Showing posts with label film festivals. Show all posts
Showing posts with label film festivals. Show all posts

Monday, February 28, 2011

Let's Learn About the Persian Cats




Kurdish Iranian Director Bahran Ghobadi'; 'Turtles Can Fly's director's film 'No one Knows About Persian Cats' is a semi-documentary fiction film about the underground music scene in Iran. 


'Kimsenin İran Kedilerinden Haberi Yok' , 'Kaplumbağalar Uçar' filminin Kürt asıllı İranlı yönetmen Bahran Ghobadi'nin, İran underground müzik sahnesini izlediği kurgu/belgesel filmi. Geçen sene İstanbul Film Festivali'nde kaçırdığım bu filmi sonunda IF'te izledim.

At the beginning, the film states that it is fictionalized, but with some truth in it: "Based on real people, real events and locations". After this statement, we start following Ashkan and Negar, two young Indie rock musicians, trying to find band members along with fake passports and visas in order to leave Iran and perform in a festival in London. The film trows you in the young world of musicians and until the end, you stop questioning the realness of the film.

Film daha başında 'kurgusal' olduğunu bildiriyor: "Bu film, gerçek olaylar, kişiler ve mekanlara dayanmaktadır". Bu yazıdan sonra kendimizi Ashkan ve Nigar adlı iki genç müzisyenin çağrıldıkları Londra'daki indie rock festivalinde çıkabilmek için, arkalarında çalacak bir grup, ve yurtdışına çıkabilmek için sahte pasaportlar ve vizeler ayarlamaya çalışmalarını izliyoruz. Film, sizi anında bu gençlerin dünyasına sokuyor, öyle ki filmin sonuna kadar filmin belgesel mi kurgu mu olduğunu sorgulamıyorsunuz.


The actors plays themselves and a low-key camera direction follows simple acting, with this unusual re-animation method, the film portrays Iran's unknown underground music scene. It was directed in only 17 days, without permission from the government and almost all of the cast fled Iran right after the shoot, because they know they would be arrested otherwise.


Oyuncular kendilerini oynuyor ve sade oyunculukları gösterişsiz kamera yönetimi izliyor, bu çok kullanılmayan canlandırma yöntemiyle, film İran'ın bilinmeyen müzik dünyasını gözler önüne seriyor. Film 17 günde, izin alınmadan gizlice çekiliyor, ve çekimler bittiği anda filmin oyuncularının çoğu İran'ı terk ediyor, çünkü İran'da kalırlarsa tutuklanacakları kesin.


Interestingly, these youngster do not do a political or revolutionary music as expected, they just want to do the music they want. But Ahmedinejad finds this type of music as a western propaganda and dangerous for Islamic culture, this is why you can be arrested, not for recording an album or performing on a concert, but for rehearsing a song that is western. The result is a huge amount of illegal bands jamming in secret locations 4 levels underground, in a farm or on an unfinished instruction building. According to the film, today there is at least 300 bands in Iran who does Indie Rock. 


Şunu söylemek gerekir ki, bu gençlerin yaptığı müzikler hükümet karşı ya da isyankar değil, onlar sadece müzik yapmak istiyorlar. Ama Ahmedinecad yönetimine göre bu müzikler batılı ve gençleri batıya özendirip İslam değerlerinden uzaklaştırıyor. Bu yüzden İran'da bırakın albüm çıkarıp konser vermeyi, batı normunda bir müzik yapıp bunu bir yerde prova ederseniz yakalanıp hapis yatıyorsunuz. Sonuçta ise ortaya, yerin 3-4 kat altında, bir ahırda ya da inşaat tepesinde prova yapan ve yasadışı konserler veren gruplar çıkıyor. Filmde geçen bir bilgiye göre, bugün İran'da sadece indie türü müzik yapan 300'den fazla grup var!


In Iran, playing western instruments on t.v. or radio and performing as a female solo is band. If you're a woman and wants to perform, you need to find two other women to play with, for the reasons that is beyond me. In one of the most interesting scenes, in order to avoid the police, a heavy metal band jams in a farm. But the music is so noisy that the cows stopped eating and mows unhappily behind the band, around straws and a drum set. But Persian music created under these circumstances is a very powerful and an influential one. The band which suppose to oppress them makes them stronger.


İran'da televizyon ya da radyoda batı enstrümanları çalmak da, tek bir kadının şarkı söylemesi de yasak. Eğer bir kadınsanız ve şarkıcıysanız şarkı söyleyebilmek için iki kadın daha bulmanız gerekiyor. Bunun nedeni ise benim için anlaşılması imkansız. Filmin en güçlü sahnelerinden birinde, heavy metal grubunun polise yakalanmamak için, grup solistinin çiftliğinde prova yaptığı sahne. Müzik o kadar gürültülü ki, inekler süt vermekten kesilmiş ve samanlar arasındaki provanın arka planında mutsuz mutsuz mölüyorlar. Ama bu şartlarda ortaya çıkan İran müziği, bence Türk rock camiasından kat kat daha başarılı. Zorluklar onları yıldırmak yerine daha da başarılı hale getiriyorlar.

As Ashkan and Negar is trying to go to London, they met the most interesting character of the film, cinema and music enthusiastic, producer or agent wannabe Nadar. Nadar tries to hook them with fake passports and visas and took them in a musical journey in the back alleys of Tehran.


Ashkan ve Nigar Londra'ya gitmeye çalışırken, filmin en keyifli karakteri, sinema ve müzik tutkunu prodüktör ya da menajer diyebileceğimiz Nadar'la tanışıyorlar. Nadar bir yandan onlara sahte pasaport ve vize ayarlamaya çalışırken, diğer yandan da bir grup kurmaları için, onları İran'ın arka sokaklarında bir müzik yolculuğuna çıkarıyor.


'No one Knows About Persian Cats' is not only a film which opens the closed doors of Persian underground music, but it's also a fantastic musical film. The bands that Askhan and Negar meet with, plays from jazz and blues, to rock, rap and even heavy metal and their music mixing with the living texture of Tehran. This the reason behind its success as a musical film.


'Kimsenin İran Kedilerinden Haberi Yok' sadece bize gizli bir dünyanın kapılarını açan bir film değil, aynı zamanda çok keyifli bir müzik filmi. Ashkan ve Nigar'ın müzik yolculuğunda karşılaştıkları gruplar, jazz, blues, rock, rap hatta heavy metal yapıyorlar ve müzikleri İran'ın dokusuna karışan bir kurguyla film boyunca izleyicilere sunuluyor. Uzun süredir izlediğim en iyi müzik filmi olmasının nedeni de bu.

The movie is about oppressions and bans, but aside from its end is a hopeful and happy film. The end is designed to trow the audience to a wall, with the reality call for these hopeful and visionary youngsters, the ending forces the audience to raise their voice about the current situation in Iran.


Film, baskılar ve yasaklarla ilgili, ama sonu dışında umutlu ve mutlu bir film. Sonu ise seyirciyi duvardan duvara vuruyor, bütün o umutlu ve hayalperest gençlerin gerçeğe dönüşüyle bizi de İran'daki mevcut durum hakkında ses çıkartmaya zorluyor.

The happy news is that after the award 'Un Certain Regard' that the film won at the Cannes, the lead actors Ashkan and Negar found asylum in England. The remaining cast cannot also return to Iran, as the drummer who returned to Iran for family matters got battered and arrested by the police for appearing in the film. At the end, the film is very hopeful as it shows us a different kind of Persian young that most beliefs. Now, let's tune to the soundtrack of the film, see if you agree with me...


Mutlu bir haber ise, film Cannes Film Festivali'nde 'Un Certain Regard' ödülünü aldıktan sonra filmin başrol oyuncuları Ashkan ve Nigar'ın İngiltere'de mülteci hakkı kazanması. Filmin geri kalan oyuncuları ise İran'a geri dönemiyorlar, çünkü grubun davulcusu bir aile sorunu yüzünden İran'a geri dönünce polisler tarafından tartaklanıp tutuklanmış. Yine de film, gösterdiği İran gençliğiyle umutlu bir film ve özellikle bu kadar yakınımızda yaşananlardan haberdar olmamız için izlenmesi gerek! Şimdi filmdeki grupların müziklerini dinleyelim, bakalım bana hak verecek misiniz?

















Tuesday, June 1, 2010

Altın Koza Film Festivali'ne İsrail Gölgesi

Bu yıl onyedincisi gerçekleşecek Altın Koza Film Festivali, İsrail'in Mavi Marmara'ya yaptığı saldırı ve İskenderun'daki şehit haberleri üzerine ertelendi.

