Showing posts with label sevgili günlük. Show all posts
Showing posts with label sevgili günlük. Show all posts

Thursday, April 25, 2013

Benim Sokak Kedim Bob/My Street Cat Named Bob

Edit: We lost Bob a week after I wrote this too, nothing to say much except life is not fair and nice and sunny sometimes. RIP beautiful love :(

Güncelleme: Bu yazıyı yazdıktan 1 hafta sonra Bob'u da Leo'yla aynı nedenden kaybettik. Renkleri, hastalıkları aynıydı, kaderleri de aynı oldu maalesef, geriye bir fotoğrafları kaldı...

I will tell you a different street cat named Bob today, my dirty street cat named Bob. He arrived at our door steps about a week ago, he has a sick appereance, although he didn't have any visible injuries or alikes. The weird part was that from the moment he arrived, he showed such a peculiar fondness to both me and my mother, like hugginh my mother's legs. Of course this fondness was soon awarded with lots of food and fresh water.

Çok satanlar listesindeki Bob'un hikayesi değil ama size benim kirloş Bob'umun hikayesini anlatacağım bugün. Bir hafta kadar önce bizim apartmanın önünde peydah oldu Bob, hali tavrı hasta gibiydi ama görünürde pek bir şey yoktu. Bir de ilk geldiği günden itibaren bana da anneme de bir yakınlık içerisindeydi. Tabii bu yakın hisler hemen su ve mama ile de ödüllendirildi.

Sokak kedisi Bob

I guess it was the second day that this Bob dude first hugged my mom's legs (I know it's a dog's move, not a cat's, right?) and then sneaked into our building. The next day, he did the same trick to me and he ran to our door faster than me and began to beg to get inside. He was acting like it was his house and it was simply natural for him to be there. And I have absolutely no idea how the heck did he know which one was our door. Since Leo's demise (which, yes, I didn't tell you about - which happened all of a sudden in January) I'm such a cry baby about cats (and dogs, and birds, and everything really), so we took him home, gave him Leona's food (Leona: the black ball of cuteness below). He ate a little bit of food and just jumped onto my mom's lap, just like it's his natural spot. His air of naturalness and of belonging there was really started to get me (confused, touched, mesmerised.... you name it I had it!). He didn't pay any attention to Leona at all by the way which is weird for a stranger cat coming to an unknown house (right?).

Sanırım ikinci gün, bu Bob bey sabah annem işe giderken onun ayaklarına sarılmış, sonra da ayaklarının arasından apartmana dalmış. Ertesi gün de bana aynı şeyi yaptı, girdi apartmana benden önce koşa koşa bizim dairenin önüne gidip beni eve alın diye bağırmaya başladı. Hani sanırsınız evin kedisi gezmiş dönmüş. Bizim dairenin hangisi olduğunu nereden bildi akıl sır ermez. Ben tabii kediler konusunda yumuşak kalpli sulu göz bir insanım (size söylemedim blog okuyucularım ama Ocak ayında Leo'yu kaybettik, o zamandan beri bende haller hal değil) aldık eve, mama verdik. Mamayı biraz yedi, hop annemin kucağına, oradan bana. Evdeki Leona'ya (o da fotoğraftaki siyah kedi) hiç taktığı yok. Hala üzerinde kendi evine dönmüş havaları.


As you can already guess, his ways caused my water canals to open and not close for days and I cried and cried babbling stuff like "look mom, Leo came back". But, mom and Leona weren't such cry babies (especially Leona who I suspect has no heart at all :P) and clearly stated their side, so after a couple of hours  I put some food and water and took Bob out.

Tabii bu halleri bende muslukların açılıp günlerce kapanmamasına vesile oldu, Leo geldi diye ağlayıp duruyorum. Annem ve Leona benim kadar sulu gözlü çıkmayıp tavırlarını net olarak ortaya koydular, sonuçta Bob birkaç saat evde kaldı, annem sonra yine alırız dedi, mamayla kandırıp indirdik aşağı.

