Charlie

Kaçınız fark etti bilmiyorum, ben de annem söyleyince önce hadi canım dedim ama, yakından görünce ikna oldum. Lord of the Rings'in Merry'si (annemin deyimiyle şu çocuk) Lost'un asi rockçısı Charlie, yani Dominic Monaghan. Hadi canım, yok artık, ama öyle.

I don't know if anyone noticed it already, I didn't when my mother first told me, but a closer look convinced me. Merry from The Lord of the Rings (or as my mother says "this child") is Lost's rebel rocker Charlie; Dominic Monaghan. Get out of here, but it's true.

Original

original

Bu arada, blogun yan köşesine hakkında en çok yazdığım başlıkları koydum, ulaşımı daha kolay olsun diye.

By the way, I put the labels that I write most about at the side of the blog for easier access.

Müzikli Çarşambalar/ Musical Wednesdays- Tchaikovsky

Madem ki bu 'Paris'te Son Konser' filmi beni klasik müzikle yeniden birleştirdi, bu haftanın şarkısı da 2 gündür dinlediğim, filmin soundtrack'inden, bu kez Itzak Perlman'ın solo kemancı olduğu Tchaikovsky'nin keman konçertosu olsun (op. 35, 1. ve 2. bölüm allegro moderato). Bu kadar güzel bir eseri bu kadar zaman niçin duymamışım hayret ettim, keşke gideceğim konserde çalsalardı. Hatta keşke konserde Itzak Perlman da olsaydı, efsanevi çalıyor adam baksanıza!

Since the film 'Le Concert' reunited me with classical music, this week's song will be from the soundtrack; Tchaikovsky's Violin Concerto (Part 1 and 2 allegro moderato, op. 35) this time from Itzak Perlman as a soloist. I can't believe how I didn't hear such a good piece before, I wish that they would play it in the concert that I'll go next week. I even wish more that Itzak Perlman would be the soloist, look how fantastic he is with the violin!

1. Bölüm

Part 1



2. Bölüm

Part 2



Itzak Perlman rocks!

Jöleli Kuplar

Normalde blogda yemek tarifi vermiyorum, ama malum yaz geliyor, diet zamanı... Dün akşam bünyemi etkisi altına alan tatlı krizini nasıl çözdüğümü insanlık namına burada anlatmak istedim. Ben rejimde canım tatlı çektiğinde son çare olarak hep jöleye başvururum. Hem içinde hiç yağ yok, hem de bütün kutunun kalorisi 60 kalori. Bu sefer sadece vişneli jöle bulabildim, onu da pek sevmem, bu yüzden jöleden bir kup yapayım dedim, kendisi uydurma bir tarif ama hem görüntüsü, hem lezzeti çok güzel oldu.

I don't normally put recipes on my blog, but as we all know the summer is coming and we all need to loose a couple of pounds except for the few lucky-ones, so I want to put this recipe to help with your diet. I recovered from my sweet tooth crisis with this little cup last night. I usually turn to jell-o when I need something sweet very badly in my dieting, it doesn't have any fat in it and the whole package only has 60 calories. I couldn't find anything but sour cherry jell-o which I don't like much, so I improvised this cup. It's a total improvisation but both its looks and taste are fantastic.
 

Malzemeler:

1 kutu jöle
1-2 adet istediğiniz meyve (ben muz kullandım, bu arada kutuda yazdığına göre kivi ve ananas jölenin sertleşmesini önlüyormuş, aklınızda olsun)
Yarım paket bisküvi (Ben Burçak öneririm)
1 küçük kutu light yağsız yoğurt
1-2 kaşık bal

Ingredients:

1 package of jell-o
1-2 piece of fruit of your choice (I used bananas, by the way, the box says that kiwi and pineapple keep the jell-o from freezing, just keep in mind)
Half a package of biscuits (I used diet-ones with oat)
1 small box of light fat-free yogurt
1-2 tablespoons of honey 