Hadi Vogue Türkiye'nin, olayların tam üstüne Sex And the City 2 ön gösterim ve partisini iptal etmesini anladık diyelim, bir film festivalini terör saldırısı yüzünden iptal etmenin anlamı nedir? Bununla ne gibi bi mesaj verilmeye çalışılmaktadır? Üstüne üstük bir de Belediye Başkan vekilinin incileri var: ''İnsanlar kan ağlarken, biz eğlenemeyiz'' Soruyorum size, film festivali bir eğlence midir? 


İnsanların tepki verdiği ve duygularıyla hareket etmeye meyilli her durumda, ülkeden akıllı birileri çıkıp bu duyguyu sömürür, dün Taksim ve Ankara'da atılan tekbirlerden, Musevi vatandaşlara yapılan saldırılardan, facebook'da gezen Hitler ve Gamalı Haçlı iletilerden de bellidir ki, Türk Milleti duygularının sömürülmesine çok uygun bir millettir. (Sinirlenip dilimi sivriltmeyeceğim, ama bu günlerde Aziz Nesin'e çok hak verdiğimi söylemekle yetiniyorum). Bir de film festivali, konser gibi etkinlikleri iptal edip bundan kendilerine kar sağlamaya çalışan belediyeciler ve siyasetçilerle uğraşmak istemiyoruz! İşte Siyad'ın yaptığı açıklama, zaten bana söyleyecek fazla söz kalmıyor:



SANATA VE DAYANIŞMAYA İZİN YOK MU?

17. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali ani bir kararla ertelendi.
Kararın sahibi Adana Büyükşehir Belediyesi, gerekçe olarak İsrail’in Gazze’ye giden yardım gemilerini vurması ve Hatay’ın İskenderun ilçesindeki terör saldırısını gösterdi. Bu trajedilerin boyutu tartışılmaz, her ikisi de lanetlenmesi gereken saldırılar, ancak belediyenin "İnsanlar kan ağlarken, biz eğlenemeyiz" cümlesiyle festivali erteleme kararını açıklaması gerçek bir talihsizliktir. Belli ki sanatın, sinemanın bir dayanışma biçimi olduğu akıllarına gelmemiş.

Ayrıca film festivallerini sadece ‘eğlence’ aracı olarak gören bu zihniyet kabul edilemez. Başlamasına bir hafta kalan kendi festivalinin programına göz atmayı dahi akıl edememekse tam bir sorumsuzluk örneğidir.

Baksalardı eğer, Altın Koza’nın tam da gündemin nabzını yakalayan “Filistin: Barışa Hasret” adlı özel programını göreceklerdi. Filistin’in trajedisini anlatan usta işi filmler ve belgesellerin yanı sıra “Filistin'de Sinema Yapmak” başlıklı açık oturum da engellenmiş oldu. Yani Filistin’in hiç değilse sanatla sesini duyurabileceği bu platform iptal edildi. Üstelik Filistinli sinemacılar tam tersini düşünürken! Daha önce işleri nedeniyle gelemeyeceğini açıklayan Filistinli yönetmen Najwa Najjar, bu sabah taziyelerini bildirdi ve ‘dayanışma adına’ festivale gelmek için elinden geleni yapacağını açıklayan bir mesaj gönderdi.

Peki şimdi dayanışma ruhuna ve sinemanın birleştirici gücüne en fazla ihtiyaç duyulduğu bu zamanlarda Filistinli konuklarımıza ne diyeceğiz?

Panelin konuşmacılarından gazeteci-yazar Bashar Ibrahem, yönetmenler Kamal Aljafari, Nasri Hajjaj ve Mohamed Soueid, film eleştirmeni Nadim Jarjoura’yı yarı yolda bırakmış olacağız. Çünkü hem onlar bir kez daha ‘susturulmuş’, hem de Altın Koza’nın uluslararası alanda ses getirecek bu sinemasal etkinliğe imza atması engellenmiş durumda.

Film festivalleri ‘kötü gidişata rağmen’ var olan etkinliklerdir. Bir ‘direniş’ ve ‘dayanışma’ platformudur da aynı zamanda. Her türlü baskı ve genel geçer dayatmalara karşı alternatif bakışlara yer verirler. 17.Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali’nde sadece Filistin yok.

Angelopoulos gibi uluslararası usta sinemacılar, gazeteci ve film eleştirmenleri davet edilmiş, uçak biletleri kesilmiş, film kiraları ödenmiş, film bobinlerinin çoğu yerine ulaşmışken, bu iptal kararının maddi ve manevi kaybı çok büyüktür.

Uluslararası ciddi bir etkinlik olarak küllerinden yeniden doğan bir festivalden ‘eğlencelik’ olarak bahsedilmesi ve erteleme adı altında iptal kararının alınması hem sinema hem de insanlık adına büyük gaflettir.

Bu erteleme kararı ani değil aslında. Festivalin yapılmaması için baskıların bir süredir devam ettiği biliniyor. Dolayısıyla saldırıların sonucu olarak alınmış bir karar olduğu hiç inandırıcı değil, aksine bunun bir bahane olarak karşımıza çıkarıldığı gerçeği gün gibi aşikâr.

Ayrıca 'erteleme' açıklaması da son derece belirsiz. Bütün hazırlıkları yapılmış bir festivalin ertelenmesi söz konusu olamaz ancak iptal edilebilir. Ama bu, maddi/manevi ve uluslararası çapta bir skandal anlamına geleceği için kelime oyununa başvurulduğu şüphesi doğuyor. Adana'nın uluslararası alandaki geleceği de yok ediliyor.

Bu kararın sorumlularına soruyoruz: Bu zararı kim karşılayacak?

Sinema Yazarları Derneği (SİYAD)


kaynak: http://www.beyazperde.com/haber/15253/Altin-Koza-Ertelendi-

Sunday, May 23, 2010

63. Cannes Film Festivali Ödülleri/ 63. Cannes Film Festival Awards


63. Cannes Film Festivali sonuçlandı. Altın Palmiye benim hiç tanımadığım bir yönetmene gitti ve benim için sürpriz oldu; Taylandlı yönetmen Apichatpong Weerasethakul'un 'Lung Boonmee Raluek Chat' (Uncle Boonmee who can Recall his Past Lives- Geçmiş Yaşamlarını Hatırlayabilen Boonmee Amca). Tayland bu filmle Cannes'da ilk defa ödül aldı, ne diyelim hayırlı olsun.

The 63th Cannes Film Festival awards are given. Le Palme d'Or went to a director I don't know and was a surprize for me; Thai director Apichatpong Weerasethakul's 'Lung Boonmee Raluek Chat' (Uncle Boonmee who can Recall his Past Lives). Thailand won the Palme d'Or for the first time, so it is all good after all.

Grand Prix ödülü, favori filmlerden birine, Xavier Beauvois'nın filmi 'Des Hommes et Des Dieux' (Of Gods and Men- İnsanlar ve Tanrı)'ya gitti.

The Grand Prix award goes to Xavier Beauvois' film 'Des Hommes et Des Dieux' (Of Gods and Men). 


En iyi yönetmen ise, 'Tournée' ( On the Tour- Turne) filmiyle Matthieu Amalric'e gitti. Daha önce bu filmi merak ettiğimi söylemiştim, şimdi merakım iki katına çıktı.

The best director is 'Tournée' (On the Tour)'s director Matthieu Amalric. I said before that I'm anxious to see this movie, now the anxiousness is doubled.  


En iyi senaryo 'Poetry' (Şiir) filmiyle Lee Chang-Dong'a, en iyi kadın oyuncu 'Copie Conforme' (Certified Copy) filminin oyuncusu Juliette Binoche ve en iyi erkek oyuncular Buitiful'un oyuncusu Javier Bardem ve La Nostra Vita (Notre Vie- Hayatlarımız) filminin oyuncusu Elio Germano oldu.

The best scenario went to Lee Chang-Dong for the film 'Poetry', the best female actor Juliette Binoche with her film 'Copie Conforme' (Certified Copy). The best male actor award is divided to Javier Bardem for his film 'Buitiful' and Elio Germano with his film 'La Nostra Vita' (Notre Vie- Our Lives). 


Jüri özel ödülü ise 'Un Homme Qui Crie' (Screaming Man) filmine gitti.

The Jury Prize went to 'Un Homme Qui Crie' (Screaming Man). 

Kısa film Altın Palmiye'sini 'Barking Island', jüri özel ödülünü ise 'Bathing Micky' aldı.

The Palme d'or of the short film went to 'Barking Island' and jury prize went to 'Bathing Micky'.  

Bu gece beni affedin, kırmızı halı kısmını yarın yazarım (belki bak söz vermiyorum daha hasta kalkabilirim)

Forgive me for keeping this post short, I'll try to write the red carpet later if I feel better. 

görseller/photos: yahoo news

Thursday, May 13, 2010

Cannes Film Festivali 1. Gün- Cannes Film Festival First Day

İşte bir Cannes Film Festivali yazısıyla kadar karşınızdayım arkadaşlar. İlk güne şöyle bir bakalım, kırmızı halıyı deşelim, detayları keşfedelim...

Here I am with another Cannes post. Let's look at the first day, discover the styles on the red carpet and lay down some details...

Cannes Film Festivali gündüz basın konferansıyla başladı. Daha sade ve pastel tonlarda kıyafetler tercih edilmişti, benim gözdem ise açılış filmi 'Robin Hood'un basın konferansında Cate Blanchett'ın giydiği Armani, elbise güzel, ama asıl olay cekette, enfes valla. Ayrıca ayakkabılardaki siyah detaya dikkat!

Cannes Film Festival starts with press conferences. Usually simpler clothes in pastel tones were the choice and my favorite is the opening film 'Robin Hood's actress Cate Blachett's incredible Armani, the dress is awesome, and the jacket, oh the jacket! And please pay attention to the black detailing in the shoes!


Gelelim açılış töreni kırmızı halısına. Bu yıl kuyruklu ve kabarık elbiselerin egemenliği var desem hiç yalan söylemiş olmam. Festival Sarayı'na merdivenle çıkıldığı ve merdivenin iki tarafında binlerce fotoğrafçı olduğu düşünülürse, ne kadar mantıklı bir seçim karar veremedim, merdivenlerden çıkarken etekleri toplamak için kameralar önünde domalma durumu oldu ki, bundan en çok Eva Longoria çekti benim görebildiğim kadarıyla. Benicio del Toro'nun fotoğraf çekiminde Kate Beckinsale'in 2 metrelik eteğine basması da, yakaladığım komik başka bir detay. Gelelim fotoğraflara:

Now the red carpet. This year is undoubtedly the year of trails and skirts with lots of volume. But when you think that the starts should climb the stairs to go to the Festival Palace, I wonder if it was really a good choice, since there are hundreds of photographers near the stairs and the stars needed to kneel down to gather the skirt together, they were funny poses, especially by Eva Longoria. And Benicio del Toro stepped on Kate Beckinsale's 2 meter long trail, so maybe that wasn't the best idea after all. Let's look at some pictures now:

Cannes'ın ilk günü favorim kesinlikle Aishwarya Rai, kabarık etek modasına kendi kültürü hatırlatan işlemeli yaklaşımı beni benden aldı. Bu kadın ne zaman Cannes'a gelse, herkesin başını döndürüyor zaten!

My favorite from the first day at Cannes is definitely Aishwarya Rai. Not only she followed the volumed skirts fashion, but she put her own heritage with gorgeous embroideries. She was just stunning as always.


 Önce jüriden başlayalım, Marchesa marka tüllü elbisesiyle Kate Beckinsale. Sevdim mi? Sevdim!

Kate Beckinsale, also in jury with her Marchesa gown. Did I like it? I sure do!


Kendisine bayağı zorluk yaratan Pucci'siyle Eva Longoria. Evet, bunu da sevdim, itiraf edeyim.

Eva Longoria's huge Pucci dressi that caused her some hard time. Yes, I love it!


Alexander McQueen'iyle Cate Blanchett. Beğendim mi, hayır hiç beğenmedim hem de!

Cate Blanchett in Alxander McQueen. Did I like it? No, not at all!


Gucci elbisesiyle Salma Hayek. Beğendim mi, eehhh...

Salma Hayek in Gucci. Did I like it, ehhh, comme-ci comme ça....


Şarap tadında yaşlandıkça güzelleşen kadın Helen Mirren. Yine çok şık, ama bu yılki Oscar ve Golden Globe'larda çok daha hoştu. Kameralara poz verirken durup eşi Taylor Hackford'la öpüşmesi çok hoştu. Altın Portakal'a geldiklerinde de fark etmiştim, çok hoş bir çiftler, darısı hepimizin başına:)

And a woman like wine Helen Mirren. She is as always very elegant, but I prefer her gowns at the Oscars and the Golden Globe to tell you the truth. She and his husband Taylor Hackford were very cute kissing and posing to the cameras. 


Son olarak, Fransa'nın yaşayan bence en önemli kadını, görsem de önünde saygıyla eğilsem dediğim, Fransız Yeni Dalga'sının tek kadın yönetmeni Agnes Varda.

And, for me the most important French woman that lives today, the only woman director of the French New Wave Agnes Varda.




Gelelim benim açılış töreniyle ilgili izlenimlerime. Bu yıl, İran'daki ayaklanmayı filme çekme bahanesiyle uzun süre hapis yatan ve şu anda ev hapsinde olan yönetmen Jafar Panahi jürinin onur üyesiydi, ülkesinden çıkamadığı için Panahi Cannes'da yoktu, ama jürilerin arasında boş bir sandalyede ismi duruyordu ve açılış töreninde ismi söylenince epey alkış aldı. Scorcese, Spielberg gibi dünyanın en ünlü yönetmenleri daha önce kendisi için imza kampanyaları da düzenlemişlerdi, hatta Fransa Kültür Bakanı Mitterand bizzat İran Dışişleri Bakanlığı'yla Panahi için görüşmüştü (Kültür Bakanı dediğin böyle olmalı tabii!). Festivalde yapılan bu jest ve desteği çok anlamlı buldum. Bunun dışında bir film festivalinin ülkenin kültürüne ne kadar katkıda bulunabileceğini bir kez daha görmüş oldum, Hollywood ünlülerinin çoğu şakır şakır Fransızca konuşuyorlardı, Robin Hood açılış konuşmasını Cate Blanchett elindeki kağıttan Fransızca olarak okudu mesela ( Amerikalıların yabancı dil konusuna önem vermediğini düşünürsek...). Törenin açılışı hommage olarak Tim Burton'ın film müziklerinden bir potporiyle başladı, Cannes Film Festivali açılış töreninde Beterböcek'in müziğinin çalınacağı hiç aklıma gelmezdi. Solist de Tim Burton filmlerinden kaçmış gibiydi, çok hoş bir gösteri oldu.

Now, my impressions on the opening ceremony. This year Jafar Panahi, the Iranian director who still is at home detention for his film that the authorities though to be about the Iranian uprising is the honorary jury member this year. As he cannot leave his country, he was absent in the festival, but the jury has an empty seat with his name on it and when he was announced, there were long applauses. Before, the most famous directors including Scorcesse and Spielberg signed a petition to end his imprisonment and even French Minister of Culture Mitterand talked with the Iranian Foreign Affairs Minister about the subject. I found this hommage and support very meaningful. The second thing is that it made me see one more time how much festivals add to a country's culture. Almost all of the top American starts talked in French, Cate Blanchett made her opening speech in French reading from a paper. (It's a huge deal considering Americans are not very interested in foreign languages). The ceremony started as an hommage to the head of the jury with a mash-up of Tim Burton's soundtracks. The singer herself was as she was out of a Burton movie and the performance was very fun. I wouldn't think that I'd hear Bettlejuice's soundtrack in Cannes:)  

Son olarak yarışma filmleri, filmlerden küçük fragmanları izledikten sonra ben Abbas Kiarostami'nin 'Copie Conforme'u kazanır derim, ayrıca Matthieu Amalric'in şişmanca burlesque dansçılarını anlattığı (anladığım kadarıyla) filmi 'Tournée'yi çok merak ettim. Bunun dışında ilk başta gözüme çarpanlar; Im Sangsoo'nun 'The Housemaid'i, Innaritu'nun 'Biutiful'u ve Takeshi Kitano'nun 'Outrage'ı. Son olarak, Ken Loach'un 'Route Irish' filminin son dakikada yarışmaya dahil edilmesini garip bulduğumu söylemek istiyorum. Yetişmedi festivale denmişti daha önce, son anda yetiştirdi demek ki.

At last, after seeing small clips from competition films, I would say that Abbas Kairostami's 'Copie Conforme' seems like the favorite this year, also Matthieu Amalric's 'Tournée' which seemed to tell the story of fat burlesque dancers raised my interest. Besides these, the first films that caught my glance are Im Sangsoo's 'The Housemaid', Innaritu's 'Biutiful' and Takeshi Kitano's 'Outrage'. A final note, Ken Loach's 'Route Irish' entered the competition in the last minute. I heard that Loach cannot finish the film in time, but apparently he did.

Şimdilik bu kadar, ödül töreninde görüşmek üzere...

That's all for today, I'll return for the award ceremony...

Wednesday, May 12, 2010

Cannes Film Festivali/Festival De Cannes


Dün facebook'tan bir mesaj geldi, "Hey kızlar, Cannes'daysanız görüşelim" şeklinde, İngiliz Eurimages'da çalışan bir tanıdığımdan, içimden "nerdeeee" dedim, ben ancak açar NTV'yi oradan izlerim. Bir içime oturdu ama.

Yesterday I got a message in facebook from a friend asking if I was in Cannes. I said "yeah, I wish" but I envied her a lot.

63. Cannes Film Festivali bugün açılış töreniyle başlıyor. Oscar moskar bahane arkadaşlar, olay Cannes'dır, o yüzden ben her sene çılgıncasına takip ediyorum, yine de edeceğim. Bu yıl yine festivali NTV veriyor, bugün 19.30'da açılış törenini kaçırmayın derim. Kırmızı halı, yıldızlar, elbiseler, oooh en sevdiğim tarafı:) Festival 23'ünde bitiyor, NTV ödül törenini de verir herhal, ben saatini öğrenince yine buradan söylerim.

The 63. Cannes Film Festival starts today with the opening ceremony. You know that Oscar is just an empty balloon,right, Cannes is the real thing, so I'm all ears when it comes to Cannes as every year. The festival will end at the 23th with the prize ceremony.

Efenim bu yıl hiç Türk film yok yarışmada, alışmıştık biz oysa ki her yıl bir Türk'ün bir şey kazanmasına. Gerçi bu yıl ne gidebilirdi diye düşününce, aklıma özel bir film gelmedi açıkçası, bu yıl biraz vasat mı geçti ne Türk Sineması için? Neyse efenim, jüri başkanı Tim Burton. Ohoooy! (Sevdiğim bir nidadır). Yine yarışma jürisinde Kate Beckinsale (ne alaka, bir tane güzel kadın koyuyorlar işte), Alberto Barbera, Emmanuel Carrere, Alexandre Desplat, Victor Erice, Shekhar Kapur, Giovanna Mezzogiorno ve aşkım, yakışıklım erkekim Benicio del Toro olacakmış.

This year, there isn't any Turkish films, which is a surprise as we usually have at least one film every year for the next 5-10 years, but again, I cannot think of a Turkish film this year to go to competition. Anyway, this year's president pf the jury is Tim Burton (yeah, you heard right, weird isn't it?). The jury this year is Kate Beckinsale (again weird, but they usually put a pretty girl in the jury every year), Alberto Barbera, Emmanuel Carrere, Alexandre Desplat, Victor Erice, Shekhar Kapur, Giovanna Mezzogiorno and my love, my man Benicio del Toro.

Festival Ridley Scott'ın Robin Hood'uyla açılıyor. Bu yıl benim yarışma alanında favorilerim ise Takeshi Kitano, Inarritu ve Abbas Kiarostami. Bir sürpriz olmazsa bu üçünden biri alır diyorum ben. Ayrıca 'Un Certain Regard' kategorisinde, yeni tanıyıp aşık olduğum genç Godard Xavier Dolan'ın yeni filmi 'Les Amours Imaginaires' gösterilecek.

The opening film is Ridley Scott's Robin Hood. And my favorites for this year is Takeshi Kinato, Inarritu and Abbas Kiarostami. I think one of them will have the Palme d'Or if there isn't any surprise. Also, 'Un Certain Regard' will have the young Godard Xavier Dolan, that I discovered recently with his latest film 'Les Amours Imaginaires'.

Gelelim yarışma filmlerine/ Competition films:

Wednesday, April 14, 2010

Özgürlük/Freedom


Gelelim 'Özgürlük' (Korkoro)'ya. Tony Gatlif'i bir önceki filmi 'Transylvania'dan tanıyor olabilirsiniz (ben tanıyorum en azından), hani Birol Ünel'in ayyaş bir Roman'ı oynadığı film... O film çok da mükemmel sayılmazdı, eğlenceli bir filmdi bir de içinde Asia Argento vardı diye ben sevmiştim. Bu sefer Gatlif, yine eğlenceli bir çingene filminde, ama bu kez daha büyük bir ustalıkla karşımızda.
 
Well let's talk about 'Freedom' (Korkoro) now. You may know Tony Gatlif from his previous films like 'Transylvania' (I do at least), Gadjo Dilo or Exiles... I didn't think that Transylvania was all that great, but it was fun and has Asia Argento in it, so I liked it. But this time, Gatlif is more of a master in story-telling in his newest movie.

Kendisi de Fransız Roman'ı olan Gatlif, 30 yıldır çingene filmleri yapıyor ve özellikle 2. Dünya Savaşı tarihinde nedense hep unutulan Roman katliamıyla ilgileniyor. Toplam 12 milyon Romanın esir kamplarında öldürülmesine ve Hitler'in burnumuzun dibimizde, Yunanistan'dan bile Romanları toplayıp Auschwitz'e yollamasına rağmen, Romanların öldürüldüğünü ben ancak Auschwitz'e gittiğimde öğrendim.
 
Also a French-Roman, Gatlif makes films about gypsies for 30 years and mostly try to tell the unknown story of 12 million Romanians killed in the Second World War. Even though 12 million Romanians were killed and the Nazis even took people from Greece, I didn't know about Roman people in the WW2 at all until I went to Auschwitz.

Film, 2. Dünya Savaşı sırasında, Fransa'nın küçük bir kasabasına gelen bir Roman ailesini anlatıyor. Aile, Fransa köyünün tutucu insanlarına uyamıyor dolay olarak, ama köyün soylusu sayılabilecek veterineri ve ilkokul öğretmeni sayesinde kendilerine bir hayat kurmaya çalışıyorlar. İşin kötüsü, savaş nedeniyle Romanların göçebe hayatı yaşamamasına dair bir kanun da çıkmış durumda, yani özgürlüğüne düşkün çingeneler bu küçük köye mahkum ediliyorlar. Daha sonra Nazilerin Fransa'ya girmesiyle de durum iyice vahimleşiyor.

The film is about a gypsy family who went to a small French village. The family and the conservative natives don't really get along, but with the helps of a nobleman; the vet of the village and the elementary school teacher, they try to found a home of their own. Like that's not enough trouble, French government bans the gypsies to live as nomads , so in a way, they have to imprisoned themselves in this little village. With the Nazi's arrival, the situation gets worse and worse.
 


Film çok eğlenceli, sonu etkileyici ama duygu sömürüsünden uzak, müzikler tabii ki enfes, mekanlar çok güzel, en çok da Roman kızlarının kıyafetleri ve saçları güzel. Her ne kadar komiklik unsuru olsun diye konduğu gerçeği bazen çok sırıtsa da, yarı deli Taloche'un (James Thiérrée) bazı sahneleri çok etkileyiciydi.

Film is very entertaining, the ending is heart-breaking but not in an over-done way, music is of course fantastic, the places are beautiful, but most of all the dresses and hair of Romani women are very pretty. Even though sometimes it becomes so obvious that the director puts the half-crazy Talouche ( James Thiérrée) just to put a funny element in it, some of his scenes were very good and others very funny.

Özgürlük hakkında söyleyebileceğim şey, çok eğlenceli bir film olduğu ve 2. Dünya Savaşı hakkındaki bu çok da bilinmeyen durumu, tarihi bilgiler vermeye hiç uğraşmadan vermesi. Ben artık  o kadar çok 2. Dünya Savaşı filmi izledim ki, daha çok savaşın küçük bir kısmına odaklanan filmleri izlemeyi tercih ediyorum....

The think I can say about the film is that it's a very fun film to watch and tells this unknown fact of the WW2 without smothering the audience with history lessons. I watch so many films about Nazis, that now I really prefer the ones which tell small stories about the war...

Trailer:



Cuma'ya kadar festivale ara verdim, biraz kafamı dinlendiriyorum, bu arada kitap klübü için 28 Nisan'a kadar bitirmem gereken 'Ve Durgun Akardı Don' adlı ansiklopedinin son cildini (480 sayfa!) okumaya uğraşıyorum. Cuma günü yine iki filmim var; 'Erkeksiz Kadınlar' ve 'Fobidilya', üstüne de akşam Tchaikovsky konseri. E bana sanat dolu günler....

A little break from the festival until Friday, I rest and meanwhile try to finish 'And Quiet Flows the Don's last volume (480 pages!) which I suppose to finish until the 28th for my book club. Friday, I have 'Women without Men' and 'Fobidilia' in the festival, and the Tchaikovsky concert at night. Full of art that is...

Annemi Öldürdüm/ I Killed my Mother

Dünkü filmlerim, bildiğiniz üzre 'Özgürlük (Korkoro) ve 'Annemi Öldürdüm' (J'ai Tué ma Mere)'di. İkisi de o kadar özel filmler ki, onları ayrı yazılar halinde yazmaya karar verdim.

As you know, my films yesterday at Istanbul Film Festival were 'Freedom' (Korkoro) and 'I Killed My Mother' (J'ai Tué Ma Mere). Both of them are special films, so I decided to write them in different posts.

Dün akşamdan beri bu yazıyı yazacağım, ama bir türlü elim varmıyor, çünkü ne yazacağımı bir türlü bulamıyorum. Hani bazı filmler vardır ya, bayılırsınız, bu hayatımın filmlerinden dersiniz ama neden beğendiğinizi bir türlü açıklayamazsınız. İşte 'Annemi Öldürdüm' (J'ai Tué ma Mere) böyle bir film oldu benim için.

I'm writing this post in my head since last night, but I couldn't write it 'til now, because I don't really know what to say. There are some films, you know, that you love, that you say "it's the film of my life" but cannot really articulate what you like about them. 'I Killed My Mother' (J'ai Tué ma Mere) is one of those films for me.






İlk önce filmin Kanadalı daha önce oyunculuk yapan da 21 yaşındaki Xavier Dolan'ın ilk filmi olduğunu, başrol oyuncusunun da kendisi olduğunu, filmin bol miktarda oto-biyografik öğeler içerdiğini ve Cannes Film Festivali dahil çeşitli festivallerden 22 ödül aldığını belirtmek istiyorum. Adını bir yere not etin, zira Dolan adını ilerki yıllarda sıkça duyacağız eminim.

First, I'll say that the film is the first film of 21 year old Canadian actor Xavier Dolan's first film, that he is also the lead actor, is a semi-autobiography and that it has 22 awards in festivals including Cannes. Note his name somewhere, because we're sure gonna here more from him.


 

Film, aslında 16 yaşındaki eşcinsel bir çocuğun, annesiyle arasındaki aşk-nefret ilişkisi, ki bu hikaye çoğumuza tanıdık bir hikaye. Ergenlik başına vurmuş, üstelik eşcinselliğini anlamaya çalışan ve babasını neredeyse hiç görmeyen bir oğul ve biraz tuhaf ama sonsuz sıkıcılıkta normal bir anne ve her gün her gece kavga.... Filmin özelliği de burada başlıyor işte, çok basit ve kolaylıkla dandik bir gençlik filmi olabilecek bir konuyu öyle bir anlatıyor ki Dolan, 70 yaşında bir insan da izleyip bu 21 yaşındaki çocuğa hayran kalabiliyor. (Bkz. yanımda oturan adam)

The film is really only the typical love-hate story of a 16 year-old gay guy (Hubert) and his mother. A furious son in puberty, who tries to identify his sexual identity and a weird but boring "normal" mom, the result: quarrel every day and night... The originality of the film starts here, Dolan tells this cliché story that can easily turn into a stupid teen-drama with such virtousity that even a 70 year old festival-goer can be amazed by this 21 year-old boy. (see my neighbor at the theater)
Film basit, zorlama bir görsellik yaratmaya çalışmıyor, çok büyük şeyler anlatmak gibi bir derdi de yok. Sadece çok iyi oyunculuklar, bildik dialoglar ve Xavier Dolan'ın aralara serpiştirdiği, ama asla abartı kaçmayan ve göze çarpmayan küçük detaylar. Nasıl mı? Mesela, benim filmde en sevdiğim tekniklerden biri, Amerikan sit-com'larından sinemaya da miras kalan, her mekan değiştiğinde establishing shot yapıp önce mekanı tanıtma merakına getirdiği yenilik. Dolan, mekanı anlatan geniş bir planla sahneleri paylaşmak yerine, Godard'vari bir usülle, mekanın özünü oluşturan 4-5 nesneyi birbirinin ardına çok yakın planlarla veriyor. Bir de, yine Amerikan filmlerinden bize de miras kalmış, her sahneyi 40 değişik planla çekip 2 saniyede bir kadraj değiştirme gibi bir derdi yok, genelde en çok 2 planla çalışmasına rağmen film hiç yavaşlamıyor, kurgusu çok başarılı yani.

The film has simplicity in it, it doesn't try to create an artificial visuality or 20 minute long scenes that tell you nothing, not has the mission to deplore important topics. Just very good acting, good but familiar dialogues and little details of Xavier Dolan's direction that don't stand out. How? For example, one of the techniques that I liked most about the film that, instead of putting a wide shot of every place that the scene will be on like sit-coms or lately some Hollywood films, he just puts 4 or 5 details that builds the atmosphere of the place with close-ups in a Godarian style. Also, he doesn't use 40 shots for a two minute scene like Hollywood films or again lately some Turkish films do, most of the time, the camera stays put and there is at most 2 shots in the whole scene, but the film is not slow or boring at all, hence the skill of the editor.
 

Filmde en sevdiğim sahneyi youtube'dan buldum, homofobikseniz izlemeyin (zaten homofobikseniz rica ederim benim blogumu izlemeyin, çıkın efendim, çıkın!). Hiçbir spoiler içermiyor, ama zaten blogumu oldukça sık ziyaret eden sapıklara yenilerini eklememek için bu güzel sevişme sahnesinin sadece linkini veriyorum, gidin youtube'a izleyin:)

I found my favorite scene on youtube, don't watch it if you're homophobic (if you're not homophobic, also please don't read my blog, go away, shoo, shoo). It is not a spoiler, but I only put the link here not to augment the number of perverts who already visit the blog.

Bir de Hubert'in (Xavier Dolan) gelinlikler içindeki annesini kovalama kabusu var ki, izlemeden size nasıl anlatabilirim bu sahnenin başarısını bilemiyorum. (trailer'da bir kısmı var izleyin)

There is also a scene of Hubert's nightmare where he tries to catch up with his mother wearing a wedding dress, but I don't know how to tell how hilarous was it, you have to watch it! (A little part of it is in the trailer, go watch it)

Son olarak, Xavier Dolan'ın oyunculuğunun yönetmenliğinden de iyi olduğunu eklemeden geçemeyeceğim. Bence Xavier Dolan, Godard'ın daha eğlenceli ve politik olmayan versiyonu. Filmde tek sevmediğim şey korkunç Kanadalı Fransız aksanları oldu, Fransızca bilmiyorsanız size bir şey ifade etmez ama Kanadalıların Fransızcası Amerikanca'yla (bence Amerika'da İngilizce konuşulmuyor, o dile Amerikanca demek lazım) Fransızca'nın karışımı, herşeyi ağızlarını yaya yaya söylüyorlar, hele puis (püi)'ye pi demiyorlar mı beni deli ediyorlar! Neyse efendim, filmi muhakkak izleyin, bu oğlanı da bir yere not etin diyorum. Orson Welles'in 'Citizen Kane'i çektiği yaştayım krizimden sonra, bir de benden 4 yaş küçük veledin çektiği filme bak kompleksini bana eklediği için kendisine teşekkür ederim.

Finally, I want to say that Xavier Dolan's acting is even better than his directing. I think him as a younger, more entertaining version of Godard without all the politics. The fact that he is Canadian permits him to be a romantic like a French with the American humor. A good mic that is! But the same fact burdened me a lot during the whole film, because Canadians (of the French-side) has terrible terrible accents (no offense!) between American and French. They kept pronouncing 'puis' (pɥi) as 'pi'! Anyway, you should definitely see this one and note the name of Xavier Dolan to somewhere safe. After the "I'm in the age when Orson Welles shot 'Citizen Kane", I thank him for creating a new crisis: "Look at the film this kiddo 4 years younger then me made".


Bir de ne şirin şey bu ya, ben erkek ve gay olsam kesin aşık olmuştum, çok canlar yakıyordur bu kesin!

P.S. He is such a cutie, isn't it? If I were a guy and gay, I would definitely fall for him, he must be über-popular!

Trailer:

Monday, April 12, 2010

Her Gün Bayram/Chaque Jour est une Fete


"Leave this land where only nightmares bloom. Nothing will change. Nothing can change."

"Sadece kabusların yetiştiği bu yerden kaç. Hiçbir şey değişmiyor. Hiçbir şey değişemez."


Bugün, Kadıköy Sineması'nda 11 seansında, festival filmim Dima El-Horr'un 'Her Gün Bayram' (Chaque Jour est une Fete- Everyday is a Holiday) filmiydi.

Today, at 11 a.m. I had Dima El-Horr's film 'Everyday is a Holiday' (Chaque Jour est Une Fete) in my festival program. 

Film, Lübnan'ın kurtuluşu gününde hapisteki kocalarını ziyaret etmek için aynı otobüse binen ve otobüs şöförünün vurulmasıyla ıssızlığın ortasında kalan, birbirini tanımayan ve birbirine zıt 3 kadının hikayesi. Dima El-Horr'un ilk uzun metrajlı çalışması olan film Toronto, Roma gibi festivallere de katılmış bir film. Savaşla harap olmuş Lübnan'ın hiçbir şey yetişmeyen çölümsü ıssız yollarında kendilerini yalnız ve çaresiz bulan bu üç kadının hikayesi etkileyici bir hikaye. Yüksek topuklu ayakkabılarıyla çölde amaçsızca yürürken karşılarına köylerini terk eden köylüler, tehlikeli adamlar ve absürt rastlantılar çıkıyor. Filmin sonu ise, hayatımda gördüğüm en etkileyici film bitişlerinden biriydi.

The film is about three different women who don't know each other, taking the same bus to see their husbands in prison on the Independence Day of Lebanon. After the bus driver is shot, they are left alone in the middle of nothingness. Dima El-Horr's first feature film 'Every Day is a Holiday', participated festivals like Toronto and Rome. The story; three women in the middle of isolated roads of war-blasted Lebanon that nothing, even a single tree grows on is an impressive-one. The women in high heels meet with villagers leaving their villages, dangerous men and absurd coincidences wondering around the desert-like environs without knowing where to go. And the ending of the movie is one of the most stupendous endings I ever see.

Filme dair bu iyi noktaları söyledikten sonra, gelelim benim izlenimlerime. Filmin özetini okuduktan ve trailer'ını izledikten sonra, ben de daha yol filmine yakın, yani biraz daha maceralı bir film olacağına dair bir izlenim oluşmuştu. Ya da, özette geçen, 'üç farklı sınıftan oluşan mikro yapıda sınıflar arasındaki gerilimin irdelenmesi' vurgusu yüzünden Godard'ın 'Week-end'i tarzı bir film olabilir diyordum. Film bunların ikisini de biraz içinde barındırmasına rağmen ikisi de değildi maalesef. Bir kere, trailer'da görülen olaylar filmdeki olayların tümü, geri kalanı ise kadınların iç dünyaları ve geçmişlerinin çöl görüntüleriyle birleşmesi (yani anlayacağınız gibi tipik bir sanat sineması filmi). Kadınların arasındaki gerilime gelince, bunu yansıtan 2 çok iyi sahne olmasına rağmen, tam film o noktaya doğru giderken bitti ve beni hayal kırıklığına uğrattı. Film 1 saat 22 dakika, bu da bir vizyon filmi için kısa bir süre, bence yol biraz daha uzayabilir, kadınlar arasındaki hiyerarşik düzen biraz daha bozulabilirdi. Ama yine de, filmde kadınların yolun başındaki ve sonundaki hallerinde değişiklikler olduğu, yani karakter değişimi öğesinin filmde mevcut olduğunu söylemeliyim.

After telling about the good things about the movie, let me tell you more about my impressions. After reading the synopsis and watching the trailer, I thought the film to be more of a road movie with a little more adventure. Or, maybe a film like Godard's 'Week-end' where the characters transform themselves with the road they take, especially after I read in the synopsis "that in the micro-structure of a three women, the tension between different social status will be studied".  But the film was neither of those, even though they have the elements from both of it. First, I must say that the events you see on the trailer are the only events in the movie, the rest of the film consists of the characters' inner worlds and pasts juxtaposing with vast empty desert scenes (a.k.a. a typical art house film). For the tension between the women, even though they were two very powerful scenes, I think that the movie ended abruptly and didn't fully explore this theme. The film is only 1 hour and 22 minutes and I think is a bit short for a feature film and I though that the road would be a little bit longer and the hierarchical order between these women could be more disturbed at the end. But, the women at the beginning or the journey are in fact different at the end, so there is some character transformation in the film.

Filmin benim için işlemeyen sanki kendisi değil de benim festivalde bu filmi izlememdi sanki. Ben böyle filmleri evde kafam rahatken izlemeyi seviyorum, sabah 11'de kalkıp sinemada giderek değil. Ama yine de izlenmesi gereken bir film, zaten dünyada bir süredir rağbet gördüğü üzere Ortadoğu Sineması'yla biraz daha ilgilenmemiz ve onu tanımamız lazım.

The thing that didn't work for me in the film perhaps not the film itself but the fact that I watched it in the festival. I really like to watch these kind of films at home when my mind is at ease, not at the theater at 11 a.m. But, it's still a film to watch, in fact the whole Middle-East cinema is to watch, which is also one of the latest trends in the cinema-world nowadays.

Trailer:

 

Yarın 2 filmim var; festivalin yine en gözde filmlerinden 'Özgürlük' (Korkurro) ve 'Annemi Öldürdüm (J'ai Tué Ma Mere). İyi bir gün olacak diye düşünüyorum. Bu arada Annemi Öldürdüm'e fazladan biletim var, hala bir talibi çıkmadı, gitmek isteyen varsa yanmasın bilet....

Tomorrow I have two films which are considered to be favorites of the festival: 'Freedom (Korkoro) and 'I Killed my Mother' (J'ai Tué ma Mere). I think it will be a good day for me.

Saturday, April 10, 2010

Yoldaş Modası/Comrade Couture




Bildiğiniz üzere dün festivalde Yoldaş Modası'nı izledim. Kendisi tahmin edebileceğiniz gibi oldukça eğlenceli bir film. Kendisi de DDR (Deutsche Demokratische Republik- GDR: German Democratic Republic, yani Alman Demokratik Cumhuriyeti, nam-ı diğer Doğu Almanya) zamanında kendisi de modellik yapan yönetmen Marco Wilms'in, o dönemlerin kısıtlı moda dünyasında çığır açan avant-garde grubu 'Chic, Charmant und Dauerhaft' (Şık, Çekici ve Kalıcı) adlı grup/oluşumu tekrar bir araya getirip aynı kıyafetlerle küçük bir moda şovu yapmasının hikayesi. O dönemde çoğu fotoğrafçı da olan modeller sayesinde oldukça büyük bir fotoğraf arşivi mevcut, filmde hem o dönemin hikayeleri (eğlenceli DDR televizyonu görüntüleriyle birlikte), hem de grup üyelerinin bugün ki yaşayışlarını görmek mümkün. Film geleneksel belgeselin sınırlarını zorluyor, hem yönetmenin aynı zamanda filmdeki bir karakter olması yüzünden, hem de bazı sahnelerin sahnelendiğinin çok belli olması yüzünden, ama zaten filmin gerçek hayatı yansıtma gibi bir misyonu yok, o yüzden bence bir sorun da yok.

As you know, I had 'Comrade Couture' yesterday on my festival program. As you can imagine, it was a very entertaining film to watch. The director Marco Wilms who was also a model in the DDR, (Deutsche Demoktratische Republik- GDR: German Democratic Republic, a.k.a. East Germany) tells the story of an avant-garde group 'Chic, Charmant und Dauerhaft' (Chic, Charming and Durable; CCD) in the DDR and gathered them again to perform a small fashion show with the same clothes. Since most of the models were also photographers there is a big photo archive, the film both tells the story of fashion in the communist times (with funny DDR television footage), and the members of CCD today. The film is challenging the limits of traditional documentary both because the director is also a character in the movie and because some scenes were heavily staged. But the film does not have the mission to tell the truth and nothing but the truth, so it didn't bother me at all.

Baştan sona çok eğlenceli ve avant-garde modayla ilgilenenlerin çok severek izleyecekleri bir film olduğunu söyleyebilirim. Elbiseler (genelde filme adını veren çilekleri sarmak için kullanılan folyolar ve duş perdelerinden oluşan) ve fotoğraflar gerçekten çok etkileyiciydi, dünyanın en geç gelen komünist rejiminin televizyonu nasıl (komik bir şekilde!) kullandığını görmek de beni her zaman çok eğlendirmiştir.

The film is very fun to watch from the beginning until the end and I can say that the ones who are interested with avant-garde fashion will love it without a doubt. The dresses (usually of folios to roll the strawberry and shower curtains) and the photos were really fascinating, and I always love to see the television propaganda of the latest communist regime and how funny their propaganda was!

Üstelik programda olmamasına rağmen, yönetmenin katılımıyla gerçekleşti dün ki gösterim. Ama adamcağız Türkiye'nin komik goministlerinin saldırısına uğradı. Filmin adında yoldaşı görünce sinemaya koşan, yalnız 'modası' kısmını gözden kaçıran sevgili bir yoldaşımız filmden memnun kalmamıştı. Herhalde DDR askerlerinin üniformalarıyla ilgili bir film bekliyordu. Yönetmene şöyle bir soru buyurdu "Filmde komünizm çok sert bir şekilde eleştirilmiş (nerede eleştirilmiş onu göremedim, sisteme yönelik hiçbir şey söylenmedi keza, sadece her askeri yönetimde olduğu gibi aşırı güç elde etmiş asker ve ona bağlı polislerle ilgili bir takım şeyler söylendi), özgürlüğü siz maymunlar gibi giyinip seks yapmak olarak görüyorsunuz, bu entellektüel bir yaklaşım mı sizce?" Zavallı çevirmen bu soruyu çevirene kadar akla karayı seçti, çevirmenlikten öğrendiğim bir şey varsa o da işi boş cümlelerin kesinlikle başka bir dile çevrilemediği zaten. Türkiye'de bırakın komünist rejimi, komünist bir oluşum neden olamaz bir daha anladım. Yoldaşa burdan sevgilerimi yolluyorum.

On top of that, even though it wasn't in the programme, the director also came to the screening, but unfortunately he was almost attacked by the so-called communists in the theater. A lovely comrade who ran to the theater when he saw the noun 'comrade' in the title but somehow missed the 'fashion' part asked this very wise question: "The film criticized communism brutally (where I ask here, I didn't see any harsh critic of the regime at all, just somethings on the police/soldier government which always causes a lot of problem because the police has so much power), you consider freedom as dressing up like monkeys and have sex, do you think that this is an intellectual approach to communism?". The poor translator struggled a lot to translate this sentence, I know from my own translation experience that no matter how well you know a language, it's almost impossible to translate a sentence that makes no-sense.  No dear comrade, they didn't intent to do an intellectual documentary about communism, but a documentary about fashion! I understood one more time why there can ever be a serious communist group, let alone a complete communist regime in Turkey. I send the above mentioned comrade my love here!

Gelelim filmden fotoğraflara, ben en çok gösterilerin moda tasarımcısı Sabine von Oettingen'i sevdim:

Let's talk some about the photos, I loved the fashion designer Sabine von Oettingen the most:


SABINE VON OETTINGEN / Foto:Jürgen Hohmuth


En sevdiğim kostüm

My favorite costume







 Trailer:



 Bu arada, Berlin'in dünyadaki en orijinal moda kenti olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Orada kaldığım 6 ayda gördüğüm şu ki, sokaktaki insanların en az yüzde yetmişi (ki bunlar 13-14 yaşından 70 yaşına kadar insanlar) belli başlı moda akımları dışında, kendine has giyiniyorlar. Bu konuyla ilgili geçenlerle keşfettiğim bir blog var; Still in Berlin. Still in Berlin, Mary Scherpe ve Dario Natale'nin Berlin sokaklarında çektiği sokak modası fotoğraflarından oluşuyor. Ama öyle H&M, Mango'dan giyinip ben moda ikonuyum diyenlerin fotoğraflarından değil, gerçekten kendine has bir tarzı olan insanların fotoğrafları. İzlemenizi tavsiye ederim. Keşke İstanbul'da da biri böyle bir yapsa da izlesek...

I have to say here, I think that Berlin is the fashion capital of the world when it comes to really original fashion-sense of the world, not just the commercial, conventional stuff. When I stayed in Berlin for 6 months, I discovered that at least 70 for cent of the people in the street dress in their unique style (not just teens, but people from all the ages). I'm following a blog; Still in Berlin, which consists of street fashion photography by Mary Scherpe and Dario Natale. But not the fashion fresh out of H&M or Mango, but truly the fashion of their unique styles. I really recommend it. I wish there would be a similar blog in Istanbul, so we can watch it...

Friday, April 9, 2010

Tanztraume,Pina Bausch ve Galata Kulesi /Tanztraume, Pinabausch and the Galata Tower


Bu yazıyı yazmaya başladığımda Perşembe akşamıydı, sonra E-bay'di diziydi derken, benim de çenem düşünce bitmedi. Siz Perşembeymiş gibi okuyun bir zahmet.

It was Thursday when I started to write this post, but with E-Bay, a t.v. series and m big mouth, I couldn't finish it on time. Please read it as today is Thursday.
Bugün saat 16.00'da Pina Bausch'un 'Kontakthof' projesinin belgeseli 'Tanzträume'ye biletim vardı. Öncesinde babamla CRR'ye gidilip konser biletleri alındı, iyi ki de şimdi alındı. çünkü koca salonda son 3 sıra kalmıştı, Moskova Tchaikovsky Senfoni'ye gitmek isteyenlere duyurulur, biletler bitti bitecek...

Today I had tickets for the documentary about Pina Bausch's project "Kontakthof"; ' Tanzträume. Before that I went to buy tickets for Moscow Tchaikovsky Symphony Orchestra's tickets with my father. I'm super excited about it!



Sonra da Kuledibi'ne gittik. Galata Kulesi benim için dünyanın en büyülü şeyi, Saint-Benoit'da okurken beni büyüsü altına alan bu bina, okulda geçen 5 yılımı sınıfın camlarından görünerek etkilemiştir. Ben bu kuleyi ne zaman görsem, bir dizi ya da filmde bile, hipnotize olmuş gibi gözümü alamaz, saatlerce kendisine bakar bakar dururum. Rüyama bile girer, Galata Kulesi'ni görünce gönlüm ferahlar, umutlanırım, böyle saçma hisler işte. Hatta şimdi ATV'de başlayan Kalp Ağrısı dizisini de sırf mekanları için bayıla bayıla izliyorum. Bu akşam da var hatta, yazıyı bitirip ona geçeceğim:) Sinir oluyorum Beste Bereket'in oynadığı Zeyno karakterine, kadın bayağı benim hep isteyip de sahip olamadığım hayatı yaşıyor. Bir kere birbirimize çok benziyoruz o da Zeynep ben de Zeynep, onun da babası doktor benim de, ama onun salonundan tabak gibi Galata görünüyor, scooterla geziyor, tango gecelerinde sürtüyor. Sinir! Bu arada Galata'daki ev fiyatlarına baktım bugün, bütün hayallerim yıkıldı, evler 400 bin tl'den başlıyor (400 milyar) 1 milyona kadar yolu var, bu da demek oluyor ki benim Galata Kulesi'ni gören ev hayalim bir hayal olarak kalmaya mahkum. Ha beyaz atlı bir prens bulursam bu arada, o başka. Ben hayal etmeye devam ediyim en iyisi. 400 bin ne ya, villa mı alıyorsun, apartman katı işte!

The photo is the Galata Tower. It's the most magical place for me in the world, I studied in a french lycée very close to it for 5 years and it mesmerized me every time I saw it from my classroom's window. Whenever I see it, even if it's in a film or a t.v. show I cannot take my eyes off of it, it hypnotizes me. And I always dream of living in a place which will see it. But unfortunately, as I discovered today, the prices of the simple flats starts at 200.000 Euros to 1 million Euros, so bye bye dream. If I would not find a prince charming that is...




Kuledibi'nde önce gezdik, ben fotoğraf çektim, butiklere bakındık (turist moduna geçtik yani, zaten Perşembeleri babamla turist olma günümüz, çok seviyorum Perşembeleri), sonra Kuledibi'ndeki kahvede oturduk tavla oynadık, babam beni her zamanki gibi yendi...

We first wandered around in the neighborhood, taking pictures and looking at the small stores (total tourist mode, almost every Thursday we become a tourist in our own city, I love it!), then we play some backgammon and my father won a always...



Babamla ayrıldığımızda saat 2.5 gibiydi, ben kafamda plan yaptım, gidip bir By Retro'ya bakılacak, sonra bir şeyler yenilecek, sonra da filme gidilecek diye. By Retro'dan bir çıktım saat 3.5. Aslında ben daha çıkmayacaktım, ama içeride saate bakmayı akıl ettim allahtan. Orada istediğim gibi günlük çiçekli bir elbise bulamadım (ben de hiç yok ya çiçekli elbise, annem blogumu okusa beni döver valla), ama yine aklımda olduğu üzere çok güzel bir yelek aldım. Vintage erkek yeleği, önü çizgili kumaş, arkası mor saten. Göğüs kısmı tam oturmadı ama bana ne, çok güzel oldu aldım:))) Daha önce, içimdeki alışveriş canavarının 1 yıllık uykusundan uyandığından bahsetmiştim sanıyorum. Şimdilik sadece fellik fellik aradığım şeyler var, onları bulmaya uğraşıyorum ama nafile...

It was 14.30 when my father left, so I planned to go to a vintage thrift store first and eat something later since the movie wasn't until four. But when I left the shop, I figured that it was 15.30. Fortunately I checked the clock in the store, or else I would have missed the film all together. I couldn't find an everyday flower print dress like I wanted, but bought a cool man's vest with striped fabric on one side, and dark purple satin on the other side. The breast part didn't fit properly, but what the hell, I loved it. I think I mentioned before that the shopaholic in me has woken after a complete 1 year rest. I try to find certain items frantically, but no luck so far....





Öncelikle bir bot ya da ayakkabı arayışı içindeyim. Özellikle de şu üstteki ayakkabılara benzer bir şeylere. Benzer bir şeyler gördüm ama, ya çok ince ve yüksek topuklular ya da bu senenin modası gereği değişik yerleri açık. By retro'da da şansım açılmadı. Ben de şu ayakkabılarımla yetindim bugün, onlar da giyilmeye giyilmeye vintage oldu artık:) (Fotoğrafı bulacağım diye bir saattir e-bay'e daldım yine, e-bay'de var çok güzel şeyler ama deneyip aldığım ayakkabıları bile giyemediğimden güvenemiyorum, benzerini gören bilen varsa lütfen insanlık namına bana bi el etsin)

The most important item of this list is a shoe or a boot. Especially like those in the picture above. I saw one or two things similar of this, but they were either in enormous heels or open in some part as today's fashion is all about. I couldn't find any in the vintage store either, so I had to settle with these old ones of mine. I guess it can be vintage after 10 years of me not wearing them:) (Sorry, I was lost on e-bay trying to find the picture above, there are some cool shoes in E-Bay, but I cannot buy shoes online before trying, so if someone sees a shoe similar to the photo, please keep me informed)




Bu da benim yadigarlar/ My oldies

Bu da annemin benim yaşımda yaptığı çanta:)

And this is the bag that my mother did when she was my age:)

Zaten Türkiye'de ne varsa anne-teyze dolaplarının unutulmuş köşelerinde var ben söyleyeyim. Yıllardır, 20'lı yıllardan 70'ların sonuna kadar moda ne enfesmiş, sonrakileri ben hiç beğenmiyorum, ama yok ki buralarda öyle elbiseler şeklinde kendimi kandırmalarıma son verip bütün dolapları, bavulları aşağı döktüm. Daha önce keşfedip bir süredir giydiğim siyah dantelli elbise ve yukarıdaki çanta dışında, 2 ipek 1 saten elbise de bulundu, tamiratta, çıksın buradan kendilerini sergilerim. Ayrıca bir sürü de çanta var, ama maalesef teyzemin de annemin de ayakları benden küçük o yüzden acilen ayakkabı bulmalıyım. Üstelik bu sezonun ayakkabıları o kadar çirkin ki, ugglar kürkler püsküller... Allahtan sivri burun modası geçti ona da şükür!

I think that for the most part, anything vintage you can find in Turkey is mostly in the forgotten parts of your mom's or aunt's closet. I keep saying for years that the fashion was wonderful from the 20's until the end of 70's and that I don't like today's fashion, but you cannot find these years' dresses here. At the end, I put all these excuses behind and started a scavanger hunt in the closets and old luggages. Except for the black lace dress and the bag above that I use for some time, I found 2 silk 1 satin dress, they are in the modification phase, I'll posted them here when they are finished. There are also some bags, but unfortunately both my mother's and aunt's feet are smaller than mine, so I have to find some shoes fast. And I hate most of the shoes of the last season, Uggs, fake furs, fringes... Ohh, ugly! Thank God the pointed ones are over! 
Bunun dışında bir de tümü dantel leggings arıyordum haftalardır, Topshop'ta vardı bir tane ama çok büyük çiçekli hoş bir şey değildi, bugün sonunda buldum sandım ama onlar da çorapmış. Ama şimdi bana diyebilirsiniz ki, dantel aynı kalınlıkta olduktan sonra ha çorap ha leggings ne fark eder, bence de fark etmez, hem leggings sezonu geçiyor deyip bu kalemi bulunmuş saydım gitti.

I'm also looking for leggings with lace all over them, I found one at Topshop, but there were huge flowers as the print and I didn't find them, I though I had it at the end of the day, but they turn out to be sockings, not leggings. Now, you can ask me, what's the difference between sockings and leggings if they are both laced at the same thickness, well you're right I say and considered this piece found.


Neyse ben film anlatacaktım değil mi? 'Dans Rüyaları' (Tanzträume: Judenliche Tanzen "Kontakthof" von Pina Bausch- Dancing Dreams: Teenagers Perform "Kontakthof" by Pina Bausch) Pina Bausch'un 15 yıldır yaşlı amatör dansçılarla yaptığı "Kontakthof" dans tiyatrosunu bu sefer gençlerle yapması sürecini anlatıyor. Utangaç ve içine kapanık gençlerden sahne sanatçılarının nasıl çıktığını görmek gerçekten çok ilgi çekiciydi. "Kontakthof" farklı dokunma şekilleri üzerinden ilerleyen bir gösteri, eskiden yaşlılarla yapıldığı düşünülecek olursa içinde gençleri tedirgin eden bölümler var (cinsel değil ancak onların alışmadıkları flörtleşme/şiddet şekilleri diyebilirim) ama sonuç gerçekten profesyonel dansçıları aratmayacak güzellikteydi.

But I think I intented this post to tell you about the film.  'Tanzträume: Judenliche Tanzen "Kontakthof" von Pina Bausch- Dancing Dreams: Teenagers Perform "Kontakthof" by Pina Bausch' tells the story of Pina Bausch's dance theater "Kontakthof" that she does for 15 years with amateur seniors done this time with teenagers. It was really interesting to see the shy and introvert kids turning into performing artists. "Kontakthof" consists of different touching and communication styles and there are some parts that the kids can't relate and find a little bit irritating (not sexually, but let's say flirty or violent) but the ending performance was a very good professional one.

Burada en önemli konu tabii ki Pina Bausch gibi efsanevi bir koreografın istese dünyanın en iyi dansçılarını kullanabilecek biri olması ama bunun yerine amatörleri, hele de dansçı olarak kabul edilemeyecek yaşlı ve gençleri kullanması. Belgesel başından sonuna çok iyi düzenlenmiş ve gençlerin ruh hallerini ve yapacakları figürlere olan yaklaşım ve hislerini çok güzel vermiş. Bu arada bazı dansçıların çok genç yaşlarına rağmen geçmişlerinde büyük hayaletler taşıdıklarını da öğreniyoruz, örneğin kızlardan birisinin dedesi Kosova'da Sırplar tarafından diri diri yakılmış. Bu dramatik öğeler de filme katılınca soluksuz izlenen çok zevkli bir film oluyor.

Let me say that the most important thing here is that a choreographer like Pina Bausch who can easily work with any dancer she likes to choose amateurs, and seniors or teenagers for that matter who cannot be consider as dancers in the real dancing world. The film is very well organized and portrays successfully the feelings of the teenagers of the parts they will perform and also their personalities. We also learn in the film that even though very young, some of the dancers have tragic skeletons in the closet, for example the grandfather of a girl was burned alive in the war at Kosovo by Serbians. These dramatic elements make the film a fun to watch film.

Filmin sonunda da "für Pina Bausch" Pina Bausch için yazısı çıkınca sinemaca alkışladık, o da çok hoşuma gitti.

I liked that the whole theater applauded when "für Pina Bausch" (for Pina Bausch) appeared on the screen.
İşte trailer.

The trailer.

Neyse, ben bu çoook uzun yazıyı burada bitirmezsem daha çok konuşacağım, festival programında yarın yine bir belgesel; 'Yoldaş Modası'.

Anyway, if I don't finish this post, I don't know if I would ever shut up. Tomorrow, again a documentary 'Ein Traum in Erdbeerfolie' ('Comrade Couture) in my festival program.


LinkWithin

Related Posts with Thumbnails