While I was petting Bob, I saw some scars on his lips, so the following day I took him to the vet. And what I learned at the vet caused the water canals to live the biggesrt flood of the year and the local tribe to recite for water gods to stop the flood: Bob obviously had some gum infection just like Leo and all his teeth were extracted from his mouth. This of course explained his ill-like appearance and his thinness. The cat is a tawny so was Leo, both are males, their ages were more or less the same, they even have the same illness....

Bob'u severken sanki dudağı yarılmış gibi gelmişti, ertesi gün veterine götürdüm. Veterinerin söylediği de bendeki gözyaşlarının muson yağmurlarına dönmesine ve mevsim normallerinin çok üstüne çıkmasına neden oldu. Bob üç yaşlarında kısır bir erkek kedi ve tüm dişleri tahminen diş eti enfeksiyonu yüzünden çekilmiş, yani hayvanın ağzında hiç diş yok (Leo'da da aynı hastalık vardı, hatta onun da dişleri çekilsin mi diye konuşmuştuk veterinerle bir ara). Kedi Leo gibi sarman, erkek, yaşı tutuyor, hastalığı bile aynı artık bu kadar da olmaz diyerek döndük eve.


It cannot be reincarnation as Bob needs to be a baby then, was it a trick of gods, I couldn't tell, but it shook me awfully and I felt as bad as the first days of loosing Leo. And Bob had (and still has) some manners, some air, I don't know how to say it, something that almost made me believe that he was in fact our cat all along. He lays in our door steps all day, even when I just look out at the window he hears it and looks up. The way he looks at me makes me want to cry every time... (I know, such a manipulator, right?)

Reenkarnasyon desem değil, kader mi desem, tanrıların oyunu mu, ne desem bilemedim, ama çok sarsıldım, Leo'nun öldüğü zamana geri döndüm sanki. Hayvanda da öyle bir haller var ki, sanki sahipleri bizmişiz de bizim haberimiz yokmuş. Bütün gün kapıda yatıyor, camdan baksam nereden hissediyorsa kafayı kaldırıp cama bakıyor. Gözümün içine bir bakışı var, yüreğim parçalanıyor.


Unfortunately Bob is still on the streets but he and Leona get along better together and we take him to the house every day for a couple of hours. I want to adopt him (like soooo bad), but as mom is the boss at the house, I cannot do more than that right now. He seems better, is more alive, he strolls around the neighbourhood and even has some friends on the street. The rest is up to him and his ability to make Leona and my mom to fall in love with him.

Bob şimdilik sokakta, Leona'yla birbirlerine biraz daha alıştılar, en azından Leona ona hırlayıp durmuyor. Her gün 3-4 saat Bob'u eve alıyoruz besleyip seviyoruz, sonra yine dışarı. Onu dışarı atmak bana her defasında koyuyor ama evde annenin sözü geçtiğinden yapacak bir şey yok. Şimdiden biraz canlandı, yüzündeki şiş indi, artık sokakta da daha çok dolanıyor, bütün gün uyumuyor, sesi soluğu çıkıyor. Gerisi Bob'a kalmış, hem Leona'yı hem annemi kendine aşık ederse durum değişebilir, ama benim elimden gelen bu.
İşte benim tuhaf sokak kedisi Bob hikayem de bu....

UPDATE: Two nights ago, Bob made his first move to spend the night at the house and slept for like 6 hours straight without even raising his head, so here is a photo of our situation at 2 a.m. in the morning:

SON HABERLER: İki gece önce, Bob geceyi bizim evde geçrimek için ilk kozunu oynadı ve yaklaşık altı saat boyunca gözünü bile açmadan uyudu. İşte Bob'la Leona'nın birlikte ilk gecesinden bir görüntü:


Monday, August 30, 2010

Sevgili Günlük/Dear Diary-30.08.2010

Eveeet, bugün ki sayıklamalarım aşağıdaki gibidir:

Yes, today's ramblings are as follows:

-Bugün Zafer Bayramı olması vesilesiyle sokaklar bomboştu, ha ben sokakları çok mu gördüm o ayrı konu, bütün gün ofisteydim zira. Hem hiç bir iş yoktu, hem de sekiz buçuğa kadar çıkamadım, anlamadım gitti...