Yapılışı:

Jöleyi 2.5 çay bardağı (250 ml) kaynar suyla eritin. Sonra üzerine yine 2.5 çay bardağı soğuk su döküp karıştırın.
Jöleyi iki kaba ayırın. Bir kaba, ufalanmış Burçak'ları döküp güzelce karıştırın. Bu karışımı kup ya da şarap kadehlerinin (ben 5 kup kullandım) yarısından biraz daha azını kaplayacak şekilde döküp buzdolabında sertleşinceye kadar bekleyin. (Kuplardaki miktar az olduğundan benimkiler yarım saatte sertleşti)
Kupları buzdolabından çıkarın. Üstlerine arzu ettiğiniz dilimlenmiş meyveyi koyun ve jölenin kalanını koyun. Yoğurtlar için kuplarda biraz yer bırakmayı unutmayın! Buzdolabında sertleşinceye kadar bekletin. (Yine yaklaşık yarım saat)
Jöle donunca yoğurtu bir ya da iki kaşık (ne kadar tatlı istediğinize bağlı) balla güzelce topakları kalmayıncaya kadar çırpın ve kupun üstüne dökün.

Preparation:

Melt the jell-o with 250 ml boiling water, then mix it with 250 ml cold water.
Separate the jell-o into two containers. Put the biscuits that you crumbled into one half and divide them into cups or glasses (I used five cups) coming a little below half of the cup. Leave them in the refrigerator until frozen. (Because the cups have little jell-o on them, it took me only half an hour).
Get the cups from the refrigerator. Put sliced fruits and the rest of the jell-o on the cups. Remember to leave some room for the yogurt. Rest them in the refrigerator until they are frozen (Again, half an hour)
Whisk the yogurt with 1 or 2 tablespoons of honey until its lump-free and divide them into the cups and voila! 

Yapılışı göründüğü gibi son derece kolay, bisküviyi jöleyle karıştırmak ilk başta biraz riskli gibi görünmüştü bana ama donunca o karışım çok lezzetli oluyor. İsteyen bisküvi yerine müsli kullanmayı da tercih edebilir. Yoğurdu da krema niyetine yerseniz tatlı krizinizi yenersiniz diye düşünüyorum. Tüm kupun kalorisinin 50-60 kaloriyi geçeceğini sanmıyorum, yani diyet ürünlerinin müsli barları kalorisine bir kup yiyebilirsiniz.

As you can see, the preparation is so easy that a child can do it, at first, the biscuit bottom seemed a little risky, but it is very tasty when it's frozen. You may also use musli instead of the biscuits. Eat the yogurt part and imagine it is whisked cream and hopefully you can get rid of your sweet tooth. I think one cup will be around 50-60 calories, so it's the same as the musli bars, but with so much more flavor in it.

Denerseniz nasıl bulduğunuzu paylaşırsanız sevinirim.

Please tell me what you think if you try this for yourself. We can always improve it together!

İstanbul Film Festivalinde İlk Günüm

Dün (Pazartesi) İstanbul Film Festivali'nde benim için ilk gündü. Pazartesi sabahı kendimi yataktan zorla kaldırıp Taksim'e yollandım. Hava biraz serince olsa da, yine de çok güzeldi, İstiklal'de sadece turistler ve festivalciler... İstiklal'in bu boş hallerini çok severim, rahat rahat dolanır insan, iten yok, kakan yok.

Yesterday (Monday) was the first day of the Istanbul Film Festival for me. I woke up very hardly and went to Taksim. The weather was a little bit chilly, but it was spring. There were only tourists and festival goers at this hours, where there is normally a ton of people that you can hardly walk.

