Bugün işten söylene söylene eve dönüyorum, saat iftara bayağı yakın, tabii Üsküdar iftar çadırında çılgın bir kuyruk... Sonra baktım herkesin elinde bir broşür, bazısı yellenmek için kullanıyor, bazısı okuyor, ne olduğu belli tabii, millete evet dedirtmeye çalışıyorlar. Çadırın yanında AKP'nin standımsı birşeyi, RTE'nin gül yüzü, ekrandan birşeyler söylüyor. Ve eminim yine bu insanlar evet diyecek. Sonra deyince kötü oluyoruz ama bu millet sahiden aptal (ah Aziz Nesin burada olsaydın sen daha güzel söylerdin!)
Niye mi yazdım bunu, hiçbir fikrim yok, kafamdakilerin çok küçük bir kısmını kusmak için herhalde. Hepsini kussam atom bombası etkisi yapacak, etrafı kokutmaya gerek yok.....
Uzun zamandır ilk defa çok satanlar listesinden bir kitap aldım, ne olduğunu çok bildiğim söylenemezdi, birilerinden kitabı duymuştum sadece. Ama arka yazısı beni tavlamaya yetti, çocukluğumdan beri bir-iki tane "aşağıdaki insanlar" hakkında film izlemiştim ve bu fikir beni çok heyecanlandırmıştı, benim için zor ve yoğun süren bir zamanda bu fikre geri dönmek bana çok iyi geldi.
For a long time ever I bought a bestseller book and I didn't have any information about it except for the back of the book. But the back was enough to catch me, I saw a couple of movies with "below-people" before and I was always fascinated by the idea, it felt really nice to go back to this in a frustrated and busy time like I have for a couple of weeks.
Peki ne mi "aşağıdaki insanlar"? Metronun gelmesiyle birlikte sokaklardan metro istasyonları ve aralardaki tünellere yerleşen evsizler ve onların üzerine üretilen şehir efsaneleri. 'Yokyer' de bir nevi böyle, ama buradaki aşağılar, metro istasyonundan kanalizasyona apayrı bir Londra. Bu Londra'da bazı insanlar olmayan kapıları açıp diledikleri yere geçebiliyorlar, bazıları yüzyıllardır yaşıyor, zaman bir başka akıyor ve bu Londra'nın derinliklerinde canavarlar kol geziyor.
What is "below-people" you ask.... An urban legend found around homeless people who live in subway stations and tunnels inside them. 'Neverwhere' has a similar story too, only this time 'London Below' is another world from subway stations to sewers. In this London, some people open non-existing doors to go where ever they want, some people are living for centuries, time flies in another fashion and monsters wander in the deeps.
Bu yazıyı yazmak için bir parça araştırma yapmadan önce Neil Gaiman'ın 'Sandman'in yaratıcısı olduğundan bile haberim yoktu, oysa ki Sandman'in hastası olmasam da severim. Ayrıca bu kitap, aslında 1996'da BBC için yapılan 6 bölümlük bir diziymiş, senaryo ve yönetmenlik yine Gaiman'a ait. Daha sonra Gaiman senaryoyu büyütüp kitaplaştırmış ve çizgi roman haline getirmiş. Ayrıca bir dönem Londra'da sahnelenmiş ve iddialara göre yakında filme çekilmesi de gündemde. Diziyi yakın zamanda izlemeyi umuyorum, izlersem ilk işim burada anlatmak olacak tabii. Yine de bir dizinin kitaplaştırılması olması önyargı yaratmasın, kitap hem konu hem yazım tekniği açısından okuyucularını üzmeyecek bir kitap.
Before searching for information to write this post, I didn't even know that Neil Gaiman is the creator of 'Sandman', even though I'm not the biggest fan, I really love it. Also, this book is a novelization of a 6 episode mini-series for BBC realized in 1996 and the director and writer was Neil Gaiman. Later Gaiman expanded the story to write a novel and a comic-book. Also it's been staged in London and rumor has it that a film project is in preparation. But don't prejudge the book because it's a novelization, both in terms of story and writing style, it's a satisfying book for its readers.
Kitaptaki en önemli nokta tabii ki yaratılan dünya. Londra'nın kuruluşundan itibaren şehrin üzerinde bulunan küçük delik ve yarıklardan yeraltına çeşitli nesne ve insanlar düşmüştür. Yüzyıllarca büyüyen bu nesne ve insanlardan oluşan aşağı Londra'da ise, metroyla geçen insanların fark edemediği büyülü bir dünyayı oluşturur. . Herkesin bildiği Londra'nın altında bambaşka bir dünya yaratan kitap aynı zamanda karakterleriyle de büyülü etkisini sürdürüyor. İstediği her yere kapı açabilen Lady Door, Atlantis'ten sorumlu olan Melek Islington, yeraltının kurtu karizmatik ve deli Marquis de Carabas, yüzyıllardır dünyayı tehdit eden ve bir rivayete göre Roma'yı Nero yerine yakan yeraltı mafyası bay Croup ve Vandemar... Bir de beni hikayede en çok etkileyen şey Gaiman'ın bu dünyada da bir hiyerarşi yaratmış olması, karakter adlarından da anlaşılabileceği gibi bu dünyada da kontluk, markilik ve leydilik var, en yüksekte olanlar ise fareler, evet bildiğiniz lağım fareleri. Çok bilge ve güçlü olan bu fareler herkesin korktuğu ve çekindiği hayvanlar (kişiler).
The most interesting part of the book is of course the world it creates. Various objects and people from the beginning of time are falling from small creeks and holes from London. 'London Below' which grows for centuries is a magical world that people passing by with trains cannot grasp or see. The book which creates a totally different world also creates its magic with the characters. Lady Door who can open doors to everywhere she wish, The Angel Islington who was in charge of Atlantis, the charismatic underground dog Marquis de Carabas, one of the biggest treats of the 'London-Below' for centuries, the so-called burners of Rome instead of Nero; Mr. Croup and Mr. Vandemar....Also the thing that impress me the most is the odd hierarchical order that Gaiman creates, as you can see from the characters' names, this world also have counts, ladies, marquis... and rats are at the highest rank of all. The wise and strong rats are the animals (or people) that everyone respects and is afraid of.
Kitabın bu yönünü kuşkusuz politik olarak anlamak mümkün, ama genelde kitap daha çok gerçek dünyaya ait zeki ve gizlice dokundurmalar yapan bir masal niteliğinde, Gaiman'ın 'Stardust'ın yazarı olduğu bilgisini de verirsem, bu kitabın tarzını daha iyi anlayabilirseniz sanırım.
You can always read this part as political of course, but overall the book is more of a fairytale with witty and subtle innuendos about the 'real' world, I think you can sense the vibe of the book more clearly when you know that Gaiman is also the writer of 'Stardust'.
Kitabın başka bir eğlenceli yönü, Londra'daki anlamsız metro istasyonu isimlerinin hepsi hakkında hoş bir masal bulunması, mesela 'Shepherd's Bush' (Çoban Çalılığı)'nda gerçekten çobanlar yaşar, Earl's Court (Kont'un Sarayı)'ta gerçekten bir kont yaşıyor.... Bu ince esprilerde iyi düşünülmüş bir dünyanın küçük ama keyifli bir parçası.
Another fun part about the book is the tales about every meaningless station of London, like in 'Shepherd's Bush' real shepherds live a count really inhabits in 'Earl's Court'. This little jokes are a part of a well-thought world.
Sonuç olarak Yokyer sizi başka bir dünyaya sokacak tek solukta okunacak bir kitap, fantazi tutkunlarının kaçırmaması gereken bir kitap olduğu kesin ama, özellikle siz de çocukken (ve hala) peri masallarına inanıyorsanız, bu kitap tam size göre....
In conclusion, 'Newerwhere' is a book that you can read breathless and puts you in another world, it's certainly a book that fantasy-lovers have not to miss, especially if you liked ( and like still) fairy tales, the book is just for you....
Bu haftaki şarkımız dünyanın en şirin Fransız aksanına sahip 'psycho' hatun Soko'dan geliyor, 'I'll Kill Her, şarkı sözleri bazen anlaşılmıyor diye aşağıya ekliyorum.
This week's song comes from a psycho chick with the cutest French accent; Soko- I'll Kill Her. Some of the lyrics cannot be understood easily, so I also put the lyrics. Enjoy!
SoKo | MySpace Müzik Videoları so, of course, you were supposed to call me tonight
you were supposed to call me tonight
we would have gone to the cinema
and, after, to the restaurant, the one you like in your street
we would have slept together, have a nice breakfast together
and then a walk in a park together, how beautiful idea!
you would have said "i love you" in the cutest place on earth
where some little boys are dancing with the fairies
i would have waited like a week or two
but you never tried to reach me
no, you never called me back
you were dating that bleach-blonde girl
if i find her, i swear, i swear...
i'll kill her, i'll kill her
she stole my future, she broke my dream
i'll kill her, i'll kill her
she stole my future when she took you away
i would have met your friends, we would have had a drink or two
they would have liked me, 'cause sometimes i'm funny
i would have met your dad, i would have met your mum
she would have said "please, can you make some beautiful babies?"
so we would have had a boy called tom and a girl called susan, born in japan
i thought it was a love story, but you don't want to get involved
i thought it was a love story, but you're not ready for that ...
me neither. i'll kill her
she stole my future, she broke my dream
i'll kill her, i'll kill her
she stole my future when she took you away
she's a bitch you know, all she's got is blondeness
not even tenderness, yeah, she's clever-less
she'll dump your arse for a model called brendan
he will pay for beautiful surgery 'cause he's full of money
i would have waited like a week or two
but you never tried to reach me
no, you never called me back
you were dating that bleach-blonde girl
if i find her, i swear, you know, i swear, i swear ...
i'll kill her, i'll kill her
she stole my future, she broke my dream
i'll kill her, i'll kill her
she stole my future when she took you away
i'll kill her, i'll kill her
she stole my future, she broke my dream
i'll kill her, i'll kill her
she stole my future when she took you away
man, i told you, you know, if i find her,
i really, i, i mean, i'll kill her, for real!
it's like for sure, you have to know, uh,
i mean, you know, i can do it, man,
i'll kill her.
Saçlarım uzadı ya, son zamanlarda canım ne zaman sıkılsa saçlarımla oynuyorum. Mac'in anlamsız ama eğlenceli programı Photobooth da oyunumun yardımcısı. İşte kanıtlar:
Since my hair is long after years of using it short, I play with my hair whenever I get bored. And Mac's stupid but fun to use program Photobooth is my little helper. Here are the results:
3 Ağustos 2009, nam-ı diğer mac'ime ilk kavuştuğum gün, yaptığım ilk iş de bu günü belgelemek oldu. Mekan: Babamın evi
3 August 2009, a.k.a. the day I met with my mac, and the first thing I did was to photograph myself and this moment. Location: Dad's house
Tarih 19 Şubat 2010, canı sıkılmış bir Zeynep. Mekan: Odam
19 February 2010, a bored Zeynep. Location: My room
Tarih, 16 Mart 2010, süslenmiş bir Zeynep. Mekan yine odam, arkada prenses yatağım.
16 March 2010, a dressed up Zeynep. The location is again my room, with my princess bed at the back.
26 Mart 2010. Annemin doğumgünü, mekan yine odam
26 March 2010. Mom's birthday, location: my room.
07 Nisan 2010, fazlaca kokoş ve biraz da Frida bir Zeynep ve deneysel takılmalar. Mekan yine odam.
07 April 2010. A very over-dress and a little bit Frida-ish Zeynep and her experiments.Location: my room.
09 Mayıs 2010. Anneler günü, süslenmiş bir Zeynep. Yine odasında...
09 May 2010, Mothers' Day, again a dressed Zeynep. Again in her room....
15 Haziran 2010. İşin ilk günü. Mekan yine odam...
15 June 2010. First day of work. again my room...
24 Temmuz 2010, ofise önemli bir misafir geliyor, süslü ve şık bir Zeynep. Mekan: Ofis....
24 July 2010, an important visitor comes to our office, a very chic and dressed Zeynep. Location: Office...
Dün, gözlerden de belli olduğu gibi epeyce sıkılmış bir Zeynep. Mekan: Ofis
Yesterday, as you can see from the eyes a very bored Zeynep. Location: Office
Ve bugün, sıkıntı devam etmekte, mekan: ofis
And today, the boredom continues, location: office
-Yokyer (Neverwhere)-Neil Gaiman: A great novel of sort of 'parallel worlds' from Stardust's author. I'm always falling for the 'people living below ground' idea of the modern society and this book mixes it with fallen angels, magical places and fairytale.
Stardust'ın yazarından muhteşem bir 'paralel dünyalar' hikayesi. Her zaman modern dünyada 'yeraltında yaşayan insanlar' fikrine bayılmışımdır, bu kitap bunu düşmüş melekler, büyülü mekanlar ve peri masallarıyla birleştiriyor. Uzun zamandır okuduğum en keyifli kitap!
-All Together Dead-Charlaine Harris: 6th book of dear Sookie Stackhouse, great for times of crisis and busyness like I'm having nowadays.
Sookie Stackhouse'cığımın altıncı kitabı, şu anda içimde bulunduğum gibi kriz ve yoğunluk dönemlerinde inanılmaz bir kurtarıcı.
Books read so far/ Şimdiye kadar okunan kitaplar: 19
Ben şu yazımda Halide Edib'in Amerika'da yayınlanan anıları Turkish Ordeals'dan alıntılar vermiş, anlamayan olursa Türkçe'ye çeviririm demiştim, istek geldi, ben de görevine sadık bir blog sahibesi olarak çeviriyorum.
Sayfa 80:
"Hayat sinemadan çok da farklı değil. aralarındaki tek fark film izlerken insanın daha çok heyecanlanması."
Atatürk'ü ilk gördüğü günkü izlenimleri, sayfa 90:
"Onun aklı tıpkı bir lamba gibi iki taraflı. Bazen yanıyor ve göstermek istediğini size kör edici bir keskinlikle gösteriyor, bazen de dolanıyor ve karanlıkta kayboluyor."
Çerkez Ethem Türk askerlere yardım ettiği için Türk ordusunun koruması altında olan biri hakkında ölüm kararı çıkmasını istiyor. Halide Edib ve İsmet Paşa söz verildiği gibi adamın korunmasını istiyor, ama Atatürk Ethem'i onurlandırmak ve isteğini yerine getirmek istiyor, sayfa 111:
"O (Atatürk) bizim durumumuzda merhamet, acıma ve duygusal ahlakçılık gibi şeylere yer olmadığını; bu sözden dönmek konusunda vicdan yapmanın bir zayıflık belirtisi olduğunu, böyle şeyler düşünen insanların hiçbir zaman kazanma şanslarının olmadığı beyan etti. Düşmanlarımızı dize getirdikten sonra, söz verilmiş olsun olmasın, yapmamız gereken tek şey onları öldürmek; ölüler sorun çıkaramazlar."
"Ancak şu anda bu sözlerin ne kadar belirleyici olduğunu ve kurmayı düşündüğü ve başardığı hükümeti simgelediğini fark edebiliyorum. Yine de o zaman bile onun ne kadar Ethem'e benzediğini, toplumun kaderini değiştiren insanların ne kadar zalim, ilkelce pratik olduğunu ve eski idareleri ne kadar kolay yıkıp bir ülke üzerinde kendi iktidarlarını kurabildiklerini görebilmiştim. Ve her ne kadar Mustafa Kemal Paşa'nın şu anda da yönetiminde devam eden düşünceleri sayısız taraftar bulsa ve bu düşünceler kısa vadede başarı getirse de, uzun zamanda insanlara kendini güvensiz hissettirecek ve ahlak yüzünden olmasa da güvenlik yüzünden insanlar bu düşüncelere karşı ayaklanacaklar."
sayfa 118:
O ilk aylarda ve sonraki yıllarda onunla birlikte yaşadığım kısa kriz anlarında her zaman ayık ve kişilik olarak doğru biriydi. Ve önündeki engelle tamamen baş edebilen biri. Ama insan doğasını izleyen biri, o zamanlarda, ya da şimdi ki yaşam şeklinde, onun ahlaki olarak anormal biri olduğunu kabul etmek zorundadır. O hiç bir zaman sıradan insan ahlakını kabul etmedi ya da buna gerek olduğunu düşünmedi. Ahlaki ideallerle hareket eden ve bunların ciddi standartlarına sadık kalan insanları ya hocalar gibi ikiyüzlü ya da, eğer gerçekten böyle yaşayan ve bu kurallara uyan bir kaç kişi varsa, deli olarak görüyordu.
"Ama Mustafa Kemal Paşa'nın kişiliğindeki en karakteristik nokta onun kalpsizliğidir. Bu özellik o dönemde planlarını insanı zayıflıklara kapılmadan yerine getirebildiği için ona nüfız sağlamıştı. Ve acıma, şefkat, fedakarlık gibi hisler onun için işlevsiz zayıflıklardı. İnsan hayatının karmaşık planında onun için önemli olan zeka ve kişisel çıkarlardır. Ruhsal ve her günlük çıkarımlarla açıklanamayan her şey onun için önemsizdir. Zeki adam bu zayıflıkları olan diğer insanları kullanır, ama kendisi bu arada materyalist ve kalpsizliğine devam eder. Ama burada da bir paradoks var. Çünkü Mustafa Kemal Paşa batıl inançlıdır. Kehanetler onu derinden etkiler. Ona bir kahinin yolladığı üstünde Arapça büyü yazıları olan yeşil bir kumaşı masasının arkasındaki duvarda asılı olduğunu hatırlıyorum. Ve sürekli taraftarlarının rüyalarını sorardı. bu taraftarlarda her zaman onun zaferini anlatan güzel rüyalar görmeyi becerirlerdi.
Komünizm hakkında, sayfa 126:
"... onlar insanları Komünist olanlar ya da olabilecekler ve olmayanlar diye ikiye ayırıyorlardı ve hepsi için ayrı yargı kuralları vardı. Burada yeni bir sınıf ayrımı, yeni bir yargı, yeni bir engel dağıyordu: belki ırk ya da din ayrımı gibi değil, ama yine de bir engel."
Kemalistleri epey kızdıracak bir bölüm, sayfa 129:
"Canlı bir insan değildi. Ve onu hükmedici bir figür haline getiren de en çok bu özelliğidir. Sokaktan kurnaz, bencil veilkesiz herhangi bir insanı alın, ona bitmez tükenmez isteklerini yerine getirmek için her türlü kötülüğe başvurabilecek histerik bir kadının yapmacıklığını ve ısrarcılığını ver, ve ona bulabildiğin en büyük büyüteçle bak, Mustafa Kemal Paşa'yı görürsün."
Atatürk'le ilk kavgaları, sayfa 130:
Bu konuda o kadar kesindi ki, sadece olayı canlı olarak hatırlamakla kalmıyorum ama söylediği her şeyi kelimesi kelimesine hatırlıyorum. Bu sefer hayatının nedeni açıkça ortadaydı ve söylediği şey, son derecede basit bir şekilde söylemek istediği şeydi.
"Söylemek istediğim şu: Herkesin benim istediğim ve emrettiğim gibi davranmasını istiyorum." "Zaten söylediğiniz esas her şeyi Türk Halkı'nın iyiliği için yapmadılar mı?". Sorumu geçiştirdi ve aynı acımasız dürüstlüğüyle devam etti. "Ben herhangi bir değerlendirme, eleştiri ya da öneri istemiyorum. Sadece kendi istediğim şekilde davranırım. Herşey emrettiğim gibi gitmeli"
"Ben de mi Paşam?" "Sen de". Sonsuz dürüstlüğü eşit derecede bir dürüstlüğü hak ediyordu. "Amacımıza hizmet ettiğini düşündüğüm sürece size itaat eder ve istediğinizi yaparım" "Her zaman bana itaat etmeli ve istediğimi yapmalısın" durumu göz ardı ederek sözlerini böyle tekrarladı. "Bu bir tehdit midir Paşam?" diye sordum sakince ama kesin bir şekilde. "Özür dilerim", dedi, "Sizi asla tehdit etmem".
sayfa 217:
" Mustafa Kemal Paşa, daimi ve körcesine parlak bir zekası olmasına rağmen, karakterinde ve huyunda eğer İsmet Paşa ve Fevzi Paşa bunları dengelemese davamız için ölümcül olabilecek hatalara sahipti. Mustafa Kemal Paşa sert ve kişisel sınıflandırmalar konusunda çok kıskanç biriydi. Kadere etki eden çoğu insan gibi, kendisine dokunmayan bir alanda bile olsa kimsenin toplumsal olarak dikkat çekmesini istemiyordu: Bu his o kadar güçlü bir kırgınlık haline geldi ki, kendini yeterince güçlü hissetttiği anda bu bir kıyıcılığa dönüştü.
Cephede, sayfa 223:
"Cephede savaş oyununu oynandığı gibi görürken, içimdeki canavar, sonradan hastanelerde sonucun ne olacağını unutup bundan herkes kadar çok zevk alıyordu. İnsanların gittikçe daha yakına geldiğini görebiliyordum, ve ön sırada düşen ve kırılmış olarak orada kalanların düşüşünü ve tüfeklerle parçalanmasını görebiliyordum. Tıpkı karıncaların yuvalarının yakınındaki küçük sarı tepelerdeki yürüyüşlerine çıkıyorlarmış gibi. Onların dumanın ardından tekrar ayağa kalkamayacaklarını fark ettiğimizde gözümüzü gerçeğe açıp bu aptal ve sakar ölüm oyununa lanet ediyorduk, devam edemeyenler için üzülüyordum."
Kitaptaki en sevdiğim bölüm, cephedeki bir subay bir yabancı gazeteciye emri altında bir kadın ulaşım elemanı olduğu için övünmesi ve bu kadının hisleri, sayfa 241-242:
"Ah kızım", dedi, "Silahlardan nefret ediyorum. birine dokunduğumda bir yaprak gibi titriyorum. Benim silahlarla ne işim olur ki? Ben askerleri seviyorum ve onlara hizmet etmek istiyorum. Niye benim silahla fotoğrafımı çekmeleri gerekiyor? Nasıl olsa çekerlerken titreyip duruyorum, yavrum, komutan her konuştuğumda dizlerim titriyor..."
"Sana karşı kötüler mi, anacığım?"
"Hayır, hayır, ama beni sanki eğlencelik bir şeymişim gibi her konuğa gösteriyorlar. Ben daha çok komutanın yardımcısı beyaz sakallı yaşlı adamdan korkuyorum. Konuştuğunda bağırıyor, yanında bir kamçı taşıyor ve onunla askerlere vuruyor. Bu günlerde asker kaçaklarını çok hırpalıyorlar... zavallı kuzucuklar, kalbim onlar için kan ağlıyor. Hiç bir şey iyilikle yapılmıyor. Selçuk ne zamandüşmandan temizlenecek? Bu kampta korkudan başka hiç birşey yok. Bunlara askerlerin ve körleşmiş ülkemin hatrına katlanmak zorundayım."
sayfa 261:
"Sultanların kutsal gücü vardı- ve artık çürümüştü: biz güçlü insanların efsanesini yaratacağız, soyla değil kabiliyetle hükmedenlerin efsanesini. Doğal olarak Güney Amerika cumhuriyetlerinde görünen türden bir hükümet şekline yöneliyorduk- değişken ve güçlü insanlara bağımlı bir hükümet: 'General X tahta, o zaman General Z dağlarda olmalı'türünden bir şey. Sultanlar öldü, çok yaşasın paşalar."
İzmir zaferinden sonra, sayfa 270-271:
Ne kadar zor günlerden geçtiğimiz düşünüldüğünde, Mustafa Kemal Paşa'nın coşkulu sevincini görmek neredeyse dokunaklıydı.
"İzmir'i aldıktan sonra dinlenirsiniz, Paşam, çok mücadele ettiniz." "Dinlenmek mi, ne dinlenmesi? Yunanlardan sonra birbirimizle savaşacağız, birbirimizi yiyeceğiz"
"Neden?" diye sordum. "Yeniden yapılanma için yapmamız gereken çok şey var."
"Ya bana karşı çıkanlar ne olacak?" "Ama bu bir ulusal mecliste doğal bir şeydir". Şakacı bir ses tonuyla konuşuyordu, ama ikinci gruptaki (dönemin muhalefet partisi) isimlerden bahsederken gözleri tehlikeli bir şekilde parlıyordu. "Onları halka linç ettireceğim. Hayır, dinlenmeyeceğiz, birbirimizi öldüreceğiz."
"Bu sözler onun huyunu açıklayıcı sözlerdi. O birşeyler yapmalıydı, dünyayı şaşkına çeviren eşsiz bir oyuncu olarak sahnede olmalıydı- başkaları ve kendisi için tehlikeli bir oyuncu. İzleyicilerin hissedebileceği her şeyi vermeliydi -korku, merak, hayranlık. Ve sahnede kendisi dışında yalnızca gölgeler olmalıydı, kendi isteğiyle çağrılan ve geri gönderilen gölgeler, sadece gösteriyi gösteri yapmak için- daha fazlası için değil. Belki de o kadere hükmeden ve özelliği entellektüel başarıda değil tahtlar ve güçlerde olan diğer adamlardan o kadar da farklı değildi. O anda garip bir şekilde Yeşaya'nın Tanrı tanımlamasını aklıma getirdi, yükselen hiç bir şeye katlanamayan bir Tanrı, bu insanlar, ağaçlar ya da dağlar olsa da".
İzmir zaferinden sonra, Yunanlıların Türklere yaptığı gibi, Türk askerlerlerinin topraklarımızda kalan Hristiyan kadınlarına taciz etmesini isteyen Anadolulu kadınlar üzerine, sayfa 276:
"Yaralarının zamanla iyileşemeyeceğini hissediyorum; onların üzerinde kuluçkaya yatacaklar, aynı tutkulu şekilde onları inceleyecekler. evet, bu ruh hali kesinlikle Batı'nın sabitliği ve kinciliği; bu Doğu ruhunun olgunluğunu, göze çarpmayan anlayış ve bağışlayıcılığına sahip değil. Bu kadınlar Batının çok uzun süredir Doğuya öğretmek istediği çirkin nefret dersini öğrenmişlerdi.
Biraz hızlıca çalakalem bir çeviri oldu, ama umarım işe yarar.