-Today was a national holiday, so the streets were almost deserted. I didn't see the streets as I was sitting in the office all day, that was another deal. There wasn't many work to be done but I has to stay until 8.30, go figure....

-Üsküdar'da evet şapkası takan iki kadın vardı, bir adam yanlarına geldi "Aa, oluyor mu ama çıkarın o şapkaları" dedi, kadınlar utanarak çıkardılar. Yoksa herşey bu kadar kolay mı?

-Turkish politics....

-Dexter'ı biraz geriden izliyordum bugün sezon bitti, Dexter'ın yazarları ne kadar piç olduğunuzun farkında mısınız? Çok pisliksiniz ya ne istiyorsunuz Dexter'ımdan. Bu arada John Lithgow müthiş bir oyuncu, ama o yüzleşme sahnesindeki mimiklerle Michael C. Hall onu kat kat aşmış. Yazık Dexter'a ya:(((

-I'm watching Dexter from a little behind, I just finished the 4th season. The writers of Dexter, do you know how wicked and awful you are, don't you? What do you want from Dexter! By the way, though John Lithgow is a fantastic actor, in the face-off scene Michael C. Hall with his facial expressions is so much better than him. Poor Dexter:(((((((

-Bu aralarda işlerini kesinlikle yapmayan bazı insanlarla uğraşıyoruz işte (isimleri lazım değil), işi yarım yamalak yapıp para almak nasıl oluyor anlamıyorum, bu insanlar nasıl işlerini devam ettirebiliyorlar? Yok yani onlara kimse bir şey demiyorsa, ben mi salağım da her şeyi tam yapayım diye boşu boşuna uğraşıyorum? Bir de konuşmalarını duysanız, hiçbir şeyi yanlış yapmıyor onlar, hatta yanlışı yapan biziz, o kadar da pişkinler yani. Ne diyeyim bilemiyorum, sinirlenip sinirlendiğimizle kalıyoruz...

-We have to deal with people who don't do a proper job at work nowadays (no names necessary), they just barely do the work sloppy and get the money. I don't understand, how can these people stay in the business? If someone ever says them anything, am I stupid trying to do everything nice and good? And if you can hear them, they do nothing wrong, in fact we are the ones who do the wrong things, they are these impudent! 

-Kafamda yeni bir proje var bir zamandır, olursa süper olacak, ama en az 1 yıl araştırma yapmam gerekiyor sanırım, kendimi bu işin içine atsam mı atmasam mı çok karar veremiyorum. Ama gözümü karartıp gireceğim herhalde, bakalım ilerideki günler neler gösterecek?

-I have a new project in my mind for a while, but it will require at least one year of research I think and I cannot decide if I should just hold my breath and jump into it or not. But I think I will at the end, let's see how it goes....

Sunday, August 29, 2010

Sevgili Günlük/Dear Diary-29.08.2010

Evet gelelim bu günün zırvalamalarına.... Bildiğiniz gibi bu gün benim için tatil, yani ense günüydü. 10'a kaar uyudum, sonra televizyon izledim, demi-sek-peynir ikilisine bir de helva ekledim, kafamı dinledim... Gelelim neler sayıkladığıma:

Let's begin with today's ramblings shall we... As you may know, today is my day-off, meaning slacking off all day long. I slept until 10, watched t.v., drank wine with cheese and cleared my head. But let's start with today's topics:

-Zuhal Olcay hakkında sayıklamaya devam.... Şimdi Zuhal Olcay her dizide kocasından ayrılmış güçlü, erkeklere kafa tutan kadın ya, bir kere de mutlu evliliği olup erkeklere kafa tutan kadın olsa olmaz mı? Güçlü kadın olmak için illa erkeksiz mi olmak gerekiyor, nedir yani? Bu arada bizim sülalede (ben-anne-teyze) Yetkin Dikiciler'e karşı beğeni Nazım Hikmet'ten midir bilinmez ama, çok karizmatik adam ya...

-Again about my favorite Turkish actress...

- Yokyer kitabını burada yazmıştım, şimdi de BBC'deki dizisini izliyorum, efektler berbat ama dizi süper olmuş. Yarın bitiririm tahminen...

-I wrote about Neverwhere on the blog before, now I'm watching its series made by BBC, the effects are awful, but the series are cool. I'll finish it tomorrow probably...

-Bu akşam sabaha doğru Emmy'ler var, bakalım bu yıl kimler kazanacak?

-Emmy's awards will be given tonight, let's see who'll win this year....

-Bu arada Molpet reklamları ne kadar korkunçlar değil mi? Hayatımda bu kadar agresif şekilde pazarlanmaya çalışılan bir şey daha görmedim. Kafamıza kaka kaka inandıracaklar Molpet'in en kuru pet olduğuna sanki (ki değil). Reklamcılık filan okumadı mı bu reklamı yapanlar allah aşkına, kapitalizmin temel prensibi dayatmak istediği düşünceyi kitlenin kendi düşüncesi olduğuna inandırmaktır aslında, benden bir öneri...

-About lousy Turkish commercials, so again you'll not understand a thing...

Benden bu akşamlık bu kadar, bugün kafayı dinlendirdik malum, düşünecek çok bir şey çıkmadı...

-Today's ramblings are limited today as I didn't think a lot today to tell you the truth, so see you tomorrow....

Sevgili Günlük/Dear Diary-28.08.2010

Tamam, sadece ikinci gün olmasına rağmen dün akşam bir şey yazmamış olabilirim. Ama insan da günlüğüne her gün bir şey yazmaz ki, bazen kalkar sabah yazar (ki şu anda onu yapıyorum), bazen canı istemez hiç yazmaz, değil mi?

Ok, even though it was only the second day, I didn't write anything yesterday. But people don't suppose to write everyday to their dairies right, sometimes they write it in the following morning (like me right now), or don't write at all, isn't it?

Neyse gelelim günün artıklarına:

Let's start with the ramblings:

-Bugün ekipmanlarla biraz daha oynadık, hiç sıkılmayacağım bu işten belli. Ayrıca dün kurgu da yaptım, teknoloji/alet seven yanım çok mutluydu yani.

-We played with the new equipments a little bit more, it seems like I never get tired of this. Also I made some simple editing yesterday, so my technology-geek side was quite happy.



-Akşam ailemle güzel bir gece geçirdim, gecenin en güzel yanı da bugün tatil yapacağımı öğrenmek oldu. (Saat 10'a kadar uyudum, dünya varmış!)

-I spent a nice evening with my family, and the best part of it was the news of my day-off for today! (I slept until 10!)  