Dün 2 filmim vardı, üst üste olmasın diye de 2 saat arayla almıştım biletleri. Neden mi çoğu festivalci gibi üst üste filmlere gitmiyorum? En önemlisi migrenim var, kendime güvenemiyorum, daha önceki senelerde migren yüzünden ikinci filmin güme gittiği çoook oldu. İkincisi, Türkiye'deki hiçbir festival filmleri saatinde başlatmadığından 2. film aynı sinemada değilse kaçırma riski var. Yine önemli diğer bir madde de şu ki, bir film kendine ait bir atmosferi/ritmi/dünyası vardır, bir filmden çıkıp diğerine girince ikisi birbirine karışıyor, 2. filmden hiç zevk alamıyorum. Neyse, uzun lafın kısası, saat 11 itibariyle 2010 festivalinin ilk filmine gittim.

I had to films to go yesterday, but 2 hours apart. Most of the festival goers buy tickets consecutively to get the most from the festival, but I refuse to do so. Because, most importantly I have migraines which can ruin the second film very easily for me. Secondly, because not a single festival starts the films on time, you can miss the beginning of the second film, if the film is in another theater. And another important factor is that every movie has or should have a unique atmosphere/ rhythm/ world and if you watch two films consecutively, the two combine together and you cannot get into the second film properly. Well, to cut the long story short, I went to the first film of my festival program on 11 am.

İlk film, NTV Belgesel kuşağından Christian Frei'ın 'Uzay Turistleri' (Space Tourists) filmiydi. Daha önceki yazılarımda da dediğim gibi, bu yıl festivaldeki belgesel filmleri seçimini bayağı bir abarttım. Belgesel izlemeyi sevenlerin Christian Frei'ı esgeçmemelerini önemle öneririm, ben daha önce 'Dev Budalar' (The Giant Boudas)'ı izlemiş ve kendisini taip edilecek yönetmenler listeme almıştım, festivalde filmini görünce de kaçırmadım tabii.

The first film was Christian Frei's documentary 'Space Tourists'. This year I really put documentary films ahead of the fictions, 4 of 10 films from the films I'll go to are documentaries. I strongly recommend those who love documentaries not to miss Christian Frei out, I watched his 'Giant Boudas' before and put him on the list of the directors to follow, so of course I didn't miss this-one when I saw it on the program.

Film tahmin edebileceğiniz üzere yaklaşık 20 milyon dolar ödeyerek uzaya giden, multimilyoner turistlerin yolculuğunu konu alan bir film. Ama Frei bunun yanısıra, kökleri Sovyet Rusya'dan gelen bir İsveçli fotoğrafçıyı anlatıcı karakter olarak alıp, biraz Sovyetler Dönemi'ndeki uzay faaliyetleri tarihinden ve uzay mekiğinden mekik atıldıktan sonra düşen parçaların (İngilizcesi thrusters ama Türkçesini bilemiyorum) nasıl toplanıp Çin'e satıldığını, Çin'in de onları eritip alüminyum yapıldığı gibi ilginç anektotları da filme eklemiş. Fotoğrafçının deyimiyle, "Global dünyada sandviçinizi uzay mekiği parçalarına sarıyor olabilirsiniz." Özellikle sırf uzay mekiğinin atılması için kurulan kasabanın hikayesi ve bu 'thrusters'ların kaderi filmin ilginç yönlerinden.

As you can imagine, the film is about the billionaires who pay 20 million dollars to go to space. But with that, Frei put a Swedish photographer whose family's roots are in Soviet Russia as a framing device to tell the history of Russian space program and documented the people who collect the thrusters who fall down after the shuttle is once on the air and how it is sold to China to become foil.As the photographers puts it: "In this global world, you can be wrapping your sandwich in space rocket parts". The space thrusters' story and the story of the village which was formed solely for the space lunch are the interesting parts of the movie.

Film, aslında ilk kadın uzay turisti olan İran asıllı iş kadını Anousheh Ansari'nin hikayesi. Görüntüleri çok başarılı ve müziği de uzay görüntülerine oldukça uyan, filmi izleme zevkini çok arttıran bir müzik. Şöyle söylemeliyim ki, roketin uzaya atılma sahnelerinde sinemada küçük çaplı sinemasal orgazmlar yaşamış olabilirim. (Bilenler bilirler hoş bir şeydir). Normalde belgesellerde müziği tercih etmem, ama bu sefer oldukça iyi bir seçim.

The film is mainly the story of American business women with Iranian origins Anousheh Ansari who is the first female space tourist. The photography is very successful and the music is well chosen. I don't normally like music on documentaries, but this time it's a very good decision and it even gave me small cinematical orgasms in the launching of the space shuttle scenes. 

Filme gitmeden önce uzay görüntülerinin arşiv görüntüsü olacağını düşünüyordum. Ama uzaydaki görüntüler (hem uzaydan Dünya'nın görüntüsü, hem de uzay istasyonunun içi) Ansari tarafından görüntülenmiş ve şunu da söylemeliyim ki, Ansari bayağı iyi bir kameramanmış, biraz da oyuncu tarafı olan bir insan olduğundan elinde kamerayla sıfır yerçekiminde kendi etrafında dönüp çok ilginç görüntüler çıkarmış meydana. Film, işte bu yönüyle çok özel bir film, çünkü ilk defa uzay ve uzay istasyonu bu kadar detaylı bir şekilde çekiliyor.

Before watching the film, I though that found footages would be used for the space footage. But it was shot by Ansari and very professionally too I must add. To tell you the truth Ansari turned out to be a very good D.O.P. and because she has a playful side, she played with the camera turning around in zero gravity and good scenes came out of it. The film is important because it was the first time the space travel and the space station was photographed this detailed.

Biraz arkaplan bilgisi vermek gerekirse, Gorbaçov'un 80'li yıllarda Sovyetlerin uzay programına son vermesiyle, Uzay İstasyonu'na giden mekikteki 3. boş yeri turistlere 20 milyon dolara satmaya karar veriyorlar, böylece tüm programın harcamasının yarısını bulmuş oluyorlar. Sinema sabah 11 olmasına rağmen kalabalıktı, ama bilet bulabilirseniz kaçırmayın derim.

In order to give a little bit of historical knowledge, when Gorbachov canceled the space program in the 80's, they decided to sell the third seat of the rocket going to the space station for 20 million to fund the program. In fact, it roughly covers 50 percent of the whole costs. I really recommend you to see the film, I heard the DVD is about to come out.




İkinci film saat 4'de olduğundan gezecek bayağı bir boş vaktim oldu. Önce bir iş halletmek için Beşiktaş'a uğradım, sonra boş boş mağaza gezdim, bu arada hava çok sıcaktı, Beyoğlu İş Hanı'na gidip bir t-shirt alıp giyivereyim dedim, ne göreyim Flashdance t-shirtleri :) Çok güzeller bayıldım, iki modeli vardı ikisini de aldım.

The second film was in 4 p.m. so I had a lot of free time to wander around. I wandered the shops aimlessly and found cool 'Flashdance' t-shirts at the end. So, yay!

Le concert

Get Movie Widget

Movies & Actors at Flixster

İkinci film ise, festivalin açılış filmi 'Paris'te Son Konser' (Le Concert) idi. Aslında bu filmi hem Mihaileanu'nun 'Hayat Treni' (Train de Vie)'sini yıllar önce izleyip çok sevdiğim için, hem de festival programına birkaç hafif film de koyup kafamı rahatlatmak için seçmiştim, ama bu güzel olabileceğini hiç tahmin etmemiştim.

The second film was the opening film of the festival 'Le Concert' (The Concert). I chose this film firstly because I liked Mihaileanu's Train de Vie (Train of Life) a lot and also to put some light films to balance the program so I won't get an head-explosion, but I didn't figure how good the film was.

Film, Sovyet Rusya'sında Yahudileri orkestrada çalıştırdığı için Bolşoy'un orkestra şefliğinden atılan ve şu an Bolşoy'da temizlikçilik yapan efsanevi şey Adrei Filipov'un, orkestrasını yeniden toplayıp Paris'in ünlü le Chevelet tiyatrosuna kendini Bolşoy olarak yutturmaya çalışmasını anlatıyor. Dönemin KGB ajanı Bolşoy müdürü, orkestradaki Yahudilerin bir kapitalist gazetesine demeç verdikleri gerekçesiyle Tchaikovsky'nin Keman Konçertosu'nu (benim gibi müziğe aşık olanlar varsa parça Violin Concerto in D Major, op. 35) çaldıkları konseri yarıda kesiyor. 30 yıl sonra da Filipov yine bu parçayı çalmak için Paris'e yanında aynı KGB ajanıyla gidiyor.

The film is about Adrei Filipov who were once the most important maestro of the Bolshoi in the Soviet Russia, but was kicked out because he worked with Jews in the orchestra and who now works as a cleaner in the Bolshoi to gather his former orchestra and try to impersonate the Bolshoi in Paris' famous theater Le Chevelet. In the Soviet Russia, the manager of the Bolshoi who was also a KGB agent interrupted the concert where they were playing a very difficult piece by Tchaikovsky (if you also adored the music like me: Violin Concerto in D Major, op. 35). Filipov now has to work with the same agent to play the same concerto in Paris.

Aslında konu asıl hatlarıyla ele alındığında çok da orijinal değil, hatta Hayat Treni'de Nazi döneminde Nazilerden kaçmak için SS Bandosu kılığına giren çingeneleri anlatan bir filmdi, yani Mihaileanu da bu konunun yabancısı değil. Ama filmi benzersiz yapan özellikler, KGB zamanındaki Rusya'yı da bu konu içerisinde anlatma çabası, ve filmin ortasında meydana çıkan dramatik bir geçmişin gün ışığına çıkması.

In fact, the synopsis does not seem original at all, even in La Train de Vie, gypsies running away from the Nazis did impersonate an SS Band, so the director is also familiar with the subject. But the films originality came from the fact that it also portrays the Soviet Russia and that there is a dramatical past to be unveiled at the end.

Film öncelikle çok komik bir film, gülmekten izleyemediğim sahneler oldu, bunun dışında (doğal olarak) müzikleri çok güzel. En takdir ettiğim yanı da, filmin son sahnesinde konçertonun 1. bölümünün tamamının kesintisiz verilmesi oldu. Arada birkaç montaj sekansla gelecekte neler olduğu gösterildi ve bir kaç şaka da yapıldı, ama sonuçta müzik kesilmedi. Bence bir sanat eserini ya da sanatçıyı anlatan filmlerin buna çok özen göstermesi gerekiyor. Sanatçıların sadece özel hayatlarını magazinmiş gibi gösterip arada bestelerinden birer dakikalık parçalarla eserlerini geçiştirmeyi sanatçıya haksızlık olarak görüyorum. (Bu konuda Frida filmi tablolarını filme yedirme açısından çok başarılı bir başka örnektir, ama özellikle klasik müzik bestecilerinin hayatlarını anlatan bir sürü film kolay yola kaçarlar). Hayatımın filmi diyemem, ama çok eğlenceli bir film, eğlenceli zaman geçirmek isteyenler kaçırmamalı.

First of all, the film is hilarious, there were even scenes I missed laughing and naturally the music is quiet marvelous. The thing I appreciated most about the film is that in the final scene, the concerto was played entirely with some montage sequences about the future of the orchestra and some jokes. I think if you portray a musician or artist, to put his or her love life on the line like some tabloid (Hollywood style!) and to only put 1 minute long pieces of its art is unfair to the artist. (Frida is a very good example of how one can put the art in the film in my opinion, but especially the films about the classical music composers are usually bad that way.) I could not say that it was the movie of my life, but you should watch it if you want to have fun and listen to some good music on the side.

Anlamadığım şey şu ki, filmin bizim izlediğimiz versiyonunda Ruslar Fransızca konuşuyorlardı, sonra Fransa'ya gelip Fransızlarla konuşurken de bütün film çatır çatır Fransızca konuşan adamlar çat pat konuşmaya başladılar, ben de ne saçma şey dedim. Ama filmin sitesindeki trailer'ında Ruslar Rusça konuşuyor. Bize Fransa kopyasını yolladılar, ama Fransa kopyası dublajlı olsa, trailer neden altyazılı ki? Yoksa ben Fransızca'yı unuttum da, Rusya mı öğrendim onun yerine de onların Fransızcalarını anladım. Anlamadım gitti...

The thing I don't get it, in the version that we watched, the Russians were spoken French very well, and later when they went to Paris, they started to talk a crappy French which I found idiotic, but when I watched the trailer on their web-site, the Russians were speaken Russian. If we watched a French copy and they dubbed it, why is the French trailer in Russin? Or did I suddenly became  fluent of Russian and though it was French? I don't think so...



Normalde çok nadir klasik müzik dinlerim ve çok kötü bir dinleyiciyimdir, 100 kere dinlediğim parçanın bile ne adını ne de bestecisini aklımda tutamam. (Bırakın majör-minör dizisini, bölümlerini aklımda tutmayı!). Ama filmden çıkınca ilk düşüncem ne uzun süredir konsere gitmedim, bir konsere gitsem oldu. Eve geldim, bir baktım Biletix'ten e-mail gelmiş, CRR'de Moskova Tchaikovsky Senfoni Orkestrası'nın konseri varmış haftaya, kader gibi yani. Biletler alınacak, konsere de gidilecek :) Bu arada klasik müzikten anlayanlara bir soru, Cuma günü Kuğu gölü suiti, Cumartesi de Romeo ve Juliet çalıyorlar, Romeo ve Juliet benim çocukluğumdan beri takıntılı şekilde sevdiğim bir olgu, ama objektif bakarsak Kuğu Gölü daha iyi bir seçim gibi... mi? Sorum bu, hangi gün gitmeli?

I normally listen to classical music very seldom and am a bad listener. I can't even remember the names or the composers of the pieces that I listened to a 100 times. (Let alone know what major/minor keys it has or to follow the pieces!).But I suddenly wanted to go to a classical concert that I didn't in ages. When I came home and open the computer an ad shows up in my e-mail and guess what the Moscow Tchaikovsky Symphony Orchestra is coming to Istanbul next week. Fate or what? Of course I'll get the tickets as soon as possible:) Also, a question to those who understand and know classical music, there are two different programs, they'll play the Swan Lake suite on Friday and Romeo and Juliet on Saturday. Since childhood I'm obsessed with everything Romeo and Juliet-related but I know for a fact that the Swan Lake is a better piece, or is it? What do you recommend?

Yeni film festivali anlarıyla Perşembe görüşmek üzere. Perşembe gününü filmi, methini çok duyduğum Pina Bausch belgeseli. Esenlikle kalın....


More festival posts to come on Thursday. The film on Thursday is the documentary about Pina Bausch 'Tanztraume' that I heard so much about. See you soon...



Maalesef İngilizce trailer yok, Fransızca bilmeyenler sadece müzikleri dinlesin.

Unfortunately I couldn't find an English trailer. Those who doesn't know French, just listen to the music.

P.S. Amma uzun yazı olmuş, okursunuz işallah.

P.S. Gosh, what a long post! I hope you'll read it.

House

 Bu fotoğrafı Digiturk dergisinde görüp hasta oldum. Çok güzel promo yapmışlar, David LaChappelle'le Gregory Crewdson (ki kendisinden ileriki haftalarda muhakkak bahsedeceğim, merak etmeyiniz) arası bir fotoğraf olmuş. Cuddy'ye dikkat!

I saw this photo in a magazine and fell in love with it. It's one of the coolest promo pics I ever see, kinda between David LaChappelle and Gregory Crewsdon (don't worry, I'll talk about him soon enough in 'Photography Fridays'). Please pay extra attention to Cuddy!

Yerim seni House

Yummy!

Doğru söze ne denir?/ Very well put

Fotoğraflı Cumalar/ Photography Fridays- World Press Photo Competition 2010

Bu hafta 'Fotoğraflı Cumalar'ı , benim her yıl takip ettiğim, elli ikinci 'World Press Photo' yarışmasının kazanan fotoğraflarına ayırıyorum.

This week, we have the winners of the 52th 'World Press Photo' competition that I follow every single year.

 
World Press Photo of the Year 2009,
Pietro Masturzo, Italy
From the rooftops of Tehran, June

1st prize Spot News Singles
Adam Ferguson, Australia, VII Mentor Program for The New York Times
Afghan woman rushed from the scene of a suicide bombing, Kabul, 15 December

1st prize Spot News Stories
Walter Astrada, Argentina, Agence France-Presse
Bloodbath in Madagascar, February

1st prize General News Singles
Kent Klich, Sweden
Gaza photo album: Tuzzah, Gaza Strip, 3 March

1st prize General News Stories
Marco Vernaschi, Italy, for Pulitzer Center
Guinea Bissau

2nd prize People in the News Singles
David Guttenfelder, USA, The Associated Press
US soldiers respond to Taliban fire outside their bunker, Korengal Valley, Afghanistan, 11 May

1st prize People in the News Stories
Charles Ommanney, United Kingdom, Getty Images for Newsweek
Inauguration Day, Washington DC, 20 January

1st prize Sports Action Singles
Gareth Copley, United Kingdom, Press Association
England’s Jonathan Trott is run out at the fifth Ashes test match, London, August

1st prize Sports Action Stories
Donald Miralle, Jr., USA
Ironman World Championships, Hawaii

1st prize Sports Features Singles
Robert Gauthier, USA, Los Angeles Times Magazine
Yankee fans try to distract Angels left fielder Juan Rivera, Yankee Stadium, 25 October

1st prize Sports Features Stories
Elizabeth Kreutz, USA
Lance Armstrong’s comeback

1st prize Contemporary Issues Stories
Eugene Richards, USA, Reportage by Getty Images for The Sunday Times Magazine/Paris Match
War Is Personal, USA

2nd prize Contemporary Issues Singles
Stefano De Luigi, Italy, VII Network for Le Monde Magazine
Giraffe killed by drought, northeast Kenya, September

1st prize Daily Life Stories
Gihan Tubbeh, Peru
Adrian, 13-year old autist

 2nd prize Daily Life Singles
Joan Bardeletti, France
Sunday picnic, Mozambique

 1st prize Portraits Singles
Laura Pannack, United Kingdom, Lisa Pritchard Agency for The Guardian Weekend magazine
Graham, anorexic teenager

2nd prize Portraits Stories
Annie van Gemert, the Netherlands
Boys and girls

1st prize Arts and Entertainment Singles
Malick Sidibé, Mali, for The New York Times Magazine
Fashion portfolio: Prints and the Revolution, Mali

1st prize Arts and Entertainment Stories
Kitra Cahana, Canada, Fabrica for Colors
Rainbowland, New Mexico

1st prize Nature Singles
Joe Petersburger, Hungary, National Geographic
Hunting kingfisher, Hungary

1st prize Nature Stories
Paul Nicklen, Canada, National Geographic
South Georgia, Antartica

 Fotoğraflar: ©World Press Photo

Photos: ©World Press Photo

Benim favorilerim Charles Ommanney'in Obama fotoğrafıyla  Le monde'dan Stefano de Luigi'nin fotoğrafları. Ya sizinkiler?

My favorites are Charles Ommanney's photo of Obama and the photo of Stefano de Luigi from Le Monde. What about you?