihi olmayacaktır diye tahmin ediyorum. Filmin sert tonu ve kadınların, özellikle pornoda alışık olmadığımız kendinden emin güçlü kişilikleri, sanırım bu sıradan porno izleyicisi için olayı bitirecektir diye tahmin ediyorum.

Another advantage the film present is for us to see an environment and group of people unknown for most. That's why Too Much Pussy is a good documentary. And I finally answer the question on how men watch porn on a crowded movie theater, it's a bit weird, let me tell you...

Filmin diğer bir yanı ise, çoğumuzun hiç yaşamadığı ve tanımadığı çevre ve insanların hayatlarına bir şekilde dahil olmamızı sağlaması. İşte bu yüzden 'Too Much Pussy' çok iyi bir belgesel ve izlenmesi gerekiyor. Hep erkekler topluca sinemada nasıl porno seyrediyorlar diye merak ederdim, bu merakımı da gidermiş oldum.

Photos taken from/Fotoğraflar

I ♥ It Sundays (Monday Edition)

2011-02-21T22:40:00.000+02:00

Bu hafta İF'in de başlamasıyla dolu dolu geçti, sevecek şeyler de birikti. İşte bu hafta sevdiğim 5 şey:

1. I ♥ Guys with Cameras/ Kameralı Erkekler

I don't know which one is hotter, guys with cameras or guys with cats? Let's enjoy ourselves this week, and enjoy this cuties!

Hangisi daha seksi karar veremiyorum, kameralı erkekler mi, kedili erkekler mi? Hadi bu hafta gözümüz gönlümüz açılsın!

2. I ♥ Guys with Cats

The first guy on the top-left is Ian Somerhalder from the Vampire Diaries. Isn't he cute?

En üst soldaki adamımız The Vampire Diaries'den Ian Soemrhalder, yakışıklı değil mi?

3. I ♥ Swan Lake/ Kuğu Gölü

Actually, I wasn't a fan of the Swan Lake earlier, but after listening to the concert of Moscow Tchaikovsky Symphony Orchestra, and watching 'Black Swan' last week on the film festival, I completely changed my mind. Now if I can catch St. Petersburg on Ice's Swan Lake performance, all will be complete...

Aslında ben eskiden Kuğu Gölü'nü sevmezdim, ama geçen sene gittiğim Moskova Tchaikovsky Senfoni Orkestrası konseri, ve bu hafta festivalde izlediğim 'Black Swan'dan sonra görüşüm tamamen değişti. Şimdi bir de St. Petersburg Buz Balesi'nin Kuğu Gölü'ne gidebilirsem, değmeyin keyfime...

4. I ♥ Russia/ Rusya

Actually, I wasn't very fond of Russia either, but lately with reading Anna Karenina and Swan Lake, I fell in love with Russia...
Aslında ben Rusya'yı da pek sevmezdim, ama bu aralar hem Anna Karenina, hem Kuğu Gölü, bende bir Rusya aşkı doğurdu...

5. I ♥ Jelly Beans

Yummy!

Hastasıyım bunların!

Visuals/Görseller: weheartit

Mart Sanatsal Aktivite Önerileri

2011-02-15T21:08:00.000+02:00

İF Film Festivali'nin ardından kendime yine çeşitli sanatsal aktiviteler planlamaktayım. Mart ayında ilgimi çeken özellikle 2 etkinliği size de söyleyeyim, siz de gidin istedim.

kaynak

İlki St. Petersburg Buz Balesi, dünyanın ilk ve tek buz balesi topluluğu St. Petersburg, tiyatro sahnesine kurdukları buz pisti üstünde bale yapıyor, yani artistik buz pateni değil, bildiğimiz dekor ve kostümlerle, bildiğimiz klasik bale. Üstelik Rus Balesi'nin önemli isimleri koreograf, sanat yönetmeni ve dansçı olarak bünyesinde bulunduruyor. İstanbul'da 1-6 Mart arası Kuğu Gölü ve Sindrella performansları TİM Show center'da sergileyecekler. Gerçi ben repertuarlarından Fındıkkıran ya da Romeo ve Juliet'i izlemeyi tercih ederdim, ama Kuğu Gölü'nü de kaçırmaya hiç niyetim yok. Üstelik bilet fiyatları da makul, ilk kategori 90, 2. kategori 75, 3. kategori 60 ve 4. kategori 40 TL....

İkinci etkinliğimiz ise, Melihat Gülses: Semai Kahvehanesi. Osmanlı ve Cumhuriyet'in ilk dönemlerinin önemli ramazan etkinliklerinden biri olan semai kahvehaneleri, İstanbul türküleri ve İstanbul'a özgü Türk Sanat Müziği'nin yaşatıldığı yerlerdi. Konser ilanındaki "icranın otantizmini hiç bozmadan" sunulacak lafı da ben de beklentilere yol açıyor. 19 Mart'da Cemal Reşit Rey'deki konserin biletleri çok uygun, 1. kategori 28.50, 2. kategori 20, 3. kategori 17 ve 4. kategori 12 TL. Eğer Melihat Gülses'in güzel sesinden bir haberseniz, alttaki videoları dinlemeden geçmeyiniz, yok eğer Gülses'i tanıyorsanız, zaten dinlemeden edemezsiniz, eminim. Benden söylemesi, beyaz köpükler kaçmaz!

Musical Wednesdays- Müzikli Çarşambalar

2011-02-09T17:02:00.002+02:00

Again it's time for Florence and the Machine....

Yine Florence and the Machine zamanı...

If 2011 Festival Rehberi

2011-02-07T02:18:00.002+02:00

Film Ekimi'nden uzunca bir süre sonra İf'le festival dönemine giriyoruz. Bu yıl, İf'in 10. yılı, dolayısıyla filmler daha bir özenle seçilmiş, ayrıca geçmiş İf'lerin en iyilerini ve iki canlı sinema olayını da bu yıl izleme şansı buluyoruz.

Ben biletlerimi çoktan aldım, yine bazılarına gün ayarlayamayıp çok yandım, ama önce benim için öne çıkan filmlerle başlayalım...

KEŞİF

Amen'in yönetmeni Costa Gavras'ın oğlu Romain Gavras'ın bu ilk Vincent Cassel'i filmi, manipülatist bir sosyopat olan psikiatrist Patrick ve etkisi aldına aldığı Rémy'nin içsel yol hikayesini, westernvari bir şekilde anlatıyor. Biraz riskli ama izlenmesi gereken bir film.

HİT FİLMLER

Bu filmlerin içinden seçim yapmakta çok zorlandım, ama işte benim için kaçırılmayacak filmler:

17 yaşındaki Josh, annesini kaybettiğinde onu bekleyen ailesine katılır. Yalnız bu aile, suçlularla dolu tuhaf bir ailedir. Kendini bir kedi-fare oyununun ortasında bulan Josh'un hayatta kalabilmesi zekasına bağlıdır. Kesinlikle çok ilginç bir film!

Yılın en çok konuşulan ve beklenen filmi, çok fazla şey söylemeye gerek yok, çok sevdiğim bir yönetmen olan Aronofsky'den bale kadar estetik bir olayı gerilim filmine dönüştürme macerası. Festivalin en merak ettiğim filmi!

J'ai Tué ma Mere/Annemi Öldürdüm'le kalbime giren en son sinema aşkım, Godard'ın genç ve gay'i dediğim Xavier Dolan'ın yeni filmi, 2 erkek 1 kadından oluşan bir aşk üçgenini anlatıyor, tabii yine Dolan'ın sinema dili ve zeki esprileriyle... Cannes Film Festivali galasından beri izlemek için kıvrandığım bu filmi de İf'de görmek benim için bayram gibi oldu. Kaçırılmamalı!

Hakkında çelişkili yorumlar duysam da, The Kids Are Allright/ İki Kadın, Bir Erkek festivalin en merak ettiğim filmlerinden biri yine de. Annette Bening ve Julianne Moore'un müthiş oyunculukları ve onları lezbiyen bir çift olarak görmek filmi sevmek için yeter gibi geliyor, ama izleyip görmek lazım. Hikayesine gelince, sperm bağışı yoluyla çocuk sahibi olan bir lezbiyen çiftin, çocukların biyolojik babalarını aramaya başlayamalarıyla düzenlerinin bozulmasını anlatan sıradışı bir aile filmi...

RETROSPEKTİF

Benim gibi İf tutkunlarının oylarıyla seçilen, 10 yılın en sevilen festival filmlerini bu yıl yeniden izleme şansı buluyoruz. Kaçıranlar, bu sefer kaçırmayın, ben Wristcutters: A Love Story ve özellikle geçen sene kaçırdığıma çok üzüldüğüm Kimsenin İran Kedilerinden Haberi Yok'a biletimi aldım bile. Retrospektifin diğer filmleri ise; Bir Tuğra Kaftancıoğlu Filmi, 24 Hour Party People/ 24 Saat Parti İnsanları ve Donnie Darko.

SESLİ YAŞAM

Müzik belgeselleri bölümü meraklısına güzel saatler vaat ediyor. Filmler ise; ünlü Brit grubu Blur'ü anlatan Blur: No Distance Left to Run/ Blur: Koşacak Mesafe Kalmadı, Motörhead'in kurucusu Lemmy Kilmister'a bir saygı duruşu Lemmy, John Lennon üzerine bu sefer Yoko Ono'yla birlikte New York yıllarını anlatan LennoNYC, Feist'in The Reminder albümünün öyküsü Look what the Light Did Now/ Baksana Işık Ne Yaptı, 5 ayrı ülke ve 11 şehirde tekno müziğin peşinde Speaking in Code/Şifreyle Konuşmak, içlerinde en merak ettiğim film olan José Gonzales'in hayatına şiirsel ve içsel bir bakış The Extraordinary Ordinary Life of José Gonzales/ José Gonzales'in Olağanüstü Sıradan Hayatı ve Japonya'da deneysel müziği izleyen We Don't Care About Music Anyway/ Müzik Zaten Umrumuzda Değil.

NE KADAR GERÇEK O KADAR KURGU

Belgeselle kurgusalın karıştığı bu çok keyifli bölümde en çok ilgimi çeken, dünyayı kasıp kavuran Second World oyunu ve tutkunları üzerine bir belgesel.

DÜNYANIN ÇİVİSİ

Festivalin politik ayağındaki Gasland/ Doğalgazülke, bu yıl Exit Through the Gift Shop'tan sonra bu yılın en güçlü belgeseli. Benim de İf'te görmekten en mutluluk duyduğum film...

Bu yüzyılın karşı-kültür ikonu William S. Burroughs'ın hayatını inceleyen, incelikli ve keyifli bir belgesel.

AÇILIMA DEVAM!

Yine politik bu bölümdeki filmler, bu yıl dağdakiler başlığında karşımıza çıkıyor. Les Femmes du Mont Ararat/ Ağrı Dağı'nın Kadınları Pkk'ya katılan bir grup kadının erkeklerden bağımsız bir grup kurma demesine odaklanıyor. Tehlikeli ve kışkırtıcı bir film!

GÖKKUŞAĞI

Festivalin en sevdiğim kuşağında bu yıl merakla beklediğim Too Much Pussy! Feminist Sluts, a Queer X Show adıyla bana çok şey vaat eden, bir sanat turnesine çıkan 7 kadının yol hikayesi üzerinden, seks, porno ve ahlakı sorgulayan bir film. Özellikle üniversitemdekilerin izlemelerini temmenni ederim efendim...

YENİ KUŞAK

Gençler üzerine gençler tarafından filmler... Kuşağın filmleri; Adem/Oksijen, D'Amour et d'Eau Fraiche/ Aşkla Yaşamak, Fleurs du Mal/Kötülük Çiçekleri, Griff the Invisible/ Ultra Mega Süper Kahraman, Kokuhaku/İtiraflar.

FİLM FORWARD- SUNDANCE ÖZEL BÖLÜM

Yine bu yıl görmekten çok mutluluk duyduğum bu bölümdeki Afghan Star Taliban rejiminin ardından ülkeyi kaçıp kavuran Popstar programının belgeseli. 30 yıllık diktanın ardından kendi popstarlarını seçim şansına kavuşan Afganların demokrasiyle farklı bir karşılaşması...

Geçen yıl İstanbul Film Festivali'nde kaçırmış olanlar için, Irak'ı tanımaya çalışan ve Irak'ı baştan başa kateden bir yol filmi Son of Babylon.

İF ÖZEL GÖSTERİMLER

Sinemanın geleceği olarak ortaya çıkan canlı sinema denemesi Utopia in Four Movements, festivalin en ilginç filmi, sinemayı sahne sanatıyla birleştirip farklı bir boyut yaratan bir deneme.

Bu bölümler dışındaki kuşaklar ise:

İF KÜLT

Bu kuşağın filmleri, yönetmenin katkısıyla gerçekleşecek olan Jodorowsky'nin Santa Sangre'si ve Makavejev'den W.R.- Misterije Organizma/ W.R.: Organizmanın Sırları.

İF BONUS

Festivalin bonus filmleri, İslam terorizmine komik bir bakış Four Lions/ Dört Aslan, Buenos Aires, yıl 1982, darbe havasında bir gözlemcinin hikayesi La Mirada Invisible/ Görünmeyen Göz, bir modern dünya ilişkileri incelemesi La Mosquitera/Sineklik ve tek bir mekanda ve zaman diliminde geçen geçmişle hesaplaşma La Vida de los Peces/Balıkların Yaşamı.

Her yıl olduğu gibi bu yılda İf Kısalar seçkisi, 3D özel gösterim ve nöbetçi sinemada İf'te takip edebileceğiniz kuşaklardan. Tüm filmler ve fragmanlar için İf İstanbul 2011

Bu yıl benim listem şimdilik şöyle; festivali bu yıl Gasland'le açıyorum, aynı gün hemen ardından Black Swan, ertesi gün çok merak ettiğim Too Much Pussy!..., festivalde görmekten en mutlu olduğum film Les Amours Imaginaires, geçen senelerde kaçırdığıma çok hayıflandığım Wristcutters: A Love Story ve İran Kedilerinden Kimsenin Haberi Yok. The Kids are Allright, Les Femmes du Mont Ararat, Afghan Star ve Utopia in Four Movements ise bu sene bir türlü ayarlayamayıp kaçıracağıma hayıflandığım filmler...

Dr. House kitap yazmış

2011-02-04T22:28:00.000+02:00

original

Evet, meğerse gönüllerimizin biricik gıcık doktoru Dr. House Hugh Laurie, 1998 yılında bir kitap yazmış, ülkemizde yeni çevrilen kitabı görünce dayanamadım hemen edinme çalışmalarına başladım. Şimdi derseniz ki ne çalışması, ingilizcesi Türkiye'de olmayınca ebay'den aldım, o çalışma. 15-20 gün içinde elimde olacak, o zaman daha ayrıntılı yazacağım, şimdilik kitap arkasıyla yetinelim:

original

HOUSE dizisinin çılgın doktorundan eğlenceli ve heyecan dolu bir polisiye!

Hugh Laurie polisiye türüyle muzipçe dalga geçtiği bu kitabında insanı kahkahadan kırıp geçiren komik öğeler ile şaşırtıcı olayları müthiş bir aksiyonu birleştiriyor!

Thomas Lang... Kraliyet muhafızından bozma bir tetikçi, paralı asker ve aynı zamanda da süper bir adam... Soğukkanlı cinayetler ona göre değildir. Amerikalı bir işadamını öldürmesi için kendisine yığınla para önerildiğinde, Lang kurbanı uyarmayı seçer –çok geçmeden bu iyilik kötü sonuçlar doğuracaktır. Birkaç saat içinde Lang Buda heykelleriyle kafalar patlatmaya, kötü kalpli milyonerlerle zekâ yarıştırmaya ve hayatını –başka şeylerle birlikte– baştan çıkarıcı, tehlikeli kadınların eline bırakmaya başlar. Yozlaşmış CIA ajanlarına, terörist özentilerine ve yüksek teknoloji destekli cinayetler işlemek isteyen silah tüccarlarına kafa tutan Lang, âşık olduğu kadını kurtarmaya ve uluslararası bir katliamı engellemeye kararlıdır...

“Silah Tüccarı alaycı, heyecanlı, esprili, sürprizlerle dolu, tuhaf ve son derece harika. Üstelik satın almak için izin belgesine ihtiyacınız yok... Harika bir roman.”

WASHINGTON POST

“Muhteşem bir ilk roman...”

Musical Wednesdays- Müzikli Çarşambalar

2011-02-02T01:28:00.000+02:00

It's playing right now at VH1 and this is definitely this week's song, the depression song of my youth...

Şu anda VH1'da çalıyor, bu haftanın şarkısı budur! Gençliğimin değişmez depresyon şarkısı...

Jungle's Favorite King/ Ormanın En Sevilen Aslanı

2011-01-18T23:37:00.003+02:00

The Lion King' was my favorite animation growing up, especially its musics. I listened to it so much that I still remember the lyrics. Oh 'Hakuna Matata'.... This sunday, I took the lion of my house Leo on my lap and watched it again.

Çocukluğumda en sevdiğim çizgi filmdi 'Aslan Kral', hele müziklerini o kadar çok dinlemişimdir ki hala aklımdalar. Hele 'Hakuna Matata'... Pazar günü, bizim evin aslanı Leo'yu da kucağıma alıp yeniden izlediğim çocukluk aşkımı.

I saw that I still have the same feelings about it. It was the times when animations were drawn by hand, which I always prefer to today's computer-based animations. The colors, African musics and story of the film is the kind to impress both the children and the grown-ups.

Ve hala aynı hislere sahip olduğumu gördüm. Bir kere çizgi filmin elle yapıldığı bir çağın filmi, ve bence her zaman son model animasyonlardan daha değerli. Filmin renkleri, Afrika temalı müzikleri ve hikayesi, çocuk büyük herkesi etkileyecek türden.

The main morale of the story is reaching one's true potential and keeping peace with the past. But the thing that make me think the most in the film is the utopic government of the jungle; yes, it's a monarchy, but it's a system in which the most wise-one is ruling with fairly and in which, everyone even the smallest bugs are cared for. If you pay attention to King Mufasa's speeches, you can clearly see the pacifistic political messages in them.

Hikayenin ana mesajı, malum, içindeki potansiyeli ortaya çıkarmak ve geçmişle barışmak. Ama filmin beni en çok düşündüren tarafı, ormanın ütopik yönetim şekli; tamam belki bir monarşi, ama en bilgenin başta olduğu, adilce yönetilen ve en küçük böceğine kadar her türe eşit önem verilen bir yönetim şekli. Kral Mufasa'nın konuşmalarına dikkat ederseniz, içindeki siyasi mesajı bulabilirsiniz.

Mufasa's speech that impressed me the most was about carnivorism.When Simba asked him "But we eat antelopes, don't we?" Mufasa replies: "Yes, but when we die, we became grass, then the antelopes eat us, that's the circle of life". You can say to me "How can you find so much political stuff in a children animation film?", but if you pay attention, you can see the film's rich subtext.

Mufasa'nın beni en etkileyen konuşması da, çok tartışılan et yeme konusuyla ilgiliydi. Mufasa Simba'nın "Ama biz antilopları yemiyor muyuz?" sorusunu şöyle yanıtlar; "Evet, ama biz öldüğümüzde toprağa karışıp ot oluyoruz, bu sefer onlar bizi yiyor, yaşam döngüsü işte böyle bir şey". Şimdi diyeceksiniz ki, çocuk filminden bu kadar siyasi anlam nasıl çıkarıyorsun, belki bu sefer izlediğimde önem verdiğim noktalar bunlar oldu, ama yine de bunlar benim çıkarsamalarım değil, filmde mevcut olan alt metinler.

The film's other subtext is 'karma' or 'the circle of life'. Overall, 'The Lion King' is looking to the world with a different point-of-view than our modern times and a film that every child should watch at least once. And it doesn't hurt to see it as a grown-up to remind yourself that another world is possible...

Filmin başka bir alt metni de 'karma-yaşam döngüsü' olgusu. Yaşama ve dünyaya modern dünyadan çok daha farklı bakan bir çizgi film 'Aslan Kral' ve kesinlikle her çocuğun izlemesi gereken bir film. Büyükler de arada başka bir dünyanın mümkün olduğunu hatırlamak için izlerlerse yararlarına olur diye düşünüyorum...

Let's remind ourselves the musics:

Müzikleri hatırlamak isteyenlere:

Görseller/Visuals taken from starpulse.com