-Zuhal Olcay'ın yeni dizisi başlamış da benim haberim yokmuş. Aslında dizinin çekiminin başladığını biliyordum tabii, ama Star yeni yayın döneminden önce dizilerin yeni bölümlerine başlamış, bak işte bundan haberim yoktu. (Bu arada teyzemin laf arasında bunu önemsiz bir şeymiş gibi söylemesi, annemin de "ya evet bak sana söylemeyi unuttum" gibi bir tavır takınması beni sinir etti. Kimse mi bir şey söylemez yahu, benimle 5 dakika konuşan herkes Zuhal Olcay takıntımı bilir oysa ki). Diziye gelirsek, "Umut Yolcuları" dizisinde Zuhal Olcay bir polisi oynuyor. Zuhal Olcay yüzünden polis dizisi de izleyeceğim yani. (Beni 5 dakikadır tanıyan herkes polislerden nefret ettiğimi de bilir). Olsun, içinde Zuhal Olcay olan herşey güzeldir mantığıyla dün netten ilk bölümü izledim. İzlenimlere gelince, Zuhal Olcay'ı Marishka Hargitay'e benzetmeye çalışmışlar, ama güzele ne yakışmaz öyle de güzel olmuş. Yalnız kamera biraz daha atlayıp zıplarsa gözlerim yerinden çıkacak, epilepsi krizi filan geçireceğim, Ümmü Burhan'mış yönetmen (Hatırla Sevgili'nin yönetmeni), kendisinden tempoyu yüksek tutması için başka bir yol bulmasını rica ediyorum. Bir de müzik feci, hiç olmazsa CSI'ın müzikleri güzel. Sevdiğim bir yan var dizide yalnız, yine polislik mevzuları çok yapay ahlaki değerler şeklinde verilse de, çocuk bürosunda bazı şerefsiz polisler gösterilerek tüm polislerin melek olmadığı gösterilmiş en azından. (O da bir şey). Sonuçta en sevdiğim dizi olmayacak, ama Zuhal Olcay'cığım için izlenir. Bir de Yetkin Dikiciler'le süper ikili olurlar (Bu arada ah Çatısız Kadınlar ne diziydi değil mi, bence onun remake'i, spin-off'u filan çıksın)

-O.k. this part is about my favorite Turkish actress, so you won't get it even if I translate it. So...

- Mesele Zuhal Olcay olunca lafı çok uzattım tabii. Salam Pax'ın günlüğünde savaş iyice kızıştı, sinirlerim bozuluyor. Zaten bu aralar çok duygusalım sanırım, sokak köpeklerine üzülüyorum, sokak çocuklarına üzülüyorum, sonra kendime üzülüyorum (Mirkelam'dan alıntı: üzüldüğüme üzülüyorum). Şizofreni belgeselinde izlemiştim, insanı şizofreniye sürükleyen şeylerden biri, büyük şehirin bu kötülüklerini bazı insanların görmezden gelememesiymiş. Öyle işte... 

-The war becomes more and more brutal in Salam Pax's dairy, which unsettles me. In fact I think I'm very emotional nowadays, I'm sorry for the stray dogs, I feel sorry for children living on street, then I feel sorry for myself for feeling sorry. I watched in a schizophrenia documentary that one of schizophrenia's reason is not being able to block the negative sides of living in a big city. So....

Friday, August 27, 2010

Sevgili Günlük/Dear Diary

Evden işe, işten eve gelirken sürekli kafamda bloga yazacak şeyler buluyorum, ama çoğunu yazmaya zamanım kalmıyor. Bugün tam olarak beynimdekileri kusmak isteğindeyim.

Walking from home to work and vice-versa, I always think of stuff to write in the blog, but mostly I don't have time to write them. But today, I want to barf everthing inside of my head.

-Öncelikle twitter'a yazmıştım daha önce, evet-hayırdan gına geldi diye, gına gelmek yeterince güçlü bir ifade değil, her akşam eve döndüğümde yoldaki evet-hayırları kusuyorum. Bir ülkenin siyaseti ve partilerin ideolojileri bu kadar anlamsız iki kelimeye yüklendiyse vay halimize!

-This is highly local politics, so you won't understand a thing:)

-İş her zamanki gibi yoğun. Haftasonu dahil çalış çalış çalış... Aslında yaptığım işi seviyorum ama kendime ayıracak hiç zamanım yok. Arada bir eve erken gelirsem (19.30) maske filan yapıyorum, oh diyorum bugün kendime özen gösterdim! (Maske yapmak kendine zaman ayırmak oldu hadi bakalım!) İşte bütün gün akşam ne yapacağım diye düşünüyorum, tv mi izlesem, kitap mı okusam, bilgisayar da bir şeyler mi izlemeli ya da film mi? Sonra eve 8.30-9.30'da gelip hiçbir şey yapamadan 10.30'da sızıyorum (en geç!) Bir arkadaşımı göreyim desem karşısında oturup ayakta uyuyorum. Kısacası "All work and no fun makes Jack a dull guy".

-The work is as hectic as always. Work, work, work even on week-end... Actually I love what I do, but I have no time to spare for myself (and I need time for myself). If rarely I go home early (7.30 P.M.) I apply a beauty mask and consider myself lucky for spending time for myself! I constantly think of what I will do at night, should I watch t.v., a film or some series, read a book maybe? Then I come home at 8.30-9.30 and fall asleep at 10.30 (at the latest!). If I decide to go out with a friend, I sat and sleep with my eyes open. In short "All work and no fun makes Jack a dull guy"

-Bugün ofise ekipmanlar geldi, onları kurduk, çocuk gibi eğlendim. Kamera güzel bir şey, bir de film kamerası olsa tabii, tercihim super 8, tapıyorum onlara!

New equipments came to the office today and we monted them. Camera is a great thing, if only it was a film camera! My choice for ever is the super 8, I adore them!

-Akşam eve dönerken otobüste bir kadın vardı, oh la la! kendime rüküş dediğime kızdım. Altında garip bir yeşil-siyah pötikareli mini etek, üstünde daha da garip yeşil belden bağlama bir gömlek (belde bağlama gömleklerin 80'lerde yok olmasını bırakın, bu gömlek her tarafını gösteren bir gömlekti ve zaten sadece göğüs bölgesinde mevcuttu), kolunda kafam kadar 3 boncuklu bilezik, bir tane de deve kadar plastik bir şey, boynunda ayı gibi kolyeler. Bir de bütün otobüs parfümü kokuyordu (ki parfüm de bayağı ağırdı tabii).

-I saw a woman on the bus tonight. Oh la la, I never call myself over-dressed ever again. She has a short skirt in a weird green and black, a weirder green shirt that one ties from the belly (not only that tied shirts are so 80's, this was was sheer and it only covered the breasts, barely). Then she had 3 huge bracelets with beads and a huge plastic-one and huge necklaces (I counted 3). And the whole bus smelled like her perfume (which wasn't a light-one)

-Bu aralar 'Salam Pax'ın Bağdat Günlüğü' diye bir kitap okuyorum. 2. Körfez Savaşı'ndan önce yazmaya başlayıp savaş süresince neredeyse canlı yayın yapan bir blogger (host'u da blogspot hatta), Kabalcı'da 2 liraya buldum. Şu anda kitapta savaş yeni başladı, tüylerim diken diken oldu. Zaten bu savaş zamanında annem televizyon izlememi yasaklamıştı, izleyip izleyip ağlıyordum, savaş bana yaramıyor (kime yarıyor ki?). Neyse günlüğü sağır sultan duymuş da ben duymamışım sanırım, süper bir şey okuyun.

-Nowadays I read 'Salam Pax's Baghdad Diary'. He's a blogger (from blogspot) who started to write before the second Gulf War and continues it through the war. Right now, the war just started and it gives me chills to read it. In fact, when the war really happened, my mom banned me to watch t.v. as I watched the footage and cried my eyes out. Wars don't do me good (then they do no one any good). Probably everyone heard of him but me before, but if you don't, go read him, he is good. 

Bugün kusacaklarım bu kadar. Hep günlük tutmaya başlayıp hiç bir defteri tamamlanamayan bir insan olarak sizce her akşam buraya kusabilir miyim? Aslında gerçek bir günlük tutmak istiyorum, biri bana bir günlük hediye etse de kendimi mecbur hissetsem, belki o zaman tamamlarım...

Ok, that's all in my mind for tonight. I always start to write a diary then leave it in the middle, so I can't promise to write one regularly, but what do you think, can I write here regularly? Actually I want to keep a real diary, maybe if someone gives me one, I would feel obligated...

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails