Showing posts with label sayıklamalar. Show all posts
Showing posts with label sayıklamalar. Show all posts

Tuesday, September 11, 2012

Merhabadan adam harcamaca

Uyarıyorum bu yazı oldukça genellemeci, ilk intibaya dayalı sığ bir yazı. Fakat 27 yılda çoğunlukla doğru olduğunu gördüğüm genellemeler bunlar, sizinle de paylaşmadan duramadım. Bakalım siz aynı fikirde olacak mısınız?

Her gün bin kere kullandığımız havadan sudan konuşma kalıpları var ve bunlar sosyal yaşamın ayrılmaz parçaları maalesef (nefret ederim şu anlamsız konuşmalardan, bence zaman kaybından başka bir şey değil). Mesela bir Alman'a nasılsın diye sorarsanız (ki onlar nasıl gidiyor diyor aslında), karşılığında asla "iyi" cevabını alamazsınız, onlar otomatik olarak "eh işte" manasına gelen "gidiyor" derler. Benzer olarak Fransızlar da bu soruya genelde "gidiyor" derler konu kapanır. Amerikalı/İngilizler daha iyimserdir "iyi" derler, konu yine kapanır. Ama geveze milletim Türklere gelince "N'aber" gibi kalıplaşmış bir sorunun cevabı olarak bir saat laf dinlemek zorunda kalabilirsiniz. İşte bu düşünceden yola çıkarak Türkleri şu beş gruba ayırdım:

1. Süper!

En sinir olduğum insan tipini oluşturan bu süperciler grubu, hayatlarında güzel giden herşeyi biz fanilerin suratına vurmak isterler. Bu süperin ardından "Sevgilimle Seycheller'e tatile gittik", "Hayatımın aşkını buldum", "İş yerinde terfi aldım" gibi beni sinirden deliye çeviren bir ya da birkaç cümlenin daha gelmesi kaçınılmazdır. Bu fazla mutlu insanlar iyimserlikleri, yaşam enerjileriyle karşısındaki deliye çevirir, kıskançlıktan çıldırttır ama aslına baktığınızda bu tip insanların ancak yarısı gerçekten o kadar mutludur, geri kalanı sadece mutlu rolü yapıp kendilerini de buna inandırmaya çalışıyordur. Genelde kadınlardan oluşan bu tip insan, aynı zamanda kafe barlarda kadın grupları halinde oturup kahkahalarıyla baş ağrıtan, can sıkan tiplerdir, ekseriyetle uzak durunuz.

2. İyi

Benim de içine girdiğim bu grup, "Nasılsın" sorusunda gerçek bir mana aramaz, iyi der geçiştirir. "İyi" cevabı ardından başka bir soru soramazsınız artık, konuşmanın bu gereksiz kısmı biter, çünkü kimse "iyi" cevabı veren insana, "neden iyi/ nesi iyi?" gibi sorular soramaz, kendisi de ister istemez "iyi" demek zorunda kalır. Ben bir gün kendimi kötü hissetsem bile bunu arkadaşımla paylaşmak istiyorsam zaten konuşmanın bir yerinde paylaşırım ama daha buluşmanın başında insanı sıkmanın da anlamı yok yani.

3. Eh işte

Eh işteciler hiçbir şeyden memnun değildirler, onlara göre hayatları ne kadar güzel, sevgilileri ne kadar taş, patronları ne kadar kanka olursa olsun hayatta hep söylenecek bir şeyler vardır, o yüzden de "nasılsın" sorusuna cevapları ancak "eh işte" olur. "Eh işte" diyen insan her zaman karamsar, bazen sıkıcı, çoğunlukla da suskun içine kapalı bir tiptir. Depresyon "eh işte"nin kaçınılmaz yoldaşıdır ki böyle insanlar arkadaş gruplarının havayı karartanlarındandır. Ha, tabii "eh işte"yi o an gerçekten kendini iyi hissetmediği için söyleyen insanlar da mevcuttur, o yüzden eh işteciler her zaman bir sonraki gruba yeğ edilmelidir.

4. Kötü

Kötücüler yanından hızla kaçılması, mümkünse kendisiyle bir daha asla görüşünülmemesi gereken insanlardır. Daha konuşmaya başlar başlamaz karşısındaki darlar, bütün sorunlarını nefes almadan ortaya döker, ki her zaman fazlasıyla sorunludurlar. Şu tarz bir konuşmayı bu insanlarla sık sık yaşarsınız:

Kötücü: Naber?
Ben: İyi, senden?
Kötücü: Kötü ya sorma, karnım ağrıdı, başım kaşındı, annemle kavga ettim, karım yemeği yaktı, politika da berbat, havalar bir tuhaf vs. vs.

Bu kötücüler aynı zamanda "ne olacak bu dünyanın hali" grubuna da dahil olduklarından söylenmekte üstlerine yoktur, size kendinizi kötü hissettirir, duygu sömürüsü yapar bir de sizden empati kurmanızı isterler. Kesinlikle dünya üzerinde yaşayan en huysuz en sevimsiz insan türüdür ve uzak durulması gerekir.

5. Hamdolsun

Hamdolsuncular tüm bu gruplardan ayrı tuhaf bir gruptur. Bu grubun insanlarını aynı zamanda her cümlede en az bir kez "Allah" demelerinden tanıyabilirsiniz, inşallah, maşallah, evvelallah ve türevi laflar ağızlarından düşmez. Her cümlelerinde Allah'a bağlılıklarını bildirip karşısındakine dindarlığıyla hava atmaya çalışır. Bu tip insanlar sinir bozucudur, ayrıca zaten bu insanlarla konuşmaya çalışmanız da boşuna olur, çünkü büyük olasılıkla her konuya din açısından bakıp canınızı sıkacaklardır.

Tuesday, February 21, 2012

Bir takım aşık sayıklamaları

Belki inanmayacaksın ama ben böyle değildim seni sevmeden önce, şimdi neye baksam, neyi duysam ağlıyorum. Bir şarkı dinliyorum ağlıyorum, seni düşünüyorum ağlıyorum, seni düşünmüyorum ağlıyorum, televizyon reklamlarına ağlıyorum, Kerim Fatmagül'e köpek aldı diye ağlıyorum, salya sümük bir kadına dönüştüm bu günlerde. Sebebi hep sensin ama biliyorum.

Sonra bir kıskanç oldum ki sorma, yolda gördüğüm sevgilileri dövesim var, tarihte birbirine kavuşmuş ne kadar sevgili varsa hepsine çeşit çeşit işkenceler planlıyorum kafamda, sen yoksun ya kimse olmasın, herkes mutsuz olsun, yalnız olsun bana ne! Sen olmayınca olmuyor buralar be kedi!

Saturday, December 25, 2010

Üff

Bu aralar pek yazasım mı yok, ne yazsam bilmiyor muyum öyle bir durumda takılıyorum. Geçen gün haberlerden önce Esra Erol'un programının sonuna denk geldim haberlerden önce (şimdi hemen bilirim ben o denk gelmeyi demeyin, hiç öyle bir yapım yok, izlersem söylerim, hiç utanmam) bir kadın gördüm, kendini ballandıra ballandıra anlatıyor, elli yaşlarında, sabah erken kalkar muhakkak yürüyüş yaparmış, sonra bir duş, güzel bir kahvaltı ve gazeteler... Ben de böyle yapsam diyorum, ne güzel olur diyorum, ne mümkün.

Benim sabahım şöyle geçiyor, zaten saat 1'i geçe yatıyorum uyumam 2'i buluyor, sonra sevgilim aşkım Leo'm sabah altı buçuk dedin mi benim yatakta, yorganın içine girip ayak bacak ne bulursa tırmalıyor. Bacaklarım savaş alanına döndü valla, kan gövdeyi götürüyor içeride, o kadar. Ya bir yolunu bulup onu odadan atıp tekrar uyuyorum, ya da uykum kaçıyor uyanıyorum. Uyuyabilirsem ne ala, yoksa Leo uyuyana kadar bekleyip yeniden yatmam lazım, o da dokuzu buluyor. Ee artık öğleden önce uyanmam imkansız, nerede sabah yürüyüş yapmak. Bari diyorum yoga yapayım, hiç yaptığım yok. Akşamları aklıma geliyor "Aa, ben yoga yapacaktım di mi, bak unuttum, neyse yarın yaparım". Her gün aynı terane yani.

Aman canım neyse, o kadını da görmek için geldiği adam beğenmedi, elektrik tutmamış, adam böyle akça pakça sarışın seviyormuş (adam 60 yaşında çirkin bir tip bu arada). Öyle işte, yürüyüşle olmuyor bu işler demek ki...

Sunday, November 28, 2010

Allah Belanı Versin Yılmaz Morgül

Dün Okan'a bakayım dedim bir de ne göreyim, Yılmaz Morgül bizim bildiğimiz Farfara'rı elektro arkaplanla dıstık dıstık yapmış dans ediyor. Bir de albüm kapağında soyunmuş ( o vücut onunsa ben de Dita'yım anasını satayım). Ben buna hazır değilim Yılmaz'ım Morgül'ün, Türkiye hatta tüm insanlık buna hazır değil, yapma iki gözüm, rezil etme kendini daha çok.

Yalan değil ha Naide'nin şarkısı bundan güzel, ben ya da sen ya da o ya da biz....

Bakınız Yılmaz Morgül ya da YLMZMRGL...









Saturday, October 16, 2010

Freedom /Özgürlük

Dünyada iki tip özgürlük vardır, biri kurumların bize verdiği sahte özgürlükler, demokrasilerde devletin halkın isteğine göre yönetilmesi özgürlüğü, ailenin seni serbest bırakmasının verdiği özgürlük, üniversitede istediğin bölümde okuma özgürlüğü, toplumda istediğin gibi yaşayabilme özgürlüğü, din kurumunun verdiği istediğin şeye inanma özgürlüğü, bir de kapitalizmin bize sunduğu tüm sahte özgürlükler; kendini ifade edecek yaşam biçimini seçme özgürlüğü, istediğin yerde yaşayabilme özgürlüğü, kısacası ekonomik özgürlük... Bu özgürlükler, ki nadiren insan hepsine bir anda sahip olabilir, kurumlar tarafından verilir, bu da demektir ki bir anda elimizden alınabilirler. Bir savaş ya da darbe olduğunda misal, yaşama özgürlüğünüz bile elinizden alınabilir.
There are two types of freedom in this world, the fake freedom that institutions give us; the freedom to control the execution of the governments, the freedom that your family gives to you, the freedom to study whatever you want at the university, the freedom to live the life your way in the society, the freedom to believe whatever religion you want and of course all the empty freedoms that the capitalism offers us, the freedom to choose the life style to reflect who you are, the freedom to live in anywhere you like, in short economical freedom...All of these freedoms are randomly obtained by the same person at the same time and are given by a constitution and this means that they can be taken away at any time. For example, a war or coup d'état can even take your freedom to live away.

Bir de gerçek anlamda özgürlük vardır, bunu ancak siz kendiniz yaratabilirsiniz. Önce kendini keşfetmek gerekir, sonra ne istediğine karar vermek ve sonunda bunun için savaşacak güce sahip olmak. Başta bizi özgürlüklerle donatan kurumlara karşı verilir bu savaş, bir kere sürüden ayrılanın ekonomik özgürlüğü olamaz, ekonomik özgürlüğü olmamak beraberinde kapitalizmin tüm özgürlüklerini yok eder. Bireyleşme süreci toplumdan soyutlanmakla sonlandığında ise, yukarıda saydığım tüm özgürlüklere veda etmek gerekir. Yalnızlığı göğüslemektir belki verilecek en büyük savaş, çoğunlukla da kaybedilir.

There is also freedom in the real sense, which can only be created by you. First you need to discover yourself, then what you want and at last you need to have power to fight for it. The first front of this war is given by the constitutions that grant us with so many freedoms, once you set yourself free from them you cannot have the economical freedom anymore, and this will cancel the freedom that capitalism gives to you. When the individualisation process will end with alienating from the society, you need to farewell to all the freedoms counted above. The thoughest front is perhaps is the fight against the loneliness, which will be lost at most of the time.

Monday, August 30, 2010

Sevgili Günlük/Dear Diary-30.08.2010

Eveeet, bugün ki sayıklamalarım aşağıdaki gibidir:

Yes, today's ramblings are as follows:

-Bugün Zafer Bayramı olması vesilesiyle sokaklar bomboştu, ha ben sokakları çok mu gördüm o ayrı konu, bütün gün ofisteydim zira. Hem hiç bir iş yoktu, hem de sekiz buçuğa kadar çıkamadım, anlamadım gitti...

-Today was a national holiday, so the streets were almost deserted. I didn't see the streets as I was sitting in the office all day, that was another deal. There wasn't many work to be done but I has to stay until 8.30, go figure....

-Üsküdar'da evet şapkası takan iki kadın vardı, bir adam yanlarına geldi "Aa, oluyor mu ama çıkarın o şapkaları" dedi, kadınlar utanarak çıkardılar. Yoksa herşey bu kadar kolay mı?

-Turkish politics....

-Dexter'ı biraz geriden izliyordum bugün sezon bitti, Dexter'ın yazarları ne kadar piç olduğunuzun farkında mısınız? Çok pisliksiniz ya ne istiyorsunuz Dexter'ımdan. Bu arada John Lithgow müthiş bir oyuncu, ama o yüzleşme sahnesindeki mimiklerle Michael C. Hall onu kat kat aşmış. Yazık Dexter'a ya:(((

-I'm watching Dexter from a little behind, I just finished the 4th season. The writers of Dexter, do you know how wicked and awful you are, don't you? What do you want from Dexter! By the way, though John Lithgow is a fantastic actor, in the face-off scene Michael C. Hall with his facial expressions is so much better than him. Poor Dexter:(((((((

-Bu aralarda işlerini kesinlikle yapmayan bazı insanlarla uğraşıyoruz işte (isimleri lazım değil), işi yarım yamalak yapıp para almak nasıl oluyor anlamıyorum, bu insanlar nasıl işlerini devam ettirebiliyorlar? Yok yani onlara kimse bir şey demiyorsa, ben mi salağım da her şeyi tam yapayım diye boşu boşuna uğraşıyorum? Bir de konuşmalarını duysanız, hiçbir şeyi yanlış yapmıyor onlar, hatta yanlışı yapan biziz, o kadar da pişkinler yani. Ne diyeyim bilemiyorum, sinirlenip sinirlendiğimizle kalıyoruz...

-We have to deal with people who don't do a proper job at work nowadays (no names necessary), they just barely do the work sloppy and get the money. I don't understand, how can these people stay in the business? If someone ever says them anything, am I stupid trying to do everything nice and good? And if you can hear them, they do nothing wrong, in fact we are the ones who do the wrong things, they are these impudent! 

-Kafamda yeni bir proje var bir zamandır, olursa süper olacak, ama en az 1 yıl araştırma yapmam gerekiyor sanırım, kendimi bu işin içine atsam mı atmasam mı çok karar veremiyorum. Ama gözümü karartıp gireceğim herhalde, bakalım ilerideki günler neler gösterecek?

-I have a new project in my mind for a while, but it will require at least one year of research I think and I cannot decide if I should just hold my breath and jump into it or not. But I think I will at the end, let's see how it goes....

Sunday, August 29, 2010

Sevgili Günlük/Dear Diary-29.08.2010

Evet gelelim bu günün zırvalamalarına.... Bildiğiniz gibi bu gün benim için tatil, yani ense günüydü. 10'a kaar uyudum, sonra televizyon izledim, demi-sek-peynir ikilisine bir de helva ekledim, kafamı dinledim... Gelelim neler sayıkladığıma:

Let's begin with today's ramblings shall we... As you may know, today is my day-off, meaning slacking off all day long. I slept until 10, watched t.v., drank wine with cheese and cleared my head. But let's start with today's topics:

-Zuhal Olcay hakkında sayıklamaya devam.... Şimdi Zuhal Olcay her dizide kocasından ayrılmış güçlü, erkeklere kafa tutan kadın ya, bir kere de mutlu evliliği olup erkeklere kafa tutan kadın olsa olmaz mı? Güçlü kadın olmak için illa erkeksiz mi olmak gerekiyor, nedir yani? Bu arada bizim sülalede (ben-anne-teyze) Yetkin Dikiciler'e karşı beğeni Nazım Hikmet'ten midir bilinmez ama, çok karizmatik adam ya...

-Again about my favorite Turkish actress...

- Yokyer kitabını burada yazmıştım, şimdi de BBC'deki dizisini izliyorum, efektler berbat ama dizi süper olmuş. Yarın bitiririm tahminen...

-I wrote about Neverwhere on the blog before, now I'm watching its series made by BBC, the effects are awful, but the series are cool. I'll finish it tomorrow probably...

-Bu akşam sabaha doğru Emmy'ler var, bakalım bu yıl kimler kazanacak?

-Emmy's awards will be given tonight, let's see who'll win this year....

-Bu arada Molpet reklamları ne kadar korkunçlar değil mi? Hayatımda bu kadar agresif şekilde pazarlanmaya çalışılan bir şey daha görmedim. Kafamıza kaka kaka inandıracaklar Molpet'in en kuru pet olduğuna sanki (ki değil). Reklamcılık filan okumadı mı bu reklamı yapanlar allah aşkına, kapitalizmin temel prensibi dayatmak istediği düşünceyi kitlenin kendi düşüncesi olduğuna inandırmaktır aslında, benden bir öneri...

-About lousy Turkish commercials, so again you'll not understand a thing...

Benden bu akşamlık bu kadar, bugün kafayı dinlendirdik malum, düşünecek çok bir şey çıkmadı...

-Today's ramblings are limited today as I didn't think a lot today to tell you the truth, so see you tomorrow....

Sevgili Günlük/Dear Diary-28.08.2010

Tamam, sadece ikinci gün olmasına rağmen dün akşam bir şey yazmamış olabilirim. Ama insan da günlüğüne her gün bir şey yazmaz ki, bazen kalkar sabah yazar (ki şu anda onu yapıyorum), bazen canı istemez hiç yazmaz, değil mi?

Ok, even though it was only the second day, I didn't write anything yesterday. But people don't suppose to write everyday to their dairies right, sometimes they write it in the following morning (like me right now), or don't write at all, isn't it?

Neyse gelelim günün artıklarına:

Let's start with the ramblings:

-Bugün ekipmanlarla biraz daha oynadık, hiç sıkılmayacağım bu işten belli. Ayrıca dün kurgu da yaptım, teknoloji/alet seven yanım çok mutluydu yani.

-We played with the new equipments a little bit more, it seems like I never get tired of this. Also I made some simple editing yesterday, so my technology-geek side was quite happy.



-Akşam ailemle güzel bir gece geçirdim, gecenin en güzel yanı da bugün tatil yapacağımı öğrenmek oldu. (Saat 10'a kadar uyudum, dünya varmış!)

-I spent a nice evening with my family, and the best part of it was the news of my day-off for today! (I slept until 10!)  

-Zuhal Olcay'ın yeni dizisi başlamış da benim haberim yokmuş. Aslında dizinin çekiminin başladığını biliyordum tabii, ama Star yeni yayın döneminden önce dizilerin yeni bölümlerine başlamış, bak işte bundan haberim yoktu. (Bu arada teyzemin laf arasında bunu önemsiz bir şeymiş gibi söylemesi, annemin de "ya evet bak sana söylemeyi unuttum" gibi bir tavır takınması beni sinir etti. Kimse mi bir şey söylemez yahu, benimle 5 dakika konuşan herkes Zuhal Olcay takıntımı bilir oysa ki). Diziye gelirsek, "Umut Yolcuları" dizisinde Zuhal Olcay bir polisi oynuyor. Zuhal Olcay yüzünden polis dizisi de izleyeceğim yani. (Beni 5 dakikadır tanıyan herkes polislerden nefret ettiğimi de bilir). Olsun, içinde Zuhal Olcay olan herşey güzeldir mantığıyla dün netten ilk bölümü izledim. İzlenimlere gelince, Zuhal Olcay'ı Marishka Hargitay'e benzetmeye çalışmışlar, ama güzele ne yakışmaz öyle de güzel olmuş. Yalnız kamera biraz daha atlayıp zıplarsa gözlerim yerinden çıkacak, epilepsi krizi filan geçireceğim, Ümmü Burhan'mış yönetmen (Hatırla Sevgili'nin yönetmeni), kendisinden tempoyu yüksek tutması için başka bir yol bulmasını rica ediyorum. Bir de müzik feci, hiç olmazsa CSI'ın müzikleri güzel. Sevdiğim bir yan var dizide yalnız, yine polislik mevzuları çok yapay ahlaki değerler şeklinde verilse de, çocuk bürosunda bazı şerefsiz polisler gösterilerek tüm polislerin melek olmadığı gösterilmiş en azından. (O da bir şey). Sonuçta en sevdiğim dizi olmayacak, ama Zuhal Olcay'cığım için izlenir. Bir de Yetkin Dikiciler'le süper ikili olurlar (Bu arada ah Çatısız Kadınlar ne diziydi değil mi, bence onun remake'i, spin-off'u filan çıksın)

-O.k. this part is about my favorite Turkish actress, so you won't get it even if I translate it. So...

- Mesele Zuhal Olcay olunca lafı çok uzattım tabii. Salam Pax'ın günlüğünde savaş iyice kızıştı, sinirlerim bozuluyor. Zaten bu aralar çok duygusalım sanırım, sokak köpeklerine üzülüyorum, sokak çocuklarına üzülüyorum, sonra kendime üzülüyorum (Mirkelam'dan alıntı: üzüldüğüme üzülüyorum). Şizofreni belgeselinde izlemiştim, insanı şizofreniye sürükleyen şeylerden biri, büyük şehirin bu kötülüklerini bazı insanların görmezden gelememesiymiş. Öyle işte... 

-The war becomes more and more brutal in Salam Pax's dairy, which unsettles me. In fact I think I'm very emotional nowadays, I'm sorry for the stray dogs, I feel sorry for children living on street, then I feel sorry for myself for feeling sorry. I watched in a schizophrenia documentary that one of schizophrenia's reason is not being able to block the negative sides of living in a big city. So....

Friday, August 27, 2010

Sevgili Günlük/Dear Diary

Evden işe, işten eve gelirken sürekli kafamda bloga yazacak şeyler buluyorum, ama çoğunu yazmaya zamanım kalmıyor. Bugün tam olarak beynimdekileri kusmak isteğindeyim.

Walking from home to work and vice-versa, I always think of stuff to write in the blog, but mostly I don't have time to write them. But today, I want to barf everthing inside of my head.

-Öncelikle twitter'a yazmıştım daha önce, evet-hayırdan gına geldi diye, gına gelmek yeterince güçlü bir ifade değil, her akşam eve döndüğümde yoldaki evet-hayırları kusuyorum. Bir ülkenin siyaseti ve partilerin ideolojileri bu kadar anlamsız iki kelimeye yüklendiyse vay halimize!

-This is highly local politics, so you won't understand a thing:)

-İş her zamanki gibi yoğun. Haftasonu dahil çalış çalış çalış... Aslında yaptığım işi seviyorum ama kendime ayıracak hiç zamanım yok. Arada bir eve erken gelirsem (19.30) maske filan yapıyorum, oh diyorum bugün kendime özen gösterdim! (Maske yapmak kendine zaman ayırmak oldu hadi bakalım!) İşte bütün gün akşam ne yapacağım diye düşünüyorum, tv mi izlesem, kitap mı okusam, bilgisayar da bir şeyler mi izlemeli ya da film mi? Sonra eve 8.30-9.30'da gelip hiçbir şey yapamadan 10.30'da sızıyorum (en geç!) Bir arkadaşımı göreyim desem karşısında oturup ayakta uyuyorum. Kısacası "All work and no fun makes Jack a dull guy".

-The work is as hectic as always. Work, work, work even on week-end... Actually I love what I do, but I have no time to spare for myself (and I need time for myself). If rarely I go home early (7.30 P.M.) I apply a beauty mask and consider myself lucky for spending time for myself! I constantly think of what I will do at night, should I watch t.v., a film or some series, read a book maybe? Then I come home at 8.30-9.30 and fall asleep at 10.30 (at the latest!). If I decide to go out with a friend, I sat and sleep with my eyes open. In short "All work and no fun makes Jack a dull guy"

-Bugün ofise ekipmanlar geldi, onları kurduk, çocuk gibi eğlendim. Kamera güzel bir şey, bir de film kamerası olsa tabii, tercihim super 8, tapıyorum onlara!

New equipments came to the office today and we monted them. Camera is a great thing, if only it was a film camera! My choice for ever is the super 8, I adore them!

-Akşam eve dönerken otobüste bir kadın vardı, oh la la! kendime rüküş dediğime kızdım. Altında garip bir yeşil-siyah pötikareli mini etek, üstünde daha da garip yeşil belden bağlama bir gömlek (belde bağlama gömleklerin 80'lerde yok olmasını bırakın, bu gömlek her tarafını gösteren bir gömlekti ve zaten sadece göğüs bölgesinde mevcuttu), kolunda kafam kadar 3 boncuklu bilezik, bir tane de deve kadar plastik bir şey, boynunda ayı gibi kolyeler. Bir de bütün otobüs parfümü kokuyordu (ki parfüm de bayağı ağırdı tabii).

-I saw a woman on the bus tonight. Oh la la, I never call myself over-dressed ever again. She has a short skirt in a weird green and black, a weirder green shirt that one ties from the belly (not only that tied shirts are so 80's, this was was sheer and it only covered the breasts, barely). Then she had 3 huge bracelets with beads and a huge plastic-one and huge necklaces (I counted 3). And the whole bus smelled like her perfume (which wasn't a light-one)

-Bu aralar 'Salam Pax'ın Bağdat Günlüğü' diye bir kitap okuyorum. 2. Körfez Savaşı'ndan önce yazmaya başlayıp savaş süresince neredeyse canlı yayın yapan bir blogger (host'u da blogspot hatta), Kabalcı'da 2 liraya buldum. Şu anda kitapta savaş yeni başladı, tüylerim diken diken oldu. Zaten bu savaş zamanında annem televizyon izlememi yasaklamıştı, izleyip izleyip ağlıyordum, savaş bana yaramıyor (kime yarıyor ki?). Neyse günlüğü sağır sultan duymuş da ben duymamışım sanırım, süper bir şey okuyun.

-Nowadays I read 'Salam Pax's Baghdad Diary'. He's a blogger (from blogspot) who started to write before the second Gulf War and continues it through the war. Right now, the war just started and it gives me chills to read it. In fact, when the war really happened, my mom banned me to watch t.v. as I watched the footage and cried my eyes out. Wars don't do me good (then they do no one any good). Probably everyone heard of him but me before, but if you don't, go read him, he is good. 

Bugün kusacaklarım bu kadar. Hep günlük tutmaya başlayıp hiç bir defteri tamamlanamayan bir insan olarak sizce her akşam buraya kusabilir miyim? Aslında gerçek bir günlük tutmak istiyorum, biri bana bir günlük hediye etse de kendimi mecbur hissetsem, belki o zaman tamamlarım...

Ok, that's all in my mind for tonight. I always start to write a diary then leave it in the middle, so I can't promise to write one regularly, but what do you think, can I write here regularly? Actually I want to keep a real diary, maybe if someone gives me one, I would feel obligated...

Sunday, August 22, 2010

It's such a perfect day....

Bu hafta inanılmaz derecede yorulmuş ve işten bunalmıştım ki, pazar günü tatil yapacağımızı öğrendim. Aslında Cumartesi de pek bir şey yapmadık, keyifliydi, ama bugün anlatmakla bitmez.

This whole week I was just tired and depressed by work, then we learned that Sunday is day-off! Actually we didn't do much Saturday either and it was kinda fun, but today was just what I needed.

Önce şunu söyleyeyim ki ,bugün değil evden, odamdan bile 3-4 kere dışarı çıktım, ama hiçbir yere gidecek halim yoktu zaten, bugün dinlenme günüydü. Bir kere 12'ye kadar uyudum. 2 kere uyandım tabii, ama zorla kendimi uyuttum ve uykudan şişmiş gözlerle kalktım. Dışarı çıkıp sigara almaya bile üşeniyordum ki, anneciğimin benim için yalnız sigara almakla kalmadığı, ayrıca buzdolabında bir cheesecake'in beni beklediğini ve dün evde var sanıp aradığım ama bulamadığım Digiturk dergisinin de alınmış olduğunu gördüm. (Anneler ne hoş insanlar değil mi?)

First, let me say that, not even I didn't leave the house today, I also only got out of my room 3-4 times. I slept until 12, of course I woke up before but just forced myself to sleep. I got up with swelled over-slept eyes and thought what an effort it takes for me to go out to get some cigarettes. Then I figured that not only mom got me a pack of cigarettes, also that a cheesecake was waiting for me in the fridge and mom got the tv-magazine that I was looking for yesterday. So I drank my coffee and figured out what to watch for the day. (How nice moms are!)

Kahve eşliğinde günün izlenecek filmlerine karar verdim, yine annemin kıyağıyla güzel bir kahvaltı çektim ve başladım izlemeye. Önce 'A Single Man', mükemmel bir filmdi, bu arada Digiturk'ün festival kanalı açması ve benim vakitsizlikten hiçbirini izleyemem çok sinirimi bozuyordu, en azından bir film izlemiş oldum.

The first film was 'A Single Man', and oh what a wonderful film it was. The only problem was that it got me a little depressed at the end.

Sonra odamı topladım, temizledim ve 'Guiletta degli Spiriti'ye daldım. Şimdi de Harry Potter, ve sonrasında biraz kitap ve yeni serilmiş çarşaflarla ve defne sabunumun kokusuyla bir uyku...

Then I did some cleaning and watched Fellini's masterpiece 'Guiletta degli Spiriti'. Now it's time for Harry Potter, a little reading and a nice sleep in clean sheets with my new bay-leaf soap's smell....

Bugün gerçek anlamda bir temizlenme günü oldu, hem odam, hem de beynimi temizledim, darısı başka pazarlara....

This day was truly about cleaning, both my room and my brain a little bit, I hope they will be more Sundays like that....


duran duran - perfect day
Yükleyen kareem93. - Son dakika haberler

Sunday, August 15, 2010

The camcoder of my dreams: The Barbie Cam!/ Hayalimdeki Kamera: Barbie Kamerası!

Sonunda hayatımın kamerasını buldum, hem de 50 dolara! Üstelik bu kamera bir Barbie bebeğin içinde.... Karşınızda Barbie Video Girl!

Finally I found my dream camcoder, and it's only 50 dolars! And if it's not enough, the cam is in a Barbie Doll! Voila.... Barbie Video Girl!



Canon 7D vs. Barbie Video Girl from Brandon Bloch on Vimeo.



Of düşünsenize ne güzel belgesel çekerim ben bu bebekle:))))

Think about the documentaries I can shoot with it:))))



Aqua - Barbie Girl
Yükleyen universalmusicsuisse. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Saturday, August 14, 2010

Din Toplumun Afyonudur!

Bugün işten söylene söylene eve dönüyorum, saat iftara bayağı yakın, tabii Üsküdar iftar çadırında çılgın bir kuyruk... Sonra baktım herkesin elinde bir broşür, bazısı yellenmek için kullanıyor, bazısı okuyor, ne olduğu belli tabii, millete evet dedirtmeye çalışıyorlar. Çadırın yanında AKP'nin standımsı birşeyi, RTE'nin gül yüzü, ekrandan birşeyler söylüyor. Ve eminim yine bu insanlar evet diyecek. Sonra deyince kötü oluyoruz ama bu millet sahiden aptal (ah Aziz Nesin burada olsaydın sen daha güzel söylerdin!)

Niye mi yazdım bunu, hiçbir fikrim yok, kafamdakilerin çok küçük bir kısmını kusmak için herhalde. Hepsini kussam atom bombası etkisi yapacak, etrafı kokutmaya gerek yok.....

Wednesday, August 11, 2010

Ne zaman sıkılsam saçlarımla oynuyorum/ I play with my hair whenever I get bored

Saçlarım uzadı ya, son zamanlarda canım ne zaman sıkılsa saçlarımla oynuyorum. Mac'in anlamsız ama eğlenceli programı Photobooth da oyunumun yardımcısı. İşte kanıtlar:

Since my hair is long after years of using it short, I play with my hair whenever I get bored. And Mac's stupid but fun to use program Photobooth is my little helper. Here are the results:


3 Ağustos 2009, nam-ı diğer mac'ime ilk kavuştuğum gün, yaptığım ilk iş de bu günü belgelemek oldu. Mekan: Babamın evi

3 August 2009, a.k.a. the day I met with my mac, and the first thing I did was to photograph myself and this moment. Location: Dad's house


Tarih 19 Şubat 2010, canı sıkılmış bir Zeynep. Mekan: Odam

19 February 2010, a bored Zeynep. Location: My room


 Tarih, 16 Mart 2010, süslenmiş bir Zeynep. Mekan yine odam, arkada prenses yatağım.

16 March 2010, a dressed up Zeynep. The location is again my room, with my princess bed at the back.


 26 Mart 2010. Annemin doğumgünü, mekan yine odam

26 March 2010. Mom's birthday, location: my room.

 07 Nisan 2010, fazlaca kokoş ve biraz da Frida bir Zeynep ve deneysel takılmalar. Mekan yine odam.

07 April 2010. A very over-dress and a little bit Frida-ish Zeynep and her experiments. Location: my room.

 09 Mayıs 2010. Anneler günü, süslenmiş bir Zeynep. Yine odasında...

09 May 2010, Mothers' Day, again a dressed Zeynep. Again in her room....


15 Haziran 2010. İşin ilk günü. Mekan yine odam...

15 June 2010. First day of work. again my room...
 
 24 Temmuz 2010, ofise önemli bir misafir geliyor, süslü ve şık bir Zeynep. Mekan: Ofis....

24 July 2010, an important visitor comes to our office, a very chic and dressed Zeynep. Location: Office...


Dün, gözlerden de belli olduğu gibi epeyce sıkılmış bir Zeynep. Mekan: Ofis

Yesterday, as you can see from the eyes a very bored Zeynep. Location: Office


Ve bugün, sıkıntı devam etmekte, mekan: ofis

And today, the boredom continues, location: office  

Wednesday, July 21, 2010

Engelliler için otobüs varmış

Engelliler için özel otobüs olduğu efsanesini daha önce duymuş, ama kendilerine hiç rast gelmemiştim. Dün akşam ilk defa bir tanesine bindim. 12 Kadıköy-Üsküdar hattı ne zaman gelecek diye ömür tüketirken, bir baktım karşıdan böyle tuhaf yeşil bir otobüs geliyor, bizim İETT otobüsleri gibi değil pek, daha çok şehirlerarası otobüsün minyatür boyu gibi. "Allah allah" dedim, sonra otobüs durdu ve sağa doğru eğildi, ben tabii "hayırdır işallah" dedim içimden, meğerse o bir engelli otobüsüymüş. Durduğunda otomatik olarak yana eğilip kaldırım hizasına geliyor, engelliler de rahatça inebiliyor, hiç merdiveni de yok. Benim için en önemlisi de klima sistemi müthiş.


Şimdi şöyle bir sahne getirin aklınıza, yer: Üsküdar otobüs durakları, vakit: akşam 7.30-8.00, yani kalabalığın en yoğun olduğu zaman. Tuhaf yeşil bir otobüs geliyor, duruyor ve sağa doğru yatmaya başlıyor. Otobüs zaten bizim İETT otobüslerine kıyasla otobüs değil, jet gibi gözüküyor. Halkın ilgisi yoğun tabii. Ben bindim, oturdum cam kenarına, millet ağzı açık otobüse bakıyor, bir kaç meraklı, bindi inceledi filan. Bayağı bir şamata yani. Otobüs geri kalkıp normal yüksekliğine geldi ve yola çıktık. Kaptan şoförümüz konuşuyor (Gerçekten!): "İyi günler sevgili yolcular, şu anda bindiğiniz otobüs bir engelli otobüsü, hiç merdiveni yok, durduğunda otomatik olarak sağa yatıp kaldırımla aynı seviye geliyor.... -falan filan, uzundu bayağı bu konuşma- Bugün bu otobüsün ilk günü, eğer yasa geçerse 1500 tane daha alınacak, lütfen İETT'nin sitesine girip fikirlerinizi yazın..." Şoför bir gururlu, bir gururlu, sanki otobüsü kendi yapmış. Bu arada yurdum insanı fikirlerini yazmak yerine otobüste söylemeye karar verdi, şamata devam ediyor yani. Yanaştığımız her durakta insanlar zaman makinesi görmüş gibi şaşkın şaşkın bakıyor, yolda otobüsü birbirlerine elle gösteriyorlar. (Üsküdar'a teknoloji geldi, ey teknoloji sen nelere kadirsin!). Velhasıl hayatımın en ilginç şehir içi otobüs yolculuğu oldu.

Bu kısmı geyik, yalnız sonunda engelliler için bir şeyler yapılmasına çok sevindim. Bu şehirde engelli olarak yaşamak, yaşayamamak demek çünkü, yollar, kaldırımlar..... Geç de olsa bir şeylerin olması sevindirici. Ama yeterli mi, işte ondan hiç emin değilim.

Not: Bu sabah yine o otobüse bindim, inerken şoför "Muhterem yolcular, hepinizin günü aydın olsun" dedi, acayip bir şoför, belgeselini mi yapsam?

Monday, June 14, 2010

Yorulmuş Bacaklara Mucize Çözüm

Sizi bilmem ama ben yaz aylarında feci bir sorun yaşıyorum, şişmiş bacak ve ayaklar. Normalde blog'da ürün tanıtımı gibi birşey yapmyorum, ama bu mucizevi kremi keşfedince kendimi tutamadım.

Sözü geçen krem, Gratis'in bize özel olarak Almanya'da ürettiği "Franziskus Leinlotion" yani Franziskus bacak kremi. Franziskus da ne derseniz, kendisi çok saygı duyduğum bir kişi olup, bitkilerin ve hayvanların azizi olarak bilinen Aziz Fransis'tir. Krem de zaten bir sürü ottan oluşuyor, ökaliptus, jojoba yağı, çam,aloe vera. İlk sürdüğünüzde hoş bir serinlik veriyor, sonra bir yarım saat sonra bütün ağrılar diniyor, ayrıca cildi besleyip bebek poposu yumuşaklığına getiriyor...



Bana inanmıyorsanız denemesi de sadece bedava, çünkü krem 2 lira! Deneyin, duacım olursunuz.

Thursday, May 27, 2010

Aşk-ı Memnu'nun bir ülke üzerine etkileri


Aşk-ı Memnu'nun finali yaklaşıp facebook'ta Nihal'le Behlül'ün düğünü, Bihter'in cenazesi "event"leri açılırken, ülke çocuklarına da bir şeyler oluyor...

Biraz önce bizzat kendi sokağımda şahit oldum, 5-6 13 yaşlarında kızlı erkekli grup sanırım "Aşk-ı Memnuculuk" oynuyorlardı (!). Şişko çirkin bir çocuk "ben Behlül olacam bana ne" diye tutturuyordu ben yanlarından geçerken, kendimi tutamadım valla bir kahkaha kopardım. Ayıp oldu çocuğa ama, oğlum olacak var olmayacak var sen nire Kıvanç Tatlıtuğ nere şimdi di mi?

Bunu sırf eğlenin diye anlattım, yoksa Aşk-ı Memnu Türk aile yapısını, değerlerini bozuyor diye çık çık dil şaklatacaklardan değilim, çocuklarının seksi Aşk-ı Memnu'dan öğrendiğini sanan ana-babalar çok naifler, ve bu dil şaklatanların hepsi gizlice Aşk-ı Memnu izliyor zaten ben biliyorum. Aşk-ı Memnu hakkında diyeceğim tek şey Halid Ziya Uşaklıgil'in ne büyük bir eser yazmış olduğu, hem yazıldığı tarihte, hem 1975'de çekilen dizide, hem de günümüzde büyük olay yaratıyor. Neden, özellikle de doğuda, hiç mi böyle şeyler olmuyor sanıyorsunuz, bizim evde geçenlerde dönen bir dedikoduda sülalede benzer durumlar bile ortaya çıktı, araştırın sizin sülalede de çıkar. Bunlar hiçbir zaman konuşulmadığı için yok sanılıyor, Uşaklıgil sadece bu noktaya değiniyor, eminim bundan 100 yıl sonra da yine aynı tepkileri alacak, rahatlıkla bizim Madame Bovary'miz denebilir, tabii diziyi izlemek yetmez kitabı da okumak lazım.

Bir de son olarak (ay ne uzattım, çene çene) yıllar önce tiyatrosuna gitmiştim Aşk-ı Memnu'nun, Firdevs'i Betül Arım oynuyordu, ay o ne oyun o ne divalıklar, Nebahat Çehre'ye bin basar valla.

Friday, May 21, 2010

Grup Vitamin

Grup Vitamin ne güzel gruptu di mi arkidişlerim? (90'lar ağzına dömüş). Türk Pop Müziği'nin yarı Amerikan yarı arabesk olmasıyla dalga geçen, klipleri şarkı sözlerinden de güzel grup. Bugün oturdum bütün kliplerini tekrar izledim, enfes ya!

Ama siz bunu biliyor muydunuz ben kaçırmışım. Entelim ilk yönetmenin kim senin gelsin size o zaman...

Saturday, May 1, 2010

Okumak /Reading


Bilmeyen kalmamıştır ama tekrar söyleyeyim, yıllardır hep bir kitap klübüne üye olsam diye düşünürdüm, ama hiç kafama uygun bir şey bulamam. Sonunda kafama çok da uyan bir klüp buldum ve 3 aydır illedeROMANolsun'a üyeyim.

I think you all know by now, but for the ones who don't know, I finally found a book club to join and am a member for 3 months. 

Bu ayki toplantımızı bildiğiniz üzere Çarşamba günü yaptık. Toplantıdan sonra, Kadıköy tarafına gidenler bir taksiye bindik. İki kişi metrobüste indi, bir kişi de Kadıköy'de inince, ben takside yalnız kaldım. Takside de doğal olarak edebiyat konuşuldu, ben ne okuturum, sen ne okutursun vs. Herkes indikten sonra taksici döndü bana "Siz hep böyle kitap mı okuyorsunuz, ne güzel" dedi, ben de kısaca kulübümüzden bahsettim. "Ne güzel, dedi, ben de çocukken çok okurdum, başından kalkmazdım, sonra işte hayat..." Sonra Kemalettin Tuğcu dolu bir sohbet yaptık ben inenene kadar (çocukken ne okusun adam Kemalettin Tuğcu, Ömer Seyfettin tabii). Artık okuyamadığına üzüldüğünü söyledi, ama benim yaşımda bir kızı varmış, o da çok okuyormuş, okumanın yararlarından bahsettik sonra, yaşadığım en keyifli taksi yolculuğuydu.

We made this month's meeting on Wednesday. After the meeting, 4 of us going to the same part of town took a cab together. First 2 got out, then the other-one  and I'm left alone at the car. We, naturally spoke of books during the ride, and when everyone got out, the driver turned to me and asked "Do you always read like this?". I told him a little bit about our club. "How nice, he said, I always read as a child, but then life you know…" Then started a nice conversation about books and literature. He said that he was sorry not to be able to read anymore, but that she had a daughter around my age who also read a lot, we also talked about the positive influence reading makes in your life, and it was my best taxi ride. 

Bunu yazmak istememin nedeni edebiyatın nasıl insanın çevresine yayıldığıyla ilgili. Arabada yaptığımız 10 dakikalık bir konuşma, taksici normalde gecenin 11'de büyük bir olasılıkla hiç düşünmeyeceği halde ona okumayı hatırlattı, çocukluğuna götürdü. Sanırım benim okumayı sevmemin önemli nedenlerinden biri bu, genelde çocuklukta kazanılan bir alışkanlık olduğundan ve kitaplar en güzel çocuklukta okunduğundan (özellikle etkileyicilik ve hayalgücünü geliştirmesi adına) insanı çocuklaştıran bir şey aynı zamanda. Çocuk kitabı ya da fantastik kitap okumakla ilgili bir şey değil bu, ama bir kitabın karakterine kızıp "Ben olsam onu değil bunu yapardım" dediğiniz yerde, ya da hikayeyi çok sevip orada olmak istediğiniz anda hayalgücünüz işlemeye başlıyor.

I wanted to write about it to point out how literature really spread around. A little talk that his clients made in the car, made the driver to think about books and his childhood, which he would probably not do at 11 p.m. at night, driving. I guess, that's one of the main reasons why I like to read so much, since most of the time reading is a habit that we take at childhood, and because reading is most fun as a child (both because of the elevated imagination of the child and because books are most fascinating when the reader is young), reading is something that makes you a little bit childish. I don't only mean childhood books or fantasy books and such, when you get angry to a character in the book and start to think what would you do if you were him, or when you love a story so much that you imagine being there, your imagination kicks out.

Bu olay bana bir şeyi daha düşündürdü, daha doğrusu uzun süredir düşündüğüm bir şeyin ucundan tutup biraz yazmaya sevketti. O da şu ki, bu kitaplardan bahsettiğinde çocukluğuna dönüp gözleri parlayan adamın artık kitap okuma(ya)ması. Sanırım bir kısım insan için, kitap çocuklukta yapılan bir şey olarak kalıyor, ya da en azından okul yıllarından sonra bitiyor. Konu taksici, entellektüel farkı da değil, ben kaç kere bakkal tezgahının altında, müşteri olmadığında kitap okuyan bakkal gördüm. Çok da entellektüel şeyler okuyorlardı, öyle entel takılanların okuduklarından değil. Yani burada bence konu entellektüellik ya da dar gelir sınıfı filan değil. Çevrenizdeki insanların çoğundan "Ay çok istiyorum kitap okumak ama, hiç vaktim yok. Ben de yazın tatilde okuyorum" lafını ne çok duydunuz değil mi? Ve bu insanların çoğu da hali vakti yerinde ve üniversite mezunu insanlar. Ama aynı insanlar saatlerce dizi ya da maç izlemeye her hafta vakit buluyorlar. Burada ne diziyi ne maçı yermek derdim, sadece bir noktaya değinmek istiyorum.

This incident also made me think another thing, or more truly made me to write about something I think a lot nowadays. The fact that the driver, who had sparkles in his eyes talking about books, cannot or does not read anymore. I guess for certain people, reading stays as a childhood hobby, or at least finish with the graduation of the school/university they finished. This is not about the difference between intellectuals (mainly coming from upper or middle class)and drivers (middle-low class people), I saw many examples where small shop owners and workers read in their spare time. And they read far more serious books than the so-called intellectuals. And how many times did you hear the phrase "I want to read so much, but I just can't find the time"? Do they not mostly come from the upper-middle class? So this is definitely not a class issue. Also I must add that these people who don't have time to read easily find to watch t.v. or sport games. My point here is not to criticize games or television, but something else.
 
Kitap benim için bu insanların hissettiğinden çok farklı bir şey. Sanki nefes almak gibi refleks halinde yaptığım günlük bir işlev. Benim de çok yoğun olduğum zamanlar oluyor, günlerce çekimler için sabahlıyorum, 5 gün uykusuz kurgu yaptığım zamanlar oldu, ama her zaman okuduğum bir şeyler muhakkak vardır. Sanmayın ki her zaman Victor Hugo ya da Tolstoy okuyorum, böyle yoğun zamanlarda kafam onları almadığı için diğer kitaplarıma karşı suçluluk duya duya vampir kitapları, korku ya da Harry Potter okuyorum, ama bir şey okuyorum ya! Her dışarı çıktığımda bir kitap çantada yerini alıyor, bu yüzden çok sevsem de küçük çantam hiç yok, çünkü onlara kitap sığmıyor, vapurda, motorda, serviste ama bir yerde muhakkak okuyorum.

Reading for me is very different for what it is for these kind of people. It has become a reflex like breathing for me. I also am very busy at times, especially during shooting time when I don't sleep for days, but I always have something to read. If I don't have the time, I create it, I read on the road to work/school, at night before sleeping even if it means that I will sleep less… And the books are not my usual books, but lighter, more entertaining books (my guilty pleasure: vampire series!), but at least I read something. I get my book every time I go out, this is why I don't have a cute small bag, even though I love them very much, because you can't put books in it.

Bu refleksin de çocuklukta aşılandığına inanıyorum (en azından benim için öyle oldu). O yüzden çocukların okuması, okumaya teşvik edilmesi ve onlara hem zekalarını geliştirecek, hem eğlendirecek kitaplar seçilmesinin çok önemli olduğunu düşünüyorum. Neyse gece gece konuyu çok dağıtmayayım, bu benim kutsal kitaplarımla ilgili yazmak istediğim daha uzunca bir şeyin girizgahı olarak kalsın...

I think that reading becomes a reflex at childhood, so it is very important to encourage kids to read at school and at home, and it is also important to choose the right books for them to enjoy, so they will be attached to them. But do not let me to change the subject, and let this post stay as an introduction to what I want to write about what reading is for me….
 